วันนี้รื้อสมุดเก่า ๆ เจอบทกลอนที่เขียนไว้เพื่อจดจำเป็นบทกวีตนเองชอบโดยไม่รู้ว่าเจ้าของผู้แต่งกลอนเป็นใครก็ขอคารวะน้อมรำลึกชื่นชมกลอนนิรนามทุกท่านที่ผมบันทึกไว้นานเกิน 30 ปีได้...เช่น
- คนอย่างฉัน รักใคร นั้นไม่ยาก แต่ไม่อยาก รักใคร ให้ใจเผลอ ถ้ารักแล้ว ต้องเทอญ ให้เลิศเลอ รักเพ้อเพ้อ รักทำไม รักไม่เป็น
- อยากจะลืม ลืมอย่างไร ใจยังรัก อยากจะหัก หักอย่างไร ใจยังหลง อยากจะลืม ลืมอย่างไร ใจพะวง ลืมไม่ลง เพราะรักเธอ สลักทรวง
- เรียนอะไร ก็เรียนได้ ไม่ยากนัก เรียนความรัก ต้องระวัง อย่างใหญ่หลวง ตกวิชา ซ่อมได้ ไม่เจ็บทรวง วิชารัก ตกร่วง ทรวงระทม
- เมื่อมั่งมี มากมายมิตรหมายมอง เมื่อมัวหมอง มิตรมอง เหมือนหมูหมา เมื่อไม่มี หมดมิตร มุ่งมองมา เมื่อมอดม้วย แม้หมูหมา ไม่มามอง
- คำว่ารัก มีรอเรือ เป็นเริ่มแรก
แล้วแตกแยก จากรอเรือ เป็นกอไก่
ไม้หันอากาศ พาดกลาง หว่างดวงใจ
เราจึงได้ คำว่ารัก สลักทรวง - คิดถึงเธอ เพราะหัวใจ สอนให้คิด
รักเท่าสิทธิ์ ของหัวใจ สอนให้หา
อยากอยู่ใกล้ เพราะหัวใจ สอนให้มา
ที่ใฝ่หา เพราะหัวใจ สอนให้คอย - วันเวลา ผ่านไป ด้วยใจเศร้า
เหลือเพียงเงา ความหลัง ฝันใฝ่หา
รู้บ้างไหม ฉันรักเธอ เสมอมา
แต่วาจา ไม่กล้าเอ่ย เผยวจี - อยากจะบอก กับเขา ว่าเรารัก
กลับอึกอัก ด้วยกลัว ตัวเป็นหญิง
สุดจะเอ่ย ให้รู้ซึ้ง ถึงความจริง
แต่แน่นิ่ง สิ้นคำ น้ำตาคลอ - ขอฝากรอย จารึก ด้วยหมึกนี้
เป็นวจี เตือนจิต อย่าคิดแหนง
ถึงตัวไกล ฝากใจมา อย่าระแวง
เพื่อชี้แจง ยามจากมิตร จิตอาลัย - เธอควงใคร รักใคร ฉันไม่ว่า
ขอเธออย่า รักใคร ให้เท่าฉัน
ตาเธอจ้อง มองใคร ไม่สำคัญ
ขอให้เธอ รักฉัน เท่านั้นพอ - ดูยิ่งเหมือน เลือนราง ทุกอย่างสิ้น
ความถวิล ยิ่งเห็น เป็นเหมือนฝัน
เฝ้ารอคอย ปรารถนา มานานวัน
แต่สิ่งนั้น ยิ่งห่างไกล ไปทุกที - ไม่กี่วัน แล้วสินนะ เธอต้องจาก
ฉันขอฝาก บางสิ่ง เป็นมิ่งขวัญ
ขอฝากเพียง สามคำ ที่สำคัญ
สามคำนั้น นั่นคือ ฉันรักเธอ - ถ้ารักใคร จงรัก ให้เพียงครึ่ง
อีกครึ่งหนึ่ง เก็บไว้ เพื่อผิดหวัง
หากรักใคร อย่ารัก อย่างจริงจัง
เมื่อผิดหวังจะมานั่งตรมใจเอย - เวลาเป็น สิ่งแสดง แจ้งประจักษ์
ว่าฉันรัก เธอแน่ ไม่แปรผัน
ตราบที่ยัง ไม่สิ้น แสงตะวัน
ใจคงมั่น รักเธอ เสมอมา - เมื่อแรกพบ เราคบ กันแบบเพื่อน
เมื่อแรกเตือน คำว่าเพื่อน ก็เลือนหาย
เมื่อแรกมี คำว่าเพื่อนเลื่อนกลับกลาย
เปลี่ยนเป็นสาย สัมพันธ์ ฉันรักเธอ - ฟ้าขาดจันทร์ ฟันขาดลิ้น ปิ่นขาดผม
แม่แล้งนม ผมขาดหวี หาดีไม่
ฟ้าแล้งดาว หนาวขาดคู่ อยู่ทำใย
แต่ยังไม่ เท่าความแล้ง แห่งใจคน - เมื่อเราหลับ มีคนปลุก รีบลุกเถิด
เมื่อเราเปิด มีคนปิด อย่าคิดหยาม
เมื่อเราช้า มีคนจูง รีบมุ่งตาม
ให้ถูกยาม ถูกถิ่น น่ายินดี - อันสิ่งนี้ สุดประมาณ ขานราคา
มีมูลค่า เท่าใด ไม่อาจถาม
มิอาจซื้อ ยื้อแย่ง ทุกแหล่งคาม
เขามีนาม ว่ายิ้ม พริ้มพักตร์เอย - ร้อนอากาศ อาจแก้หาย ได้ไม่ยาก
ร้อนหัวใจ ต่างหาก ยากแก้หาย
แต่ธัมมะ แก้ร้อนใจ ได้ง่ายดาย
มีธัมมะ เย็นสบาย ตลอดกาล -
เอาความดี เป็นแกนกลาง ทางชีวิต
เอาความคิด เป็นเครื่องช่วย อำนวยผล
เอาแรงกาย เป็นกลไก ภายในตน
นี่แหละคน มีคุณค่า ราคางาม
