"บันทึกส่วนตัว กับ My Pet "

สำหรับบันทึกนี้ดิฉันจะบันทึกเกี่ยวกับสัตว์ของดิฉัน ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ชอบเลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะเจ้าแมวเหมียว ดิฉันรู้สึกว่าเจ้าแมวเป็นที่น่ารัก เลี้ยงง่าย และเป็นเพื่อนยามเหงาได้ ดิฉันเคยไปเจอเพจ เพจหนึ่งแชร์รูปภาพ และมีข้อความว่า ... "คนที่ชอบเลี้ยงแมวมักจะเป็นคนขี้เหงา" สำหรับคนอื่นไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่สำหรับดิฉัน ดิฉันว่าใช่...
สำหรับแมวตัวแรกที่ดิฉันอยากจะแนะนำ คือ...

เจ้าสิงโต เป็นแมวตัวแรกที่ดิฉันเลี้ยงตั้งแต่เกิด จนถึงวันสุดท้ายของมัน สิงโตเป็นชื่อที่ดิฉันตั้งเองเพราะตอนมันยังเล็ก ๆ ขนของมันจะฟู ๆ หน่อยดิฉันจึงตั้งว่า "สิงโต"  สิงโตเป็นแมวที่ไม่ดื้อ อยู่ง่าย กินง่าย เวลาอยากจะนอนมันจะนอนตรงไหนก็ได้มันหลับได้ทุกที่ เวลาที่จะกินมันกินอะไรง่าย ๆ ได้ ไม่ค่อยเหมือนแมวตัวอื่น ๆ ข้าวเปล่าก็กิน ข้าวโพดต้มก็กิน หน่อไม้ต้มก็กิน ดิฉันจึงรักแมวตัวนี้มากที่สุด และผูกพันกับมันมากที่สุด แต่น่าเสียดายที่สิงโตอายุไม่ยืน ก่อนที่สิงโตจะตายเป็นที่ดิฉันกลับมาจากการสังเกตการสอน และในคืนนั้นสิงโตก็มานอนด้วย สิงโตอยู่ข้าง ๆ ดิฉันตลอดเหมือนว่ามันจะรู้ว่ามันจะไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว เมื่อตอนเช้าตื่นมาดิฉันก็พบว่า สิงโตถ่ายเหลว และเป็นเลือด และอาเจียนออกมาก็เป็นสีเหลืองมีฟอง ตอนนั้นดิฉันก็คิดว่าสิงโตไม่น่าจะรอด ก็ทำใจไว้แล้ว แต่ด้วยหน้าที่ดิฉันจึงต้องรีบกลับมาในเมืองเพราะยังมีงานค้างที่ต้องส่งอาจารย์จึงไม่ได้ดูแลสิงโต แต่พอกลับมาได้สักประมาณ 1 วัน แม่ก็โทรมาบอกว่าสิงโตไม่อยู่แล้ว และแม่ก็บอกกับดิฉันว่า สิงโตน่าจะโดนวางยาเบื่อในวันนั้นดิฉันรู้สึกเสียใจมาก ๆ เพราะแมวตัวนี้เป็นแมวที่ดิฉันรักมากที่สุด และสิงโตก็เปรียบเหมือนตัวแทนของดิฉันเวลาที่ดิฉันไม่อยู่บ้าน พ่อเคยเล่าให้ดิฉันฟังว่า แม่เรียกสิงโตว่าลูก ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้แม่ไม่ค่อยชอบแมว แต่วันนี้แม่กลับรักมัน เหมือนรักดิฉัน และน้องของดิฉัน ทำไมโลกนี้ต้องมีคนใจร้ายด้วย ทำไมถึงทำกับสัตว์ที่ไม่มีทางสู้ และไม่รู้เรื่องอะไรเลย ดิฉันเองก็ได้แต่ตั้งคำถามไว้ในใจ และก็เห็นหน้าคนที่ฆ่าแมวของดิฉันด้วย

และแมวตัวต่อไปคือ...

