วันนี้เป็นวันดีอีกวันหนึ่งสำหรับการเรียนรู้เรื่องโค  เพราะได้ไปพบประสบสิ่งมหัศจรรย์ที่เป็นปกติของสัตว์โลก  ที่มีการเกิด แก่ เจ็บ ตาย แต่จะกล่าวถึงเฉพาะการเกิดเท่านั้น 

     นั่นคือ วันนี้ที่สวนป่าครูบาสุทธินันท์  เจ้าโคเสียเวลา( หนีหายไปจากคอกเป็นแรมปี) ได้คลอดลูกซาฮิวาลตัวน้อยที่แสนจะน่ารักออกมาลืมตาดูโลก  ประมาณ  10.30 น.  ซึ่งจริงแล้วแม่โคน่าจะคลอดมา 2  วันแล้ว  แต่ก็อั้นอยู่ได้ตั้งนาน ทุกคนก็คอยลุ้นว่าเมื่อไรจะคลอด  เมื่อคืนก่อนครูบายังต้องเดินไปดูอาการตอนตีสอง แต่ก็ยังไม่คลอด  พอมาวันนี้คลอดเองแบบไม่หวังพึ่งใคร 

      บังเอิญว่าถึงเวลาพักจากการเรียนกับอาจารย์จึงเดินไปสังเกตการณ์คอกโค  ไปถึงเจอลูกโคตัวน้อยหล่นตุบออกจากท้องแม่  แม่โคก็สะพัดก้นเดินวนนิดหน่อยสะดือก็หลุดเอง เราหรือก็ตาค้างกับอีกหนึ่งชีวิตและวินาทีชีวิตที่เห็น  แม่โครีบทำความสะอาดให้ลูกตัวเองเลียขนลูกยกใหญ่  แต่หวงลูกสุดชีวิต ขนาดพึ่งคลอดลูกหยก ๆ  ยังไม่วายเดินหน้าตั้งเข้าหาคน แบบว่าปกป้องลูกสุดชีวิต 

      พอเห็นแม่โคและลูกปลอดภัย ก็วิ่งโกยอ้าวไปบอกครูบาว่าโคคลอดลูก  ทุกคนจึงมารวมตัวกันตื่นเต้นกํนเต็มคอก  ครูบาให้สมญาซาฮิวาลน้อยว่า "เจ้าบล็อก"  ให้สอดคล้องกับยุคสมัย

     วันนี้จึงได้เรียนด้วยการปฏิบัติจริง  ช่วยเจ้าบล็อกน้อยให้ได้กินนมแม่  เพราะตัวแม่เต้านมบวมเป่งขนาดใหญ่และพิเศษกว่าตัวอื่นเพราะมีเต้านมถึง 8  เต้า  แม่โคก็เจ็บเต้านมให้ลูกกินนมได้นิดหน่อย ทุกคนก็กลัวว่าถ้าลูกโคกินนมไม่ได้ เต้านมจะอักเสบมากขึ้น แม่โคหรือก็โหดไม่ให้คนเข้าใกล้  คนเลี้ยงกับคนลุ้นจึงได้ฮาพากันต้อนโคเข้าซอง  บังคับให้แม่โคอยู่กับที่เพื่อให้ลูกโคได้กินนม  จะหาสากตำข้าวมีตีเต้านมเหมือนพ่อสำเริงว่าก็ไม่มี  จึงใช้วิธีให้คนรีดนมเหลืองออกแต่ไม่มากกลัวเจ้าบล็อกน้อยไม่ได้กิน  พยายามกันอยู่นานบล็อกน้อยก็ยอมดูด  แม่โคก็ยืนนิ่ง  จึงผ่านไปได้อีกหนึ่งบทเรียนสำหรับวันนี้