ลืมกัน ที่ดอยเเม่อูคอ


สำหรับการเดินทางเเล้ว บางทีปลายทางอาจไม่สำคัญเท่าระหว่างทาง เเละเพื่อนร่วมทาง


ขึ้นชื่อว่าการเดินทางเเล้ว มันมักจะมีเรื่องที่คอยเซอร์ไพรส์เราเสมอโดยเฉพาะยิ่งหากเป็นการเดินทางครั้งเเรก สถานที่เเรก    รถจักรยานยนต์ใหม่คันเเรก เเละกับเพื่อนคนเเรกนี่เเหล่ะ จะเซอร์ไพรส์มากเเค่ไหนหรอ? ไปดูกันค่ะ



.....เริ่มต้นที่วันนั้นเมื่อประมาณสามปีกว่าๆ ที่เเล้วช่วงเดือนพฤศจิกายน เป็นช่วงที่ดอกบัวตองที่ดอยเเม่อูคอบานสะพรั่งสวยงามพอดี เราเเละเพื่อน (เขาชื่อเล่นสานะ) ชวนกันไปเที่ยวที่ดอยเเม่อูคอ เเต่ต้องยอมรับก่อนว่าเราทั้งสองเป็นคนจังหวัดเเม่ฮ่องสอนที่ไม่เคยไปที่ดอยเเม่อูคอเลยเเละเรากำลังจะไปครั้งนี้ครั้งเเรก เราทั้งสองไม่เคยขับรถจักรยานยนต์ด้วยตนเอง เเละซ้ำไปกว่านั้นพ่อของสาเพิ่งจะซื้อรถจักรยานยนต์คันนี้ให้ไม่นานนั่นเเสดงว่าเพื่อนก็ยังขับไม่คล่องเเละเรายิ่งไปกว่าอีกยังไม่มีรถเป็นของตนเองเลย เเต่ด้วยสาเเหล่ะเป็นคนตัวเล็กเเต่ใจนะหรอ ใหญ่มาก555 เราจึงตกลงกันไปโดยที่สาเป็นคนขับอย่างเเรกรู้เเต่ว่าทุ่งบัวตองนี้อยู่ที่อำเภอขุนยวมเเต่ไม่รู้ว่าที่เข้าเส้นนี้ต้องไปทางไหน ไม่รู้ว่าระยะทางจากตัวเมืองขุนยวมถึงทุ่งบัวตองนั้นไกลเท่าไหร่ โชคดีที่มีป้ายบอกทางไว้ เเต่ขับไปได้สักพักรู้สึกว่ามันยังไม่ถึงสักทีหรือเราหลงหรือเปล่าจึงเเวะถามคุณลุงข้างทางจึงได้คำตอบว่าต้องไปอีกเเละมันจะมีป้ายบอกทางเอง จึงขับต่อไปเรื่อยๆ พอใกล้ถึงจะมีดอกบัวตองเรียงรายสีเหลืองเต็มข้างทางอย่างสวยงาม เเต่นั่นก็ยังไม่ใช่ปลายทางที่เราจะไป โดยหารู้ไม่ว่ายิ่งใกล้ถึงเท่าไหร่ทางมันจะยิ่งสูง โค้ง เเละชันมาก พอถึงดอยสุดท้ายจะเป็นดอยที่สูงที่สุด เเละชันมากที่สุดด้วยความที่เพื่อนยังขับรถไม่คล่องเหมือนกัน ทำให้เราไม่สามารถขับรถไปถึงได้เราจอดเเละให้รถล้มข้างทางโชคดีที่มีพี่เจ้าหน้าที่คอยดูเเลอยู่ตรงนั้นจึงช่วยขับรถไปถึงบนดอยสูงสุดของทุ่งบัวตอง เเละส่วนเราทั้งสองนะหรอก็ต้องเดินไปเองค่ะ5555 พอไไปถึงที่หมายเเล้วจึงถามสาว่า "เมื่อกี้ตอนขึ้นดอยนี้ใช้เกียร์อะไร"  เพื่อนตอบว่า "ใช้เกียร์ 4" นะ เราจึงเเซวว่าถึงรถจะใหม่ก็เถอะ เเต่ดอยขนาดนี้เนี่ยนะเกียร์ 4เราทั้งสองจึงหัวเราะลั่น เเละไม่เเปลกใจเลยว่าทำไมรถถึงขึ้นไม่ได้

