กลอนนิรนาม 1

ยูมิ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

วันนี้รื้อสมุดเก่า ๆ เจอบทกลอนที่เขียนไว้เพื่อจดจำเป็นบทกวีตนเองชอบโดยไม่รู้ว่าเจ้าของผู้แต่งกลอนเป็นใครก็ขอคารวะน้อมรำลึกชื่นชมกลอนนิรนามทุกท่านที่ผมบันทึกไว้นานเกิน 30 ปีได้...เช่น

  1. คนอย่างฉัน รักใคร  นั้นไม่ยาก                                                                                    แต่ไม่อยาก  รักใคร  ให้ใจเผลอ                                                                                  ถ้ารักแล้ว  ต้องเทอญ  ให้เลิศเลอ                                                                                รักเพ้อเพ้อ  รักทำไม  รักไม่เป็น
  2. อยากจะลืม  ลืมอย่างไร  ใจยังรัก                                                                                อยากจะหัก  หักอย่างไร ใจยังหลง                                                                              อยากจะลืม  ลืมอย่างไร  ใจพะวง                                                                                ลืมไม่ลง  เพราะรักเธอ  สลักทรวง
  3. เรียนอะไร  ก็เรียนได้  ไม่ยากนัก                                                                                  เรียนความรัก  ต้องระวัง  อย่างใหญ่หลวง                                                                      ตกวิชา  ซ่อมได้  ไม่เจ็บทรวง                                                                                    วิชารัก  ตกร่วง  ทรวงระทม
  4. เมื่อมั่งมี  มากมายมิตรหมายมอง                                                                                  เมื่อมัวหมอง  มิตรมอง  เหมือนหมูหมา                                                                      เมื่อไม่มี  หมดมิตร  มุ่งมองมา                                                                                   เมื่อมอดม้วย  แม้หมูหมา  ไม่มามอง
  5. คำว่ารัก  มีรอเรือ เป็นเริ่มแรก
    แล้วแตกแยก  จากรอเรือ  เป็นกอไก่
    ไม้หันอากาศ  พาดกลาง  หว่างดวงใจ
    เราจึงได้  คำว่ารัก  สลักทรวง

  6. คิดถึงเธอ  เพราะหัวใจ  สอนให้คิด
    รักเท่าสิทธิ์  ของหัวใจ  สอนให้หา
    อยากอยู่ใกล้  เพราะหัวใจ  สอนให้มา
    ที่ใฝ่หา  เพราะหัวใจ  สอนให้คอย

  7. วันเวลา  ผ่านไป  ด้วยใจเศร้า
    เหลือเพียงเงา  ความหลัง ฝันใฝ่หา
    รู้บ้างไหม  ฉันรักเธอ  เสมอมา
    แต่วาจา  ไม่กล้าเอ่ย  เผยวจี

  8. อยากจะบอก  กับเขา  ว่าเรารัก
    กลับอึกอัก  ด้วยกลัว  ตัวเป็นหญิง
    สุดจะเอ่ย  ให้รู้ซึ้ง  ถึงความจริง
    แต่แน่นิ่ง  สิ้นคำ  น้ำตาคลอ

  9. ขอฝากรอย  จารึก  ด้วยหมึกนี้
    เป็นวจี  เตือนจิต  อย่าคิดแหนง
    ถึงตัวไกล  ฝากใจมา  อย่าระแวง
    เพื่อชี้แจง  ยามจากมิตร  จิตอาลัย

  10. เธอควงใคร  รักใคร  ฉันไม่ว่า
    ขอเธออย่า  รักใคร  ให้เท่าฉัน
    ตาเธอจ้อง  มองใคร  ไม่สำคัญ
    ขอให้เธอ  รักฉัน  เท่านั้นพอ

  11. ดูยิ่งเหมือน  เลือนราง  ทุกอย่างสิ้น
    ความถวิล  ยิ่งเห็น  เป็นเหมือนฝัน
    เฝ้ารอคอย  ปรารถนา  มานานวัน
    แต่สิ่งนั้น  ยิ่งห่างไกล  ไปทุกที

  12. ไม่กี่วัน  แล้วสินนะ  เธอต้องจาก
    ฉันขอฝาก  บางสิ่ง  เป็นมิ่งขวัญ
    ขอฝากเพียง  สามคำ ที่สำคัญ
    สามคำนั้น  นั่นคือ  ฉันรักเธอ

  13. ถ้ารักใคร  จงรัก  ให้เพียงครึ่ง
    อีกครึ่งหนึ่ง  เก็บไว้  เพื่อผิดหวัง
    หากรักใคร  อย่ารัก  อย่างจริงจัง
    เมื่อผิดหวังจะมานั่งตรมใจเอย

  14. เวลาเป็น  สิ่งแสดง  แจ้งประจักษ์
    ว่าฉันรัก  เธอแน่  ไม่แปรผัน
    ตราบที่ยัง  ไม่สิ้น  แสงตะวัน
    ใจคงมั่น  รักเธอ  เสมอมา

  15. เมื่อแรกพบ  เราคบ  กันแบบเพื่อน
    เมื่อแรกเตือน  คำว่าเพื่อน  ก็เลือนหาย
    เมื่อแรกมี  คำว่าเพื่อนเลื่อนกลับกลาย
    เปลี่ยนเป็นสาย  สัมพันธ์  ฉันรักเธอ

  16. ฟ้าขาดจันทร์  ฟันขาดลิ้น  ปิ่นขาดผม
    แม่แล้งนม  ผมขาดหวี  หาดีไม่
    ฟ้าแล้งดาว  หนาวขาดคู่  อยู่ทำใย
    แต่ยังไม่  เท่าความแล้ง  แห่งใจคน

  17. เมื่อเราหลับ  มีคนปลุก  รีบลุกเถิด
    เมื่อเราเปิด  มีคนปิด  อย่าคิดหยาม
    เมื่อเราช้า มีคนจูง  รีบมุ่งตาม
    ให้ถูกยาม  ถูกถิ่น น่ายินดี

  18. อันสิ่งนี้  สุดประมาณ  ขานราคา
    มีมูลค่า  เท่าใด  ไม่อาจถาม
    มิอาจซื้อ  ยื้อแย่ง  ทุกแหล่งคาม
    เขามีนาม  ว่ายิ้ม  พริ้มพักตร์เอย

  19. ร้อนอากาศ  อาจแก้หาย  ได้ไม่ยาก
    ร้อนหัวใจ  ต่างหาก  ยากแก้หาย
    แต่ธัมมะ  แก้ร้อนใจ  ได้ง่ายดาย
    มีธัมมะ  เย็นสบาย  ตลอดกาล

  20. เอาความดี  เป็นแกนกลาง  ทางชีวิต
    เอาความคิด  เป็นเครื่องช่วย  อำนวยผล
    เอาแรงกาย  เป็นกลไก  ภายในตน
    นี่แหละคน  มีคุณค่า  ราคางาม
                                       
                                                                                                

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น



ความเห็น (0)