เจ้าหมึกดำ หมึกดำเป็นน้องของสิงโต และที่ดิฉันตั้งชื่อว่าหมึกดำ เพราะมันเป็นแมวสีดำดิฉันจึงตั้งตามสีขนของมัน และน่าจะเป็นแมวที่ฉลาดที่สุดที่เคยเลี้ยงมาเพราะ เวลาพูดอะไรกับมันเหมือนมันจะฟังรู้เรื่อง และทำตามอย่างที่บอกได้ แมวตัวนี้ต่างจากสิงโตมาก ๆ เพราะแมวตัวนี้ชอบส่งเสียงร้องเวลาที่ไม่เห็นใคร เวลาจะไปไหน ทำอะไร ก็จะเดินตามตลอด เวลากินก็จะเรื่องมากหน่อย ๆ ถ้าอะไรที่มันไม่ชอบก็จะไม่กินเลย เวลานอนมันก็ชอบนอนที่มันสะอาด ๆ ชอบนอนบนผ้านุ่ม ๆ แต่ก็เป็นที่น่ารักไม่ค่อยไปยุ่งวุ่นวายกับบ้านอื่น มันชอบที่อยู่บ้านมากกว่าออกไปเที่ยวนอกบ้าน เวลาที่ดิฉันกลับบ้านแมวตัวนี้ก็จะจำเสียงรถได้ เวลากลับไปถึงจอดรถเสร็จแมวตัวนี้ก็เดินมารับตรงที่รถเลย แบบไม่ต้องเรียกหามัน มันก็มาหาเราเอง ตอนนี้ดิฉันเองก็ได้ฝากพ่อ และแม่ดูแลหมึกแทนดิฉัน และพ่อแม่ก็รักมันเหมือนว่ามันเป็นลูกคนหนึ่ง

แมวตัวต่อไปคือ...

เจ้าชมพู และเจ้าชมพู่ เป็นแมวแฝดสองตัวที่เกิดพร้อมกัน แต่ดิฉันไม่รู้ว่าตัวไหนพี่ ตัวไหนน้อง และเหตุผลที่ดิฉันตั้งชื่อว่าชมพู และชมพู่นั้นมาจากสีปลอกคอของทั้งสองตัว เพราะเจ้าแมวสองตัวนี้เหมือนกันเกือบทุกอย่างดิฉันจึงตัดสินใจซื้อปลอกคอใส่ให้มันทั้งสองตัว และจึงตั้งชื่อตามสีของปลอกคอ โดยตัวแรกที่ตั้งชื่อคือเจ้าชมพู เพราะปลอกคอมันเป็นสีชมพู และตัวที่สองเจ้าชมพู่ เพราะปลอกคอเป็นสีเขียว และอยากให้คล้องจองกับตัวแรกที่ตั้งจึงเป็นชื่อชมพู่ และเจ้าแมวสองตัวนี้มีนิสัยที่ต่างกันคือ เจ้าชมพูจะเงียบ ๆ ไม่ค่อยส่งเสียงร้อง แต่เจ้าชมพู่จะชอบส่งเสียงร้อง และยิ่งเวลาที่มันหิวมันจะส่งเสียงร้องมาก เหมือนว่ามันโวยวาย "ทำไมไม่ให้ข้าวฉันสักที" และตอนนี้ทั้งสองตัวก็กำลังมีหลาน ๆ ให้ดิฉันได้เลี้ยงต่อไปค่ะ

แมวตัวสุดท้ายคือ...

เจ้าส้ม แมวตัวนี้ดิฉันเรียกมันว่าส้ม ก็มาจากสีขนของมันที่ออกสีส้ม ๆ ดิฉันจึงเรียกมันตามสีขนของมัน แต่ดิฉันไม่รู้ว่าเจ้าของ ของมันจะเรียกมันว่าอะไร และแมวตัวนี้ที่ไม่รู้ว่าเป็นแมวใคร แต่ดิฉันคิดว่าน่าจะเป็นแมวของบ้านที่อยู่ข้าง ๆ หอ เพราะแมวตัวนี้มันไปทุกห้องที่มันได้กิน และทุกห้องที่มันได้นอน แมวตัวนี้มีความกวน ๆ และอินดี้มาก ๆ มาขอกินข้าว พอให้แล้วไม่กิน! ชอบไปนอนในห้องคนอื่น และมีเหตุการณ์หนึ่งเหตุการณ์ที่มันเข้ามานอนในห้องของดิฉัน และวันที่ดิฉันรีบไปเรียน และดิฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ในห้อง ดิฉันจึงขัดมันไว้ในห้องตั้งแต่ 11:00 - 16:00 และพอดิฉันกลับมาถึงห้องก็พบว่ามันนอนอยู่ในห้อง และทำท่าทางดังในรูป ดิฉันไม่รู้จะทำยังไง สงสารก็สงสาร ขำก็ขำ 

*ดิฉันคิดว่า...สัตว์เลี้ยงทุกตัวมันเป็นเพื่อนที่ดีกับเรามาก ๆ แม้ว่าบางครั้งมันอาจจะทำให้เราวุ่นวาย แต่เวลาที่เราเหงามันก็อยู่เป็นเพื่อนเราตลอด ถามอะไรก็ไม่ตอบ พูดอะไรด้วยก็ไม่พูด ดิฉันว่ามันเป็นผู้รับฟังที่ดีนะ สุข ทุกข์ เศร้า เหงา กอดมันสักครั้งก็รู้สึกดีมาก ๆ *