Now

Now

20 พฤษภาคม 2011 เวลา 02:27 น.

ตอนนี้เป็นเวลา 1:58 เป็นเวลาต้องพักผ่อนแต่ตัวคนเขียนเองทำไมไม่รู้เวลาจะนอนทีไรตัวหนังสือความคิดมันวิ่งอยู่บนหัวทำให้อยากจะลุกมาเขียนเรื่องอะไรสักอย่างที่อยู่ในสมองของตัวเอง มันมีเรื่องราวที่ผ่านมามากมายที่ยังไม่เคยที่จะผ่านมันไปได้เลย มันพยายามเตือนเราอยู่ตลอดเวลา มันพยายามบอกเราว่า สิ่งที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง และสิ่งที่มันเกิดขึ้นนั้นมันสอนอะไรตัวเองบ้าง มันให้อะไรกับชีวิตของตัวเราเองบ้าง มีทั้งสิ่งที่ดีและสิ่งที่ไม่ค่อยดี เรื่องราวที่ผ่านมา มันอาจจะเป็นเรื่องเดิมๆที่ตัวเราเองนั้นพยายามทุกวิถีทางที่จะก้าวเดินไปอย่างที่ใครๆเขาเดิน ที่เขาสำเร็จในหน้าที่การงานส่วนตัวเองนั้นทำไมยิ่งเดินเหมือนยิ่งหยุดอยู่กับที่ ดีไม่ดียังกับชีวิตถอยหลัง 

ยิ่งเวลามันผ่านไปเท่าไหร่ มันก็เหมือนกับเรายังทำอะไรให้ตัวเราเองได้ไม่เต็มที่ เจอแต่ปัญหาที่ไม่อยากเจอ ทั้งเรื่องที่เราเองทำขึ้น แต่ยังไม่เเคยแก้มันได้ ความผิดหวังมันมีมากมาย หวังแล้วก็ผิดหวัง ไปทุกเรื่องจนทำให้เราเองนั้นท้อที่จะเดิยต่อไป อาจจะเป็นเพราะการที่เราก้าวเดินแต่ละก้าวเราก้าวเดินด้วยแนวทางความคิดของเรา เราออกมาจากบ้าน ออกมาจากบ้านที่อยู่ไกลแสนไกลเพื่อมาทำอะไรที่ตัวเองต้องการ เพื่อหาความรู้ เพื่ออะไรที่มันจะดีขึ้นด้วยตัวเราเองโดยไม่มีใครคิดที่จะเป็นคนช่วยเหลืออย่างจริงๆจังๆสักที ที่ช่วยได้ก็เพียงแค่ได้ประทังให้เราอยู่ได้ไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่เวลาที่ใช้ชีวิตที่มันอยู่ไกลนั้น เราเองรู้ดีว่ามันเป็นอะไรที่แสนเหนื่อยมากกับการได้เดินบนเส้นทางที่เราเลือกเอง แล้วไม่มีใครคอยที่จะช่วยเหลือได้เต็ม ที่บ้านก็มีแนวความคิดอีกอย่างหนึ่งซึ่งคิดไม่ตรงกับความคิดของเราเองมันจึงเป็นเรื่องที่อะไรๆมันก็ไม่ค่อยลงตัว

นั่งฟังเำพลงไปเขียนอะไรไปเรื่อยๆเพื่อที่จะเตือนตัวเองว่าเราทำอะไรได้บ้างในตอนนี้ เพลงนั้นช่วยให้เรายิ้มได้บ้างบางเวลา เพลงที่เหงาก็พลอยจะเหงาตามไปกับเพงด้วย เพลงเป็นอะไรที่ช่วยให้เราสู้ ที่จะเดินต่อไป แม้ว่าวันนี้จะยาวนาน วันหนึ่งเราได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์แล้วหรือยัง  เราทำเต็มที่แล้วหรอกับวันๆหนึ่งๆ ฟังเพลงเพื่อที่จะคอยเป็นกำลังใจให้เราทำอะไรได้บ้าง วันนี้เขียนที่ คลองเตย ซ.ปรีย์ดี 47 นั่งเขียนอยู่ห้องเล็กๆ มีทีวีจอแบนเป็นเพื่อนแก้เซ็ง มีเกมให้เล่น มีคอมพิวเตอร์ตัวหนึ่งที่คอยเป็นเพื่อนเวลาที่คิดอะไรได้ อยากจะทำอะไร คิดอะไรก็มีมันนี่แหละคอยที่เป็นเพื่อนยามที่ความคิดมันแล่น

หากวันนี้เรายังเป็นเช่นนี้ยังอยู่ในสถานะนี้คงไม่ไหวแน่ จะอีกกี่ปีมันก็คงไม่มีวันได้เห็นฟ้าหลังฝนแน่ การที่เราจากบ้านมาไกลขนาดนี้ไม่ได้มาเพื่อความคิดที่ไร้สาระแต่เรามาเพื่อสิ่งที่สำคัญต่อตัวเอง ไม่รู้ว่าเองคิดถูกหรือเปล่า เพราะเราต้องจากพ่อ แม่ที่อยู่ที่บ้าน รู้ว่าพอแม่ห่วงเรา แต่ใจเรามันอยากจะออกมาเพื่อเผชิญกับสิ่งที่รอเราอยู่ สิ่งที่เราฝันอยู่ตลอดเวลาว่าเราต้องทำอะไรได้บ้าง เราเองก็สามารถที่จะทำอะไรได้อย่างคนอื่นที่เขาทำ เราเองก็มีความสามาถที่จะทำอะไรได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างคนอื่นทั่วไป ความสามารถที่เรามีอยู่ก็ไม่แพ้คนอื่นอยู่แล้วล่ะอะไรที่เราหวังไว้เราเองคนจะได้ในสิ่งที่หวัง

ถ้าหากว่าจะคิดในเรื่องคนข้างๆ ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว คิดว่าไม่มีเลยเพราะคนข้างๆเราเหมือนเขาจะไม่เข้าใจเรา หรือเราไม่เข้าใจเขา เราทำตัวเหินห่างเขาหรือเขาทำตัวเหินห่างเรา เพราะเพียงแค่การพูดคุยมันก็รู้สึกว่าเขาไม่เหมือนเดิม หรือเปล่า เราเองอาจจะคิดไปเองก้ได้ แต่มันคงจะใช่ไปซะทุกเรื่องแต่สิ่งที่เราคิดมันอาจจะจริง...จากคนที่เรารัก คนที่เราคิดถึง จากนี้ไปต้องใช้เวลาในความรัก ต้องใช้เวลากับมันให้มากๆ จะไม่ให้ความหวังใคร จะไม่ทำให้เขาต้องเป็นกังวลเพราะความหวังที่เราให้ไปมันคงจะไม่พอหากเวลามันผ่านไปแล้วเราทำในสิง่ที่เราพูดในตอนเริ่มต้นไม่ได้ เมื่อทำไม่ได้มันก็ทำให้เราต้องเสียใจกับตัวเองที่ได้ทำเรื่องที่ไม่ดีกับเขาไว้ แล้วเดินจากไป เดินจากไปอย่างเงียบๆโดยที่ไม่บอกสาเหตุกับเขา สิ่งที่เราเองทำไปมันคงไม่ถูกต้องสักเท่าไหร่

เรื่องที่มันนานมาแล้ว หรือเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นกับเราเองในตอนนี้รวมสถานะการแล้ว เราเองไม่รู้ว่าจะเดินไปในทางไหน ความรักก็เป็นเรื่องที่เหมือนจะล้มเหลว ไม่มีความหวังเรื่องความรัก รักล่ม เรื่องอะไรมันก็ไม่เป็นใจ แต่เอาเถอะเมื่อวันนี้ยังมีลมหายใจคงอีกไม่นานเราคงจะต้องทำในสิ่งที่เราต้องทำไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ทำจากเรื่องเล็กๆไปหาใหญ่มันคงใช้เวลาไม่นานถ้าเรา อดทนทำมันต่อไปโดยไม่หวังอะไรนอกจาะอนาคตของตัวเราเอง ทำอะไรให้ดีที่สุด ทำในสิ่งที่อยากจะทำ ทำให้มันดี งานออกมาดี แล้วสิ่งดีๆจะตามมา

เราเองมีเพื่อนไม่มากนัก บางคนก็อาจจะมีเพื่อนมากเราเองตอนนี้เหลือเพื่อนที่ติดต่อกันไม่มากเท่าไหร่ เพราะต่างคนต่างก็มีครอบครัวกันไปหมดแล้ว เหลือแค่ตัวเองกับเพื่อนไม่กี่คนที่ยัง พบปะ พูดคุยกัน คอยให้กำลังใจกันและกันเสมอเพื่อนที่ดียังคอยเป็นเพื่อนกันเสมอ แต่มีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำให้เราเองต้องคิดว่ามันเป็นอะไรของมันในตอนนี้ มันเป็นไปเมื่อมีแฟน เฮ้อช่างมันเถอะเพื่อนก็คือเพื่อนไม่มีอะไรที่จะเปลี่ยนแปลงไปได้ ถึงจะเปลี่ยน แต่ยังไงมันก็เป็นเพื่อนเราเอง อยู่ตลอดเวลา เพื่อนคือคนที่ให้กำลังใจ คือคนที่เราสามารถที่อยากจะพูด อยากจะเล่าเรื่องอะไรๆที่เราเครียด มีปัญหา เราจะคุยกับเพื่อนๆเสมอ

ใช้เวลามามากมายเลยในตอนนี้ความคิดมันเขียนเรื่องไม่เป็นเรื่อง เอาเถอะขอแค่ได้เขียนพอ จบ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกเล่มใหม่



ความเห็น (0)