ความรักเขียนด้วย "กระดาษ"

ความรักเขียนด้วย "กระดาษ"

เมื่อครั้งที่เริ่มรักครั้งแรกผมจำได้ว่าในช่วงนั้นผมใช้กระดาษสมุด และปากกาเขียนจดหมายฉบับเล็กๆ และฝากไปให้คนที่ผมแอบชอบอยู่ แม้หลายๆครั้งผมจะไม่เคยได้คำตอบจากจดหมายที่เขียนไป เมื่อ ไม่ได้รับคำตอบ เราเองก็มีความอายเกิดขึ้นเพราะเราเขียนอะไรไปไม่รู้ แล้วเขาไม่ตอบเรามา มันเป็นความชอบที่เกิดขึ้นจากความคิดอันบริสุทธิ์ ที่เกิดจากใจที่ใสสะอาดขนาดนั้นเลย การเขียนจดหมายบอกรักกันในช่วงนั้น ผมจะเขียนจดหมายในกระกาษธรรมดาฝากเพื่อนไปให้คนที่เราแอบชอบ เมื่อการเขียนจดหมายด้วยลายมือเป็นอะไรที่น่าสนใจอย่างมากคนที่ได้รับก็ต้องเก็บไว้ให้ดีหรือไม่ก็ทิ้งมันไปเลยถ้าไม่ชอบ แต่อย่าให้ใครได้รับรู้ว่าเราแอบชอบใคร เพราะนั่นคือหลักฐานที่จะทำให้เราอับอายได้ เรื่องความรักนั้นจริงอยู่เป็นเรื่องของคนสองคน แต่ผมว่าความรักมันจะเกิดขึ้นได้อย่างสมบูร์แบบ ต้องมีคนที่อยู่รอบข้างช่วย อย่างนั้นหรือเปล่า แต่ยังไงเรื่องความรักของใครๆต่อใคร กับใคร ยังไง ก็ยังเป็นเรื่องที่น่าสนใจของคนที่อยู่รอบข้าง คนรู้จักกับคุณก็ยังอยากรู้ในเรื่องความรักของคุณว่าความรักของคุณมันเป็นยังไง คววามสนใจในความรักกับคนอีกคนถึงอีกคนจึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจ เรื่องความรักของใครต่อใครไม่ว่าจะเกิดขึ้นได้อย่างไรก็ตามยังไงความรักก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจอยู่ดี

ผมเคยเขียนจดหมายหลายฉบับส่งไปหลายๆที่ที่ๆผมรู้จักไม่ว่าจะเป็นเพื่อนๆ รวมไปถึงคนที่ผมรัก ผมชอบการเขียน ผมรักในการเขียนจดหมายไปหาคนที่ผมรัก และพื่อนๆที่อยู่ไกลกัน แต่ส่วนมากผมจะเขียนจดหมายไปถึงคนที่ผมรัก คนที่ผมรักจะเป็นคนยังหรอครับ คนที่ผมรักต้องเป็นคนที่ตอบคำถามในจดหมายเก่ง ตอบจดหมายได้เร็วและได้ใจความสำคัญก็คือการทำให้เราเองยิ้มได้เวลาอ่านมัน  คำที่ใช้ได้ไม่ล้าสมัยนั้นคือ                             "ยิ้มก่อนอ่าน"                             "ตาหวานก่อนเปิด"

                             "ยิ้มเสียเถิด"

                             "ก่อนเปิด จ.ม."

ครั้งใดที่ได้อ่านข้อความนี้แล้วเราเองก็ต้องยิ้มให้กับกระดาษที่อยู่ตรงหน้าเรา มันเป็นอะไรที่สำคัญมากเพราะ จดหมาย และลายมือที่เขียนลงบนกระดาษนั้นถึงจะเป็นคำที่หลอกลวง แต่จดหมายก็มีคำขึ้นต้น ลงท้าย ตลอดเวลา จดหมายที่เขียนด้วยลายมือมันสื่อถึงความจริงใจ ความตั้งใจที่จะเขียนมันลงบนกระดาษถึงตัวหนึ่งสือจะไม่ค่อยสวยงาม แต่ก็ยังพยายามที่จะทำให้มันสวยขึ้นมา เพื่อนผมจะให้ผมเขียนจดหมายจีบสาวให้เสมอๆ และผมก็เป็นคนลายมือสวย คารมณ์คมคายก็ดีในจดหมาย ผมเก่งแต่ในกระดาษแต่ให้พูดจริงๆกลับแพ้เพื่อนๆ ซะงั้น เพราะผมเชื่อว่าคนเราเก่งไม่เหมือนกัน เพื่อนผมคนหนึ่งตัวหนังสือสมัย ป. 6 เป็นไงมันก็ยังเป็นยังงั้นตลอดจนถึงตอนนี้ การอ่านหนังสือหรอแทบจะไม่ต้องอ่านเพราะไม่มีใครสนใจ ผมจะใส่ใจในการเขียน ผมจะใช้กระดาษหลายๆแผ่นในการเขียนจดหมายถึงใคร เพราะผมต้องเขียนให้มันออกมาดี เวลามีคนอ่านแล้วเคลิ้ม (เวอร์ไปไหม) กระดาษใบเดียวกับลายมือที่ไม่ดูดี คิดมาแล้วมันคงจะดีถ้า จะได้เขียนจดหมายหาใครสักคนที่เรารัก... 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกเล่มใหม่



ความเห็น (0)