เช้าตื่นขึ้นมาต้องรีบอาบน้ำทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ แต่งตัวหล่อ 55 หรือเปล่าเดินไปจูงรถคู่ใจ ออกมาสตารทบิดดังๆ(เพราะเครื่องมันเย็นไง 55) จากนั้นก็ไปเอาห่อข้าวที่แม่นึ่ง เตรียมใส่กระติบร้อนๆไว้ให้ เป็นกระติบข้าวน้อยที่พอเหมาะ เป็นกล่องข้าวเหนียวร้อนๆ แม่จะเตรียมไว้ให้เวลาจะออกไปทำงานทุกเช้า เฮ้อเป็นอะไรที่เหมือนสมัยที่เรายังเด็กที่แม่ต้องเตรียมห่อข้าวให้เราไปโรงเรียนทุกวัน
พอได้ข้าวก็จับใส่เป้หลังที่เราสะพายไปทำงานทุกวัน ในกระเป๋ามีทั้งเอกสารเสื้อผ้า ผ้าแพรตาโล่(ผ้าขาวม้า) พอจัดเตรียมอะไรๆเสร็จแล้วก็ขับรดออกมายามเช้าที่เป็นเหมือนแดนสวรรค์ของชาวบ้านนอก รถราไม่ค่อยเยอะ ขับรถกินลมมาเรื่อยๆ สายลมแผ่วๆอุ่นๆ นกบินโผไปมาตามแถวทุ่งนาสองข้างทางสายตาเราก็มองสองข้างทางไปเรื่อยๆ มองดูว่ามีอะไรที่มันสวยงามไหมยามเช้า แต่มันก็เป็นเช้าที่สวยงามสำหรับเราทุกวันแหละ พอเริ่มขับรถมาได้ครึ่งทาง แสงตะวันก็ออกแดด เรื่อๆอ่อนๆ ให้เราได้สัมผัสกับแดดอุ่นๆ แสงแดดยามเช้ามันอบอุ่นนะจะบอกให้ใครได้าสัมผัสจะรู้สึกว่ามันอบอุ่น บรรยากาศเย็นๆ กับแสงแดดอุ่นทำให้ตัวเราเองขับรถไปด้วยความเพลิดเพลิน ได้ไออุ่นจากแสงแดดยามเช้า ได้ชมวิวทิวทัศน์ สองข้างทาง ป่าเขา ภูเขา ที่ทอดยาวสองข้างทาง ยิ่งทำให้หัวใจมันชุ่มฉ่ำกับบรรยากาศที่หาไม่ได้ในเมืองกรุง
เราเองขับรถคู่ใจผ่้านหลายบ้านมาแล้ว หลายหมู่บ้าน ก็มีหมาเดินตามถนนก็ต้องเบลคให้เค้าผ่านไปก่อน ระยะทางมันไกล ถนนขรุขระบ้างก็ไม่เป็นไร ตามประสาบ้านนอกที่ขาดการพัฒนา แต่เราก็ต้องอยู่ตามสภาวะการที่ยังไม่พัมนานี่แหละ แต่ถนนมันจะเป็นอย่างไร มันไม่ได้เป็นอุปสรรคในการเดินทางไปทำงานของเราเลย เพราะตัวเราเองสนุกกับการได้ขับรถกินลมชมทุ่งนา ป่าเขาในยามเช้า ที่แสงแดด อ่อนๆ
พอมาถึงที่ทำงานเจอคุณครูผู้อาวุโสก็ยกมือสวัสดี ตามมารยาทของผู้น้อย ต่ำต้อย 555 ตามประสาแหละ ผุใดไม่เป็นที่น่านับถือก็จะไหว้แบบ รวดเร็ว แต่ถ้าเป็นอาจารย์ที่เราเคารพก็จะสวัสดีงามๆ 55เป็นไปตามทัศนคติของแต่ล่ะคน ทำวงานทั้งวันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจาการทำงานพอได้เวลากลับบ้านก็ๆ หอบกระเป๋าเป้กลับบ้าน ตอนเย็นก็เจอแสงแดดยามเย็น นกน้อยบินกลับรัง หมู่มวนประชาชนไล่ต้อนวัว เข้าบ้าน ต่างหันหน้าเข้าสู่หมู่บ้านของตัวเองเตรียมตัวอาบน้ำกินข้าวหลับพักผ่อนอย่างสบาย เพื่อรอสู้ต่อไปในวันรุ่งขึ้น
ระยะทางไม่ไม่เคยสิ้นสุด ระยะเวลาที่ไม่เคยจะถอยหลังมีเพียงเดินไปข้างหน้าเท่านั้นที่เราจะต้องทำให้ได้อย่างน้อยเราก็ต้องเดินไปเรื่อยๆตามระยะทางที่เราพอจะเดินได้ และที่เราพอจะทำได้ตามกำลัง ระยะทางไม่เคยสิ้นสุด
