ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วฉันเคยเป็นเด็ก..ตอนเป็นเด็กน้อยสนุกสนานและตื่นเต้นกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต หิวก็กิน เสียใจก็ร้องไห้ ดีใจก็หัวเราะ ง่วงก็นอน เรียน ๆ เล่น ๆ โดดเรียนหนีเที่ยวทำผิดก็โดนครูตี โดนพ่อแม่ตี ปัญหาหนักสุดก็แค่เรียนไม่รู้เรื่องใช้ชีวิตแบบไม่ซับซ้อน ความสุขเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ  พอโตขึ้นเริ่มคิดกับทุกเรื่องที่เข้ามาในชีวิต มีเหตุผลและเรื่องราวหลากหลายเข้ามาให้ฉันได้ตัดสินใจในทุกเรื่อง เช่น  ดีใจเสียใจบางทีก็ต้องเก็บอาการ ต้องอดทนอดกลั้นฉันไม่รู้ว่าขีดจำกัดของความอดทน สำหรับการเป็นผู้ใหญ่มันต้องขนาดไหน ฉันรู้สึกว่าชีวิตมันยาก เจอเรื่องเสียใจจะมาฟูมฟายเป็นเด็กไม่ได้ ต้องแอบไปร้องไห้คนเดียว หรือถ้าจะดีใจจะมากระโดดโลดเต้นไม่ได้มันไม่งาม เป็นผู้ใหญ่ต้องมองอนาคตข้างหน้า ความสุขเกิดขึ้นเมื่อรู้สึกกับเรื่องนั้นจริง มีอนาคตมีความฝันที่ต้องไปให้ถึงฝัน มีคนข้างหลังคอยให้เราห่วงใยและเป็นห่วงเขาอยู่เสมอ ชีวิตช่วงวัยเด็กช่างแตกต่างกับวัยโตยิ่งนัก หลายคนโหยหาอยากกลับไปเป็นเด็กอยากมีความสุขเช่นวันวานที่ผ่านมา.. แต่เวลาไม่อาจย้อนกลับคืนไปได้  ดังนั้นสิ่งที่ฉันทำได้คือ อย่าลืมความรู้สึกเมื่อเราเป็นเด็กแม้เราจะโตขึ้นมากแค่ไหนเราก็ยังคงมีความเป็นเด็กอยู่เสมอ  และดิฉันขอฝากข้อคิดว่า 
         คนทุกคนเกิดมาล้วนมีต้นทุนชีวิตที่ต่างกัน มันไม่สำคัญหรอกว่าใครจะมองเราอย่างไร แต่มันสำคัญอยู่ที่ว่าเราจะยอมปล่อยให้ความคิด และสายตาของคนอื่นมามีอิทธิพลต่อเรา มาตัดสินเรา มากำหนดอนาคตของเรา "หรือเราเลือกที่จะสร้างสิ่งที่ดีให้กับชีวิตของตัวเอง ด้วยตัวของเราเอง"
          อย่าคิดอะไรมากค่ะ ทำทุกวันให้ดีที่สุด แล้วชีวิตเราจะดีเอง เป็นกำลังใจให้ทุก ๆ ท่าน สู้ ๆ ค่ะ