อยากเขียน

อยากเขียน

27 พฤษภาคม 2011 เวลา 04:14 น.

เฮ้อ..เวลาจะตั้งชื่อหัวข้อนี้มันยากเย็นแสนเข็ญจัง เพราะว่าหัวข้อที่เขียนไม่ตรงกับที่เขียนสักทีต้องคอยมาเปลี่ยนหัวข้อตอนท้ายเรื่องทุกครั้ง เวลานี้เป็นเวลาที่เหมาะที่สุดที่จะเขียนเรื่องราวที่ผ่านมา เวลาที่เห็นหนังสือตามร้านที่เขาวางขาย  สิ่งที่เราคิดว่าการที่จะกลั่นตัวหนังสืออกมาจากความคิดนั้น เขาใช้แรงอะไรกระตุ้นในการเขียน แม้กระทั่งในหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะที่เคยอ่านเป็นการเป็นการสมัยที่ยังหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะยังมีคนอ่าน บทความที่ลงในหนังสือขายหัวเราะ เรื่องราวที่เขาแต่งขึ้นการเรียบเรียง ถ้อยคำก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปมาก แต่เขาก็สามารถที่จะเขียนเรื่องราวออกมาได้หลายๆหน้า หลายๆเรื่อง แต่ก็ไม่เป็นไรคนเรามีพรสวรรค์เป็นเรื่องของเขาที่เขาชื่นชอบ ส่วนตัวเราเองก็ชอบเขียนเรื่องราวที่ไร้สาระ ที่หาสาระไม่ได้ แต่เชื่อแน่ว่าบันทึกที่เกิดขึ้นวันนี้มันเป็นช่วงที่ดีที่เราจะได้เรียบเรียงเรื่องราวของวันเก่าๆที่ผ่านมา และที่กำลังจะเกิดขึ้น บางครั้งการละเลยในสิ่งที่นี้มันทำใหเราพราด ข้อมมูลที่มันเก็บไว้ในหัว มันต้องถูกระบายออกมาเป็นตัวหนังสือ เพื่อเป็นหลักฐานในการตามหาเราตัวตนของคนที่เขียน ไม่ได้หวังอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็มีหวังเล็กที่จะให้มุมเล็กๆที่จะสะท้อนเรื่องราวผ่าน โลกออนไลน์ไปสู่คนทุกคนที่ได้เข้ามาอ่านเรื่องราว  เป็นเรื่องเล็ก ที่ไม่อาจมองข้าม เรื่องราวจากเด็ก เล็ก โต เป็นเด็กหนุ่ม และวัยเจริญ ที่ต้องพึ่งงพาตัวเองต้องทำงาน เคยคิดกันบ้างไหมเวลาที่มันผ่านไปเร็วมากขนาดไหน เดือนนี้เดือนที่ 5 ของปี ใก้จะครึ่งปีแล้ว ใครทำอะไรไปบ้าง นึกย้อนกลับไป บ้างก็มีแต่เรื่องดี เรื่องไม่ดีก็มี มันเป็นเรื่องที่จดจำอยู่เสมอ ที่เราเก็บเอาไว้กับตัวเองเสมอ ไม่เคยบอกใครเลย แม้กระทั่งเพื่อนรัก แฟน หรือ พ่อแม่ เรื่องราวที่เก็บมาตั้งแต่ยังเล็กความจริงที่เราเก็บมันเอาไว้ เชื่อว่าคนเราเองมีความลับที่บอกใครไม่ได้ สิ่งที่เขียนอยู่ในปัจจุบันนี้เป็นช่วงเดือน พฤษภาคม 2554 เป็นช่วงหาเสียงเลือกตั้ง ส.ส. เพื่อเข้ามาบริหารประเทศ กับฤดูฝนที่ตกมาจากฟ้า ทำให้อากาศเย็นสบาย กับอิ่มใจอพาร์ทเม้น ที่กรุงเทพตอนนี้ เสียงรถที่ผ่านไปดังอยู่ข้างนอกห้อง เมืองไม่ยอมหลับ แรงงานที่ทำงานเพื่อนำไปเป็นปัจจัยในการอยู่ของคนเรา นั่งฟังเพลงไปเขียนไป กับคอมพิวเตอร์ตัวเล็กที่มันคอยเป็นเพื่อนยามเหงา อะไรที่คิดขึ้นได้ในตอนนี้เขียนไปหมดไม่เกี่ยวกับอะไรทั้งนั้น มีนิตยสารหลายฉบับที่ชอบและมักจะอ่าน หรือซื้อมาเพื่อเก็บไว้แม้จะไม่ได้ อ่านในวันนี้ แต่วันต่อไปก็ค่อยๆหยิบหนังสือนั้นมาอ่าน พูดถึงหนังสือแล้ว  ผู้เขียนเองก็ชอบหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ อยากจะเก็บหนังสือไว้ อยากมีหนังสือแอยากมีบ้านหนังสือเป็นของตัวเอง ทำห้งหนังสือขึ้นมาเก็บรวบรวมเรื่องราว งานหนังสือที่เราชื่นชอบ และเรื่องที่สำคัญ เช่นหนังสือเก่าหายก ทั้งหายากและหาไม่ยาก อยากจะเก็บใบปลิว บัวชัวร์ มาไว้เป็นนคอลเล็คชั้นของตัวเอง เก็บทุกอย่างที่สามารถเป็นของเก่าที่ต่อไปคงหาดูได้ยากของที่เราคิดว่ามันไม่มีค่าแต่วันหน้าใครจะรู้ว่า ของที่ไม่มีค่าแต่มูลค่านับล้านบาท ร้านหนังสือที่อยากทำ การสะสมสิ่งของที่คนอื่นคิดว่ามันไม่สำคัญ ทำในสิ่งที่คนอื่นเขาไม่ทำ คิดในสิ่งที่คนอื่นเขาไม่คิด ทำอะไรก็ได้ที่แตกต่างออกไปจากคนอื่น แต่ไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน และต้องอยู่ภายไต้กฏหมายของประเทศ แหมมันช่างยิ่งใหญ่เสียจริงๆ facebook เป็นอะไรที่ล้ำค่ามากที่จะสื่อสารให้คนทั้งประเทศรู้จักเรามากขึ้น ความคิดของคนเรา จะมีใครสักกี่คนที่เฝ้าอ่านเรื่องราวของเรา จะมีไหมใครที่ชื่นชอบในการอ่านเรื่องราวต่างๆของคนอื่น การใช้ facebook ในทางที่ดีเป็นการช่วยโปรโมทตัวเองไปในตัว ความสามารถที่เรามี ใครจะรู้ไหมสักวันหนึ่งเราเงอาจจะเป็นคนที่มีคนชอบอ่านเรื่องราวของเรา 67ล้านคน มีคนชื่นชอบบทความของเราสัก สามคนก็เพียงพอ เพราะเราอยู่ในความคิดที่ว่า มีคนชอบดีกว่ามีคนชัง แต่คนที่ชังอาจจะไม่แสดงตัวออกมาก็ได้ แต่ไม่เป็นไร พอดี และเพียงพอ เรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มขึ้น เมื่อเรารู้จักที่อยากจะเรียน หันหน้าเข้าหาหนังสือ เราเองเป็นชอบที่จับหนังสือเอาไว้ในมือเวลาว่างมันเหมือนสิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้อยากจะอ่านหนังสือ การเรียนทำให้เราได้เปิดโลกกว้างการได้เรียนรู้เรื่องราวในโลกกว้าง คม ความคิด ของผู้ที่โด่งดังระดับโลก และประสบความสำเร็จในชีวิต ที่เริ่มต้นด้วยการต่อสู้และฝ่าฟันอุปสรรค กว่าจะได้มาซึ่งความสำเร็จ สิ่งเหล่านี้ล้วนอยู่ในความคิดที่อยากจะมีอยากจะเป็น การเรียบเรียงเรื่องราวที่สลับไปมา เรื่องทุกเรื่องมันมักจะปนกัน ข้อเสียที่เกิดกับเราเองก็คือการเขียนเรื่องราวที่มันไม่เคยคล้องกับประโยคต้น แต่มันคงไม่เป็นไรหากจะเขียนซะอย่างคงไม่มีใครห้ามไม่ให้เขียน แต่อย่างน้อยเราเองน่าจะมีอะไรที่เป็นหลักในการเขียนบ้าง เพราะเราเองยังไม่ได้เรียนรู้ในการเขียนบทความที่ดี จึงทำให้เรื่องทุกเรื่อง เรื่องราวต่างๆมันปะปนกันไป ไม่มีอะไรเป็นสิ่งแท้แน่นอน เรื่องทุกเรื่องมันรวมอยู่ที่เดียวอยู่แล้ว 

วันนี้ช่างเป็นวันที่เราเองไม่ต้องมาสับสนวุ่นวายอะไรให้มากนักเพราะเป็นวันที่สบายๆ ไม่ควรจะนำเรื่องที่ปวดหัวเข้ามาคิด เปลี่ยนแนวคิดชีวิตก็เปลี่ยนได้คนที่เกิดมาอาจจะไม่ได้โชคดีเสมอไป คนที่เกิดมาไม่ได้สบายทุกคน อย่างกับคำที่ว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้ เลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง  กล้าแสดงออกในทางที่ดี อย่างที่ใครหลายๆคนเดินออกมาจากห่วงความกลัวของตัวเองไม่กล้าทำ ยังไม่ปลดปล่อยตัวเอง สิ่งที่ตัวเองรักสิ่งที่ตัวเองชื่นชม และชอบ กล้าในสิ่งที่ท้าทาย อนาคตและความสำเร็จรอเราอยู่ เพื่อนๆที่รอเราอยู่ ยังคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอไม่เปลี่ยนไป กำลังที่มีมากมาย ก็เพียงพอ เราไม่มีศัตรูที่ไหน นี่คือสิ่งสำคัญที่จะทำให้เราเองไม่ท้อ เรื่องราที่ผ่านเข้ามาในชีวิต คือบทเรียนที่ล้ำค่า การเรียนในห้องเรียนเป็นเพียงการเรียนในตำราเรียน แต่สิง่ที่สำคัญที่สุดคือชีวิตจริงที่เราต้องหาประสบการณ์ ค้นหาสิง่ที่เราเองชอบที่สุด และทำมันให้ดีที่สุด ทำจยนกว่าสิ่งๆนั้นที่เราทำเป็นสิ่งที่ไม่เหนือบ่ากว่าแรงเราเอง ทำให้คนอื่นยอมรับว่าเราเองก็สามารถที่จะทำเรื่องต่างๆได้ แก้ปัญหายากๆได้ แม้มันจะยากเย็นสักเพียงไหนต้องพยายามทำให้มัน  สิง่ที่มันผ่านมาคือบทเรียนราคาแพงที่ตอกย้ำเราเสมอว่ามันไม่ใ่สิ่งที่เราฝันสิ่งที่เราฝัวนไว้มันไม่ได้มาหยุดอยู่แค่ตรงนี้ สิง่ที่เราฝันไว้ไม่ต้องดีเลิศกว่าใคร แต่มันต้งเป็นฝันที่เราต้องการ ฝันนั้นรอเราอยู่ ความสำเร็จรอเราเองอยู่ ความสำเร็จนคือได้งานทำที่ดี ที่ตัวเรารัก และชอบ มีเงินใช้จ่ายสบายมือไม่เป็นภาระของคนอื่น แต่ตอนนี้เราเองยังเป็นภาระของคนอื่นเมื่อไหร่ ถ้าเรายังเป็นภาระให้กับคนอื่นไม่ใช่เราเพียงคนเดียว เราเหนื่อยคนอื่นก็เหนื่อยตามแต่ถ้าเราสู้คนอื่นก็สู้เหมิือนเรา อย่างที่เขาคอยให้กำลังใจเราเสมอมา คอยทอะไร ให้คำแนะนำที่ดีเสมอมา ในวันนี้ละถ้าเวลามันย้อนได้เราคงไม่มาเสียเวลาไปกับมัน หลายปีมากขนาดนี้ คงไม่มีใครอยากจะทำผิดพลาด คงไม่มีใครอยากจะเสียใจ และคงไม่มีใครอยากจะเสียสิ่งที่เป็นทีระกของเราไป หากแต่เรากำหนชะตาไม่ได้ แต่เราเองนั้นกำหนดตัวเราเองได้ เรื่องราวมากมายในสังคมของความเป็นคน เรื่องราวที่เราไม่เคยทำ และคิดว่าเราทำมันไม่ได้ ลองทำมันซิ เริ่มทำตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทำวันละเล็กละน้อยทำในสิ่งที่เราเคยผิดพลาด แก้ไขปัญหาเดินเข้าสู่ปัญหา ไม่หนีปัญหา พูดตามความเป็นจริงแม้มันจะเป็นเรื่องที่คนอื่นรับไม่ได้แต่อย่างวน้อยคงไม่มีใครที่จะเกีรจใครได้ถ้าได้รับการพูดคุย การเข้าใจกัน มันเป็นทางออกที่ดี....ยังไม่จบไว้มาเขียนใหม่ เรื่องใหม่ เรื่องเดิมที่อยากจะเขียน @แมงโม่@....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกเล่มใหม่



ความเห็น (0)