.....พอไปถึงจุดสูงสุดของดอยเเม่อูคอเเล้วรู้สึกว่ามันคุ้มค่านะ กับการเดินทางที่ไกลพอสมควรเเละเป็นการเดินทางสถานที่นี้ครั้งเเรกของเราทั้งสองคน จากนั้นเราก็ถ่ายภาพดอกไม้ บรรยากาศ เเละเเน่นอนภาพตัวเองค่ะ ภาพที่ออกมาจึงได้เเบบนี้

.....พอสมควรเเก่เวลาเที่ยวชมทุ่งบัวตองเเล้ว ก็ถึงเวลากลับก็เเอบหวั่นๆ อยู่ว่าตอนลงดอยนั้นเพื่อนจะใช้เกียร์ 4 อยู่หรือเปล่า 555เเต่ก่อนที่จะลงดอยมาสำเร็จนั้นทำเอากลั้นหายใจหลายรอบเหมือนกัน พอลงมาถึงข้างล่างก็จะมีตลาดที่ขายของกินเช่น มันปิ้ง ข้าวโพดปิ้ง ก๋วยเตี๋ยวเป็นต้น เเละอีกอย่างที่มีด้านล่างนี้คือ การถ่ายรูปกับดอกไม้เมืองหนาวที่ชาวม้งปลูกไว้ เราทั้งสองจึงไปถ่ายรูป ถ่ายรูป เเละก็ถ่ายรูปสลับกันไป 

.....เเต่พอออกมานี่สิเราไม่เห็นป้ายว่าค่าถ่ายรูปนั้นคนละ 10 บาท เกือบจะเดินออกมาเเล้วเชียว ลุงชาวม้งเป็นใบ้ใช้มือบอกเราเเละชี้ที่ป้ายเราทั้งสองจึงรีบขอโทษก่อนเเละพร้อมกับให้ค่าเข้าชม (เเต่ก็เเอบคิดในใจอยู่ว่าถ้ารู้ว่าเก็บค่าเข้าชมน่าจะไปเเปลงดอกไม้อื่นที่สวยกว่านี้นะ 5555)

.....หลังจากนั้นเราก็ตกลงกันว่าจะกลับเเล้วเเละจะไปกินข้าวที่ขุนยวมเลยเพราะที่นี่มันเเพงไป สาก็ไปเอารถเเต่ปัญหาอยู่ตรงนี้เเหล่ะคือรถที่เราจอดมันอยู่ข้างล่างเนินเล็กๆ ตอนนั้นก็ขึ้นรถกับเพื่อนเเล้ว เเต่สาบอกว่าให้ลงไปก่อนจะขึ้นเนินนี้ให้ได้ก่อน เราก็บอกว่าเเค่นี้เองน่าจะขึ้นได้อยู่นะ เเล้วเราก็ลงจากรถ เเละสาก็น่าจะคิดว่าเราไม่ได้ลง พอเอารถขึ้นเนินเล็กๆนั้นได้เพื่อนก็ขับไปๆ จนลับสายตาเรา ตอนนั้นก็ไม่ได้ตะโกนไปเพราะมีคนเยอะเเละคิดว่าเพื่อนน่าจะไปเเค่เเปบเดียวคงรู้สึกตัวว่าเราไม่ได้นั่งด้วยเเละน้ำหนักข้างหลังคงเบาลง

.....เเต่ที่ไหนได้ รอ 10 นาทีก็เเล้ว 20 นาทีก็เเล้ว 30 นาทีก็เเล้ว เเละรอต่อไปเรื่อยๆ....เราจึงคิดในใจว่าสาคงลืมเราไปเเล้วจริงๆ ตอนนั้นก็เริ่มจะถึงสี่โมงเเล้วคนก็ทยอยกลับเรื่อยๆ เราก็เเอบหวั่นๆ ถ้าเพื่อนไม่มารับเราจะขอติดรถม้งที่ขนกะหล่ำไปด้วยดีไหมหรือขอกลับกับคนที่นั่งมาคนเดียวทั้งที่เราก็ไม่เจอคนที่รู้จักสักคนเเละตอนนั้นกระเป๋าเเละโทรศัพท์เพื่อนอยู่ที่เราด้วย จากนั้นจึงเดินไปเข้าร้านเเละซื้อซาลาเปามาเเก้เหงา 1 ลูกก็อร่อยดีนะ รออีกสักครู่เพื่อนคงรู้สึกตัวเเละมาหาเราเอง ระหว่างนั้นเราก็ไม่รู้จะทำอะไรจึงไปเข้าชมสวนดอกไม้อีกรอบละกันเดินจนคุ้มค่าเข้าชม 10 บาทเลยทีเดียว เมื่ออกมาก็มีเสียงเพลงดังขึ้นในกระเป๋าดังมากจำได้ว่าเป็นเพลงประกอบละครเรื่อง นาคี ที่ช่วงนั้นกำลังเป็นที่นิยมเราก็ไม่รู้สึกตัวเลยว่ามันดังในกระเป๋าเราเอง นึกว่าเป็นเพลงที่เขาเปิดจากร้านให้ลูกค้าฟังดังหลายรอบเหมือนพอเรารู้สึกตัวเอ๊ะนี่มันเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของสานี่ จึงรีบรับสาย บังเอิญเป็นเบอร์ของน้าชายสาที่มาเที่ยวทุ่งบัวตองกับเเฟนเหมือนกัน ตอนเเรกนึกว่าสาเจอกันกับน้าเเล้ว จึงใช้โทรศัพท์โทรเข้าในเบอร์ของตนเอง ที่ไหนได้น้าชายก็ยังไม่ได้เจอสาเหมือนกัน เราจึงบอกน้าชายว่าสา ลืมเรา เเละน้าก็บอกว่างั้นจะมารับนะ สักครู่สาก็โทรมาเเละบอกว่ายืมโทรศัพท์ป้าที่ร้านสะดวกซื้อมาเหมือนกันเเละเขาก็มารับเราเหมือนกัน น้าชายสามาถึงก่อนเเละมารับเรา เราจึงสวนทางกับสาที่ระหว่างทาง สีหน้าเเรกที่เห็นหน้าเพื่อนรู้ว่าเขาเหนื่อยเเละเเอบคิดว่าเขาจะโกรธเรามากไหมนะ เเต่หลังจากนั้นเราก็มากินข้าวข้างทางโดยน้าชายสาเป็นคนเลี้ยงด้วยนะ

.....พอมาถึงขุนยวมมีงานบัวตองที่เขาจัดมาได้สักสองสามวันเเล้ว เราทั้งสองคนก็ยังไม่เข็ดเเละไปเที่ยวงานจนได้ ด้วยความที่น้าชายเพื่อนเป็นทหารฝีมือการปาตุ๊กตาจึงทำได้ยอดเยี่ยม เราเลยมีของฝากเป็นตุ๊กตาคนละตัวติดไม้ติดมือมาด้วยหล่ะ

.....พอมาถึงมหาวิทยาลัยก็จวนจะค่ำพอดี เเต่สุดท้ายเราทั้งสองก็กลับมาถึงได้อย่างปลอดภัย

.....อย่างที่เขาบอกกันนั้นเเหล่ะค่ะ สำหรับการเดินทางเเล้วบางทีปลายทางอาจไม่สำคัญเท่าระหว่างทางเเละเพื่อนร่วมทาง เพราะระหว่างทางนี่เเหล่ะมันจะมีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นให้เราประทับใจ เเละทำให้เรานึกถึงคราใดก็อดยิ้มเเละอดเล่าเรื่องราวเหล่านั้นให้เเก่คนรอบข้างนั้นไม่ได้เลยจริงๆ 

.....เเละเรื่องนี้เช่นกันค่ะ ยังเชื่อเสมอว่าเเม้จะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี เรื่องราวเรื่องนี้จะถูกเล่าไปให้คนอื่นเเละจะสร้างรอยยิ้มให้ทั้งผู้เล่าเรื่อง ผู้ฟังหรือบางทีเราทั้งสองคนอาจจะได้มีโอกาสมาเล่าเรื่องราวนี้ด้วยกันอีกครั้งหรือหลายๆ ครั้งในเวลา ฤดูกาลที่เปลี่ยนไป หรือเเม้เเต่สถานที่ เเละช่วงวัยที่ต่างออกไปหรือเเค่ได้คิดถึงเรื่องราวนี้ก็ทำให้เรายิ้มเเละคิดถึงกันได้เช่นกันค่

………………………………...……………………………...……………………………...……………………………...……………………………...……………………………...

ต้องขอบคุณ

# เพื่อนคนเเรก 

# สถานที่เเรก 

# รถจักรยานยนต์คันเเรก 

# การเดินทางที่ไกลของเราทั้งสองคนครั้งเเร

ที่ทำให้เกิดเรื่องเล่าเรื่องนี้เเละขอบคุณทุกๆ คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องเล่านี้ด้วยค่ะ

ขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่อ่านจนจบ หวังว่าคุณจะมีเรื่องราวระหว่างทางที่เเสนพิเศษเช่นเรา …เเละได้เเบ่งปันเรื่องเล่าให้กันด้วยนะค



ความเห็น (70)

สวัสดีค่ะ​ คุณสุรีย์รัตน์

เราว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากนะ ชื่นชอบและเป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

เป็นคนมีความจำที่ดีเยี่ยมนะ

หลายปีแล้ว ยังจำรายละเอียดได้อยู่เลย ;)…

สวัสดีครับ คุณสุรีรัตน์

ขอบคุณที่แชร์เรื่องราวดี ๆ ให้เราได้ติดตามในบันทึกนี้นะครับ ถือเป็นเรื่องราวที่ทำให้แอบยิ้มทุกทีที่ได้นึกถึงมัน ขอชื่นชมในงานเขียนและเป็นกำลังใจให้สู้ต่อไปนะครับ

ขอบคุณครับ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์

พอได้อ่านเรื่องราวของคุณสนุกมากค่ะ ทำให้ดิฉันอมยิ้ม และสงสารคุณไปตาม ๆ กัน ทำไมเพื่อนถึงทิ้งคุณได้ลงคอ ดีนะที่ยังกลับมารับคุณกลับ เป็นกำลังใจให้เขียนบันทึกดี ๆ ให้อ่านอีกนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์

ขอบคุณที่ได้แชร์เรื่องราวดี ๆ ให้ได้อ่าน แอบขำนิดนึง แต่ตอนนั้นคุณคงกังวลมากกว่า เป็นกำลังใจให้เขียนบันทึกดี ๆ แบบนี้ต่อไปค่ะ

สวัสดีครับ คุณสุรีย์รัตน์

เพื่อนคนนี้สุด ๆ ไปเลยครับ เป็นประสบการณ์ที่น่าตกใจและตลกมากครับ ขอบคุณที่แชร์เรื่องราวนี้ เป็นกำลังใจให้บันทึกครั้งต่อไปนะครับ

ขอบคุณมากครับ

สวัสดีครับ คุณสุรีย์รัตน์

เรื่องราวของคุณน่าอ่านมากค่ะ และฉันแอบขำนิดๆ ดีนะคะที่เพื่อนยังวนกลับมารับเป็นกำลังให้คุณได้เขียนเรื่องราวดี ๆต่อไปนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณ คุณ ทับทิมนะคะ

ที่ชื่นชอบเเละได้ให้กำลังใจกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ Ongkuleemarn มากๆ ค่ะ

ถ้าขึ้นชื่อว่าความทรงจำที่เเสนพิเศษเรามักจะจดจำได้ดีเสมอค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ธีระพล ผดุงธรรมเลิศ นะคะ

ที่ชื่นชมชอบเเละได้ให้กำลังใจกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ สมฤทัย เติ๊กทอนค่ะ

ตอนเเรกก็เเอบสงสารเพื่อนมากกว่าค่ะ 55555

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ นิสาพร นะคะ

ที่ชื่นชอบเเละให้กลังใจกันในบทความนี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ เทวัญ เจริญชัยโอฬารนะคะ

ที่ชอบเรื่อราวในบทความนี้เเละเป็นกำลังใจให้กันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ พิมพ์วิไล จอมวงศ์ นะคะ

ที่บทความนี้ทำให้คุณสนุกได้

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ​ คุณสุรีย์รัตน์

ดิฉันชื่นชมในเรื่องราวดีๆที่คุณได้มาแชร์ให้เราและถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากนะ เป็นกำลังใจให้คุณได้บันทึกเรื่องราวดีๆต่อไปนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณ คุณ ศิรินภา เครือทอง นะคะ

ที่เข้ามาอ่านบทความเเละให้กำลังใจในบันทึกนี้เเละบันทึกต่อๆ ไปค่ะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับ คุณสุรีย์รัตน์ ผมชอบบันทึกของคุณมาก ขอบคุณที่แชร์เรื่องราวดีๆให้ทุกคนได้อ่านนะครับ ขอเป็นกำลังใจให้เขียนบทความต่อไปครับ

ขอบคุณ คุณ สุรกานต์ นะคะ

ที่เข้ามาอ่านบทความเเละให้กำลังใจในบันทึกนี้เเละบันทึกต่อ ๆ ไป สู้ ๆ เช่นกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์

พอได้อ่านเรื่องราวของคุณสนุกมากค่ะ ทำให้ดิฉันอมยิ้ม และสงสารคุณไปตาม ๆ กัน ทีเดียวค่ะเป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์ ประทับใจงานเขียนของคุณมากคะขอให้กำลังใจต่อไปนะคะขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ มะลิวัลย์ ไพรพิิตนะคะ

ที่เข้ามาอ่านบทความเเละให้กำลังใจในบันทึกนี้เเละดีใจที่บันทึกนี้ทำให้คุณยิ้มได้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ โมซัมเบียง นะคะ

ที่เข้ามาอ่านบทความเเละให้กำลังใจในบันทึกนี้เเละบันทึกต่อ ๆ ไป

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีย์รัตน์

การเดินทางเป็นเรื่องที่น่าจดจำสำหรับทุกคน ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรัรัตน์

เรื่องราวของคุณสนุกมากเลยค่ะ อยากถามเพื่อนที่ลืมคุณจัง ลืมได้ยังไง 55 เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณ คุณ จันร์วลัย ไพรนิมิตกุล นะคะ

ที่เข้ามาอ่านบทความเเละให้กำลังใจในบันทึกนี้เเละบันทึกต่อ ๆ ไป

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ กมลชนก เลิศใจสวรรค์ นะคะ

อยากทราบเหมือนกันค่ะทำไมเพื่อนลืมไปได้55555

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีย์รัตน์ เรื่องราวที่คุณได้มานำเสนอ เป็นเรื่องที่น่าประทับใจมาก ๆ และดิฉันก็ขอเป็นกำลังใจให้คุณบันทึกเรื่องราวที่ดีแบบนี้ต่อไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์

ขอบคุณที่ได้แชร์เรื่องราวดี ๆ ให้ได้อ่าน ดูมีความสนุกมากค่ะ ทำให้ฉันอยากไปสัมผัสกับบรรยากาศมาก เป็นกำลังใจให้เขียนบันทึกดี ๆ แบบนี้ต่อไปค่ะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์

ขอบคุณมากนะคะที่ได้แชร์เรื่องราวความหลังให้ได้อ่าน เป็นบทความแรกที่อ่านไปขำไป ดีนะที่ไม่ขึ้นรถม้งขนกะหล่ำไป(555)ขอบคุณประสบการณ์ครั้งนั้นทำให้รู้จักกันมากขึ้น ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างตลอด และแล้วเรื่องราวตอนนั้นก็กลายเป็นเรื่องราวเรื่องหนึ่งใน gotoknow ให้เพื่อนๆได้อ่าน ขอเป็นกำลังใจให้เขียนบันทึกดี ๆ แบบนี้ต่อไปค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ​ คุณสุรีย์รัตน์

ดิฉันอ่านบทความของคุณแล้วทำให้ดิฉันหัวเราะตามไปด้วยถือว่าเป็นการเที่ยวทุ่งบัวตองที่น่าจดจำมากค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ มนัสพร ปกปักเสรี นะคะ

ที่เข้ามาอ่านบทความเเละให้กำลังใจในบันทึกนี้เเละบันทึกต่อ ๆ ไป

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ สุชาสินี นะคะ

ปีนี้ไปด้วยกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ จันร์วลัย ไพรนิมิตกุล นะคะ

หวังว่าอนาคตคุณจะได้มาอ่านบทความนี้เเละยังคงคิดถึงกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

เเก้ไขความเห็นค่ะ

ขอบคุณ คุณ วันวิสา สุดเเดนไพรนะคะ

หวังว่าอนาคตคุณจะได้กลับมาอ่านบทความนี้เเละคิดถึงกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ไอรีณ กอนเเก้วนะคะ

ดีใจที่เรื่องราวนี้ทำให้คุณหัวเราะได้

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ​ คุณสุรีย์รัตน์
ดิฉันอ่านเรื่องราวของคุณแล้วรู้สึกตลกค่ะ และมีความสุขนะคะ :) ที่ที่คุณไปดิฉันอยากไปเหมือนกันค่ะ ยังไม่เคยไปเลยค่ะ เป็นคนแม่ฮ่องสอนแท้ ๆ แต่ไม่เคยไป ขอบคุณเรื่องราวดี ๆ ที่นำมาแบ่งปันให้เราได้อ่านนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีย์รัตน์ เรื่องราวของคุณน่าขำดีนะคะ ถ้ากลับมาอ่านตอนนี้แต่ ณ ตอนนั้นคุณคงคิดมากอยู่เหมือนกัน เอาไว้เป็นบทเรียนค่ะเป็นกำลังใจให้ในการเขียนงานต่อไปค่ะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะคุณสุรีย์รัตน์ ดิฉันชอบเรื่องราวของคุณมากนะคะ แสดงให้เห็นถึงความรักของคุณที่มีต่อเพื่อน ขอเป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีย์รัตน์ก่อนอื่นเลยเรื่องราวนี้พูดถึงกี่ครั้งก็ยังคงเป็นเรื่องราวที่ตลกและปนเศร้านะคะ ในตอนนั้นคุณคงกลัวไปหมด แต่พอผ่านไปเรื่องราวนี้ก็กลายเป็นเรื่องตลกเลย อีกอย่างคงเป็นประสบการณ์ที่ดีมากเลยนะคะมันน่าสนุกและน่าตื่นเต้นดี ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ มนทกานต์ เดชไพรพนา นะคะ

ต้องไปสักครั้งให้ได้นะคะ เราคนเเม่ฮ่องสอนค่ะ 55555

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ไอรีณ กอนเเก้วนะคะ

ดีใจที่เรื่องราวนี้ทำให้คุณขำได้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

เเกไขความเห็นค่ะ

ขอบคุณ คุณ ศิลป์ศุภา คีรีเบญจกุล นะคะ

ดีใจที่เรื่องราวนี้ทำให้คุณขำได้

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ณัฐนิตร ภมรภัคคีภูมินะคะ

ดีใจที่คุณชื่นชอบบทความนี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ฐาปณี มากค่ะ

ใช่ค่ะมันเป็นเรื่องราวที่ร่าตื่นเต้นมาก อยากให้คนเชียงรายได้ไปสัมผัสด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ​ คุณสุรีย์รัตน์

ดิฉันชื่นชมในเรื่องราวดีๆที่คุณได้มาแบ่งปันให้เราและถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากนะ เป็นกำลังใจให้คุณได้บันทึกเรื่องราวดีๆต่อไปนะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณ คุณ สุภารัตน์ สิทธิ์คงถาวร มากค่ะ

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากจริง ๆ ค่ะ ไปสัมผัสบรรยากาศด้วยกันสักครั้งนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีย์รัตน์ เรื่องราวของคุณกับเพื่อนคนแรก ประสบการณ์ครั้งแรกของคุณสนุกและประทับใจดิฉันมากค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้คุณเขียนงานชิ้นต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์ พอได้อ่านเรื่องราวของคุณสนุกมากค่ะ ทำให้ดิฉันอมยิ้ม และสงสารคุณไปตาม ๆ กัน ทำไมเพื่อนถึงทิ้งคุณได้ลงคอ ดีนะที่ยังกลับมารับคุณกลับ เป็นกำลังใจให้เขียนบันทึกดี ๆ ให้อ่านอีกนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์ ได้อ่านเรื่องราวของคุณสนุกมากค่ะ คุณเขียนได้ดีมากค่ะ ภาพประกอบสวยงามน่ารักทั้งคู่เลยค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์เรื่องราวของคุณน่าชื่นชมเป็นอย่างมาก ทำให้คิดถึงเพื่อนที่ไม่ทิ้งกัน ขอเป็นกำลังใจให้คุณต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ​ คุณสุรีย์รัตน์

ดิฉันชื่นชมในเรื่องราวดีๆที่คุณได้มาแบ่งปันให้เราและถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากนะ เป็นกำลังใจให้คุณนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะคุณสุรีรัตน์ ดิฉันประทับใจในเรื่อราวของคุณมาก เป็นกำลังใจให้คุณต่อไปนะคะขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์ ประทับใจงานเขียนของคุณมากคะ อ่านไปสะดุดตรงที่เพื่อนของคุณลืมคุณ มันเป็นเรื่องราวที่น่าจดจำมาก สงสัยคุณคงต้องเพิ่มน้ำหนักตัวเองแล้วค่ะ ขอให้กำลังใจต่อไปนะคะขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณ มะลิวัลย์

เพื่อนก็ลืมคุณได้ลงนะคะ 55

ขอบคุณมากค่ะ

ขอบคุณ คุณ รำเพย มากค่ะ

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากจริง ๆ ค่ะ ไปสัมผัสบรรยากาศด้วยกันสักครั้งนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ สุดาพร มงคลวาท มากค่ะ

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากจริง ๆ ค่ะ หน้าหนาวปีนี้ไปด้วยกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ยัสมิน พงษ์เทอดศักดิ์ มากค่ะ

ขอบคุณที่ชอบภาพประกอบเเละชมกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ มะลิวัลย์ โปรดปราณนามค่ะ

เพื่อนไม่ทิ้งกันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ นิลกาฬค่ะ

ที่ชื่นชอบบันทึกนี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ จุฑารัตน์ คงยศไพบูลย์ค่ะ

ที่ประทับใจในงานเขียนของดิฉันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ จิตสุดา จิตสง่าไพศาลค่ะ

ที่ประทับใจงานเขียนนี้เเละน้ำหนักคงไม่เพิ่มเเล้วค่ะเพราะมันเพิ่มเองทุกวัน

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ไม้งามนะคะ

ไปสัมผัสบรรยากาศนี้ด้วยกันสักครั้งนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณดอกไม้เหล็กกลางไฟ

ชื่นชมเรื่อราวในบันทึกนี้ เป็นกำลังใจให้ในบันทึกต่อไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณดอกไม้เหล็กกลางไฟ

ฉันชื่นชอบเรื่องราวของคุณมาก ