ไม่ต้องมากไปกว่านี้ ก็ดีเกินพอ
ความพอดี ความอยากไได้ของเรานั้นมันมีมากมายเหลือเกิน แต่ความอยากได้ของเรา กับที่ของเรา มันเหมือนวันและเวลาผ่านไปช้ากว่าที่เราอยู่ในชุมชนเมือง ชุมชนเมืองเราต้องใหญ่ ต้องรีบทำงานให้สมกับตำแหน่ง เราต้องมีอำนาจเพียงพอ เราต้องเดินห้างที่ดังๆ เราต้องเข้าร้านที่หรู สุดท้ายตัวเองก็ไม่ได้อะไร
ผมเองเป็นคนที่อยากจะเป็นคนแบบที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่หรูๆ แต่ไม่ถึงกับไฮโซ มันเป็นความฝันที่อยากจะสบาย แต่เราเองลืมมองข้างหลังว่าเรามีอะไรที่สำคัจริงๆญกว่าดีกว่ารอเราอยู่ ไร่ นา ป่าเขา ที่เราจากมารอเราไปพลิกจากดินธรรมดาๆมาเป็นสินทรัพย์ให้เรา ทำเงินให้เรา ไม่ต้องไปนั่งหลังแข็งอยู่ใน office ไม่ต้องไปนั่งดื่มกาแฟที่ ร้านโก้ๆ กินได้แต่กาแฟ แต่ก็เอาเถอะมันคือเรื่องสิทธิของแต่ละบุคคลซึ่งมันไม่สามารถที่จะห้ามกันได้ บางทีที่ๆเรากำลังเขียนอยู่นี้อาจจะไม่สามารถกลั่นแนวความคิดที่ดี ได้มากไปกว่านี้ เพราะเวลาที่เราเขียน มันต้องกลั่นออกมาจากความรู้สึกภายใน ต้องเขียนเรื่องราวให้อยู่ในหัวข้อ
บางทีผมเองอาจจะเขียนเรื่องที่มันเข้าใจยาก เขียนคำที่มันยากแก่การเข้าใจ แม้ในสมองในการเขียนมันจะตีกันบ้างในบางครั้ง ก็ตามที สำหรับผมเองได้นั่งเขียนเรื่องราวที่ดีๆ ได้อยู่กับสถานที่ที่บ้านเกิดของตัวเอง ก็ทำให้มีความสุข ได้ขับรถไปไร่ ได้ทักทายเพื่อนๆบ้านเดียวกัน ใช้เวลาในแต่ละวันไปพร้อมกับความสุข ที่มีร้านค้าธรรมดารองรับความต้องการของชุมชน เป็นวิถีที่ธรรมดาๆ จึงไม่ต้องไปดิ้นรนว่าเราต้องมีมากมาย ไปกว่านี้ สำหรับที่ที่เราอยู่ ที่ๆผมอยู่ก็ดีเกินพอ
ผมไม่ต้องอยู่ที่ กทม. ไม่ต้องอยู่ในเขตชุมชนเมือง ผมก็สามารถที่จะได้ใช้ของที่คนในชุมชนเมืองเขาใช้กัน เขาใช้อะไรผมก็ใช้ได้ทั้งนั้น แตกต่างกันตรงที่อากาศที่บ้านผม ลมหายใจที่สูดอากาศเข้าไปมันช่างเป็นอากาศที่บริสุทธิ์