สวัสดี นิสาพร เฉลิมเกียรติมณี ที่รัก

     ตลอดระยะเวลา 22 ปีที่ผ่านมาทำให้เธอได้เรียนรู้อะไรบ้างสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมาในชีวิต ดีใจนะที่วันนั้นเธอตัดสินใจสอบครูคืนถิ่น ใครจะไปคาดคิดว่าเธอก็ทำได้จริง ๆ ยอมรับนะวันนั้นแอบหวังกับเธอในใจว่าเธอจะทำได้ แต่อีกใจหนึ่งถ้าไม่ได้ก็ไม่เสียใจ ถ้าหากเธอจะทำไม่ได้ เพราะแค่เธอกล้าที่จะทำมัน เชื่อมั่นในตัวเองว่าตัวเองก็มีศักยภาพพอที่จะไปแข่งขันกับคนอื่นเขาได้ แม้ในใจตัวเธอเองก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก                  

เราผ่านมาหลายขั้นมากแล้ว แล้วเหลืออีกแค่ด่านเดียว ด่านสุดท้ายที่โหดมาก ๆ ใช่ฉันรู้ ฉันรู้ว่าเธอเองก็รู้สึกกลัวอยู่ในใจ กลัวจะต้องทำให้คนอื่น ๆ ที่หวังกับตัวเธอต้องผิดหวัง ถ้าหากตัวเองจะต้องผิดหวังคนเดียวคงไม่เป็นไร การแบกความหวังของคนที่รักมันหนักและมันก็สุขใจไปพร้อม ๆ กัน       

บางทีฉันเองก็คิดนะว่า ถ้าตอนนั้นเราไม่สอบจะดีกว่าไหม? ซึ่งเป็นความคิดที่ตัวฉันเองไม่ชอบเอาซะเลย เหมือนว่าความเชื่อมั่นที่มีในตัวเองลดลง ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเราต่างก็รู้ว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่เราก็ยังจับมือกันผ่านมาได้ด้วยกัน       

มาถึงตอนนี้จะถอยคงไม่ได้ เดินมาเกือบถึงจะเส้นชัยแล้ว ก็ต้องต้องเดินไปด้วยกันให้สุดทางนะ ผลจะเป็นยังไงไม่สำคัญ ถ้าเราทำดีที่สุดแล้ว สัญญานะว่าเราจะสู้ให้ถึงที่สุด อย่ากดดันตัวเองนะ ตั้งใจเรียน ทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุดพอ  ทุกวันนี้แค่นึกถึงทางที่จะไปถึงเส้นชัย พอจะเห็นลาง ๆ แล้วว่าจะมีอุปสรรคอะไรบ้าง ถอดใจไม่ทันละนะ เรามาไกลเกินกว่าจะย้อนแล้ว ก็ต้องพยายามกันอีกสักตั้ง สู้ ๆ นะตัวเธอ 

ปล. เราอยากบอกกับเธอว่า เธอเป็นคนที่โชคดีมาก ๆ นะที่ได้เดินตามฝันของตัวเอง และยังมีครอบครัวที่รักและคอยให้กำลังใจเธอเสมอ