เด็กชายแตงมาโรงเรียนได้หลายวันแล้ว เรียนหนังสือในห้องได้ตามปกติ แต่ครูยังไม่ให้แตงเก็บกวาดหรือรดน้ำต้นไม้แต่อย่างใด
เพราะแตงยังเอามือกุมที่ท้องและบอกครูว่ารู้สึกตึงและเสียวที่หน้าท้อง ส่วนใบหน้าของแตงก็ดูจะสดใสขึ้น ยกเว้นการพูดจาที่ดูเหมือนจะลดน้อยลง
แตงไปนอนโรงพยาบาลหลายวัน ประสบการณ์ก็ย่อมจะเยอะกว่าเพื่อน เมื่อผมสอนภาษาไทยตามตัวชี้วัดของชั้น ป.๕ ว่าด้วยการเขียนบันทึก เด็กทั้งห้องจะเขียนเรื่องจากกิจกรรมค่ายลูกเสือ แต่แตงขาดเรียน ไม่ได้ไปกับเขา”จึงขอเล่าเรื่องที่โรงพยาบาล
ก่อนหน้านี้ ผมถามแตงเรื่องค่าใช้จ่ายในขณะที่ป่วย แตงบอกผมว่าไม่เสียตังค์ ผมจึงถามถึงค่ารถที่แม่พาแตงไปตรวจหลังการผ่าตัด ใช้เงินมากน้อยแค่ไหน?
ผมถามเพราะความเป็นห่วง แตงอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะค่อนข้างยากจน แต่ทุกคนในครอบครัวก็อดทนมีความมานะและขยันในการทำมาหาเลี้ยงชีพ
“ผมเอาเงินที่ครูให้ทุนการศึกษาไปให้แม่เป็นค่ารถครับ” แตงบอก
“หมดไปทำไหร่ล่ะ?” ผมถาม “พันนึงครับ”
ผมจึงมอบทุนการศึกษาให้แตงอีกครั้งหนึ่ง เป็นครั้งที่ ๓ ในรอบปีการศึกษานี้ที่แตงได้รับ โดยใช้ทุนจากคณะของโรงพยาบาลเปาโล โชคชัย ๔ ที่มอบไว้ให้เมื่อวันก่อน
แตงเป็นเด็กน่ารัก ถึงแม้ว่าจะตัวดำผิวคล้ำไปสักหน่อยเพราะขาดการดูแลเรื่องความสะอาดเมื่ออยู่ที่บ้าน ส่วนบุคลิกที่โรงเรียนแตงจะพูดจาดีมีกิริยาที่เรียบร้อยกับทุกคน
แตงเป็นมือวางในระดับต้นๆของโรงเรียน ทั้งในเรื่องผลการเรียนที่สอบได้ที่ ๑ เป็นนักเรียนที่อ่านคล่องมาก ลายมือสวยและเล่นดนตรีก็เก่งเสียด้วย ครบเครื่องจริงๆ
ผมให้เวลานักเรียนชั้น ป.๕ หนึ่งชั่วโมง สำหรับการเขียนบันทึกเล่าเรื่อง ลงในกระดาษเอสี่พับครึ่ง ส่วนแรกให้ทำเป็นหน้าปก ส่วนที่เหลือเป็นเนื้อเรื่องและวาดภาพประกอบเรื่องด้วย..
เวลาผ่านไป..ได้เวลาส่งงาน นักเรียนทุกคนส่งหมดแล้ว ยังคงเหลือแตงที่ผมต้องรอสักครู่ใหญ่ พอแตงมาส่งผลงานการเขียน ผมเปิดดูแล้วให้ข้อแนะนำในทันที..
“ช่วงที่แตงไม่มาเรียน ครูได้แนะนำให้ทุกคนเข้าใจเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง เมื่อเขียนแล้วไม่ต้องระบายสีที่ตัวหนังสือ มันจะทำให้อ่านยาก” ผมบอก แตงพยักหน้า “ครับ”
นักเรียนทุกคนเดินกลับไปที่ห้องเรียนชั้น ป.๕ ปล่อยให้ผมนั่งตรวจงานอยู่ตามลำพัง คิดในใจว่างานของเธออาจจะอ่านยากสักหน่อย แต่ครูก็จะอ่านเป็นชิ้นแรก.
เพราะครูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามีเหตุการณ์อะไรบ้างที่เกิดขึ้นกับเธอ..วันนั้น
ชื่อเรื่อง....”ฉันผ่าตัดไส้ติ่งแตก”
..เมื่อวันที่ ๒๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๒ ฉันปวดท้องมาก แล้วน้าก็พาฉันไปโรงพยาบาลเลาขวัญ หมอที่โรงพยาบาลเลาขวัญ ก็ให้ยามากิน เช้ามาฉันก็ยังไม่หายปวดท้อง น้าก็ได้พาฉันไปหาหมออีก หมอบอกว่าคืนนี้นอนโรงพยาบาล ฉันก็นอน 2 คืน พอถึงวันที่ ๒๔ หมอก็ส่งฉันไปที่โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ ๑๙ ...
..พอไปถึงหมอที่โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ ๑๙ ก็ได้ซักถามประวัติและฉันก็ได้เปลี่ยนชุดเตรียมเข้าห้องผ่าตัด พอผ่าตัดเสร็จฉันหิวน้ำมาก แต่หมอก็ยังไม่ให้กิน และวันต่อมาฉันก็ได้กินน้ำ หมอบอกว่าต้องทิ้งไว้ 2-3 วัน พอถึงวันที่ ๒๖ หมอก็ได้เย็บแผลของฉัน และหมอก็นัดวันที่ 4 ธันวาไปดูแผล และฉันก็กลับบ้าน...
แตงเขียนเล่าเรื่องได้ตรงกับที่น้ามาลาครูประจำชั้นและบอกผอ.ถึงอาการของแตง สิ่งที่แตงไม่ได้บอกเหมือนที่น้าบอกก็คือ แตงไส้ติ่งแตกก่อนผ่าตัดไม่ถึงครึ่งชั่วโมง..
เดชะบุญ..ที่ทำให้แตง..เด็กดีของครูและเพื่อนๆ..รอดตายอย่างหวุดหวิด
ความคิดหนึ่งแว็บเข้ามา หลังจากละสายตาจากการอ่านงานเขียนของแตง..เพราะเหตุแบบนี้ใช่ไหม? ที่ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่นิยมไปใช้บริการโรงพยาบาลประจำอำเภอ...
ปัญหา..มิใช่จะเพิ่งเกิดมีขึ้น แต่มันสะสมมานาน รอการเยียวยาหรือไม่อย่างไร? ทำไมการสาธารณสุขขั้นพื้นฐานของชุมชน ในด้านการดูแลรักษามันถึงไม่ก้าวหน้าเสียที
ผมไม่เคยพูดเรื่องหมอและพยาบาลที่ไม่มีคุณภาพ แต่ที่สัมผัสมาบุคลากรด้านนี้มีน้อยเหลือเกิน พอๆกับเครื่องมือแพทย์ ประสิทธิภาพในการวินิจฉัยโรคก็มีน้อยเต็มที่
รัฐ..ลงทุนด้านความมั่นคงไปมิใช่น้อย แต่ผู้คนในระดับรากหญ้าล้มตายก่อนถึงโรงพยาบาลประจำจังหวัดปีละนับไม่ถ้วน..หลายคนไม่รู้หรอกว่าไส้ติ่งแตกมันเจ็บปวดขนาดไหน? เราจะรู้สึกอะไรไหม?ถ้าคนในครอบครัวไปเสียชีวิตที่ รพ.ใกล้บ้าน ทั้งที่ก่อนหน้านี้..ยังดีๆกันอยู่เลย..
หรือภาครัฐ..จะรอให้วิ่งคนละก้าวจนครบทุกอำเภอ..
กราบขอบพระคุณ..คุณหมอโรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชฯ ที่ช่วยชีวิตแตงไว้
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๖ ธันวาคม ๒๕๖๒
