เรื่องที่จะเล่านี้เป็นเหตุการณ์ในอดีตของฉันประมาณตอนฉันเรียนอยู่ประถมศึกษาปีที่ ๕ เป็นช่วงหลังเลิกเรียนฉันกลับมาบ้านยังไม่เปลี่ยนชุดแม่ก็บอกให้ฉันไปซื้อของที่ร้านขายของชำในหมู่บ้านฉันจึงไปเอาจักรยานออกมาหน้าบ้านแม่ก็บอกว่าให้เดินไปใกล้นิดเดี๋ยวเอง แต่ฉันก็บอกแม่ว่าอยากปั่นจักยานต์ไปเพราะตอนนั้นฉันเพิ่งจะปั่นจักยานต์เป็นเลยอยากปั่น แม่ก็บอกว่าปั่นดี ๆ นะตอนเย็นแบบนี้เด็ก ๆ ออกมาเล่นที่ถนนเยอะฉันก็ตอบแม่ไปว่าค่ะ ฉันก็ปั่นไปซื้อของตอนขาไปก็ไม่มีปัญหาอะไร ซื้อของเสร็จขาฝนกำลังจะตกฉันเลยรีบปั่นจักรยาน ปั่นเร็วไปหน่อยจนเบรคไม่ทัน



ไปชนน้องผู้หญิงคนหนึ่งในหมู่บ้าน ตอนนั้นฉันเห็นน้องเขาล้มลงกับถนนและหัวแตกเลือดไหลนิดหน่อย ฉันตกใจมากทำอะไรไม่ถูกเลยปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยอาการที่สั่น พอถึงบ้านฉันก็วิ่งเข้าห้องตัวเองไปนอนคุ้มโปงและร้องไห้ตอนนั้นฉันรู้กลัวมาก (ชนแล้วหนีนิสัยไม่ดีเลยน้อ555) แม่ก็เข้ามาถามว่าเป็นอะไรทำมั้ยมานอนไปอาบน้ำกินข้าวฉันก็บอกแม่ว่าของนอนแป๊บหนึ่ง แม่ก็ไม่ว่าอะไรก็ออกห้องไปพอผ่านไปสักพักแม่ก็รู้ว่าฉันปั่นจักยานต์ชนเด็กแม่ก็ไปหาเด็กคนนั้นและจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เขา แล้วก็มาหาฉันกลัวแม่ดุด่ามากตอนนั้น แต่แม่ไม่ด่าฉันเลยพูดแค่ว่าไม่ต้อร้องไห้น้องเขาไม่เป็นอะไรมากแค่หัวแตกนิดหน่อยไปทำแผลที่อนามัยมาแล้ว ทีหลังก็ปั่นระวัง ๆ ไปกินข้าวได้แล้ว




และแม่ก็บอกว่าถ้าไปโรงเรียนพรุ่งนี้ก็ให้ฉันไปขอโทษน้องเขา แต่รู้มั้ยพอเช้าอีกวันฉันไม่กล้าไปโรงเรียนเลยฉันกลัวโดนเพื่อนล้อแม่ก็บังคับให้ฉันไปฉันก็ไม่ไปเอาแต่ร้องไห้ ฉันไปโรงเรียนประมาณสามวันได้จนครูประจำชั้นฝากเพื่อนมาถามว่าเป็นอะไรมากมั้ย ไปเรียนได้แล้วเพื่อน ๆ รออยู่ หลังจากนั้นฉันก็ยอมไปโรงเรียน แต่ก็ยังกลัว ๆ ว่าเพื่อนจะล้อเรื่องปั่นจักรยานต์ชนเด็กอยู่ พอไปถึงโรงเรียนเป็นไปอย่างที่ฉันกลัวจริง ๆ เพื่อผู้ชายคนหนึ่งล้อฉันว่า พิมขับรถชนเด็ก ๆ พูดแบบนี้ซ้ำ ๆ จนฉันร้องไห้และทะเลาะกับเพื่อนผู้ชายคนนั้น และฉันกับเพื่อนที่ทะเลาะกันก็โดนครูประจำชั้นเรียกไปพบและถูกลงโทษให้ทำเวรหนึ่งอาทิตย์และบอกว่าถ้ายังทะเลาะกันอีกจะให้ทำทั้งเดือน และครูก็บอกเพื่อนผู้ชายว่าอย่าล้อฉันอีกเพราะถ้าเธอถูกล้อบางจะรู้สึกยังไง หลังจากนนั้นเพื่อนก็ไม่ล้อฉันอีกเลยฉันก็ไปเรียนตามปกติ



คิดแล้วก็ขำตัวเองที่ปั่นจักรยานชนเขาแล้วไม่ช่วยกลับหนี ตอนนั้นคงเป็นเพราะฉันกลัวและตกใจมาก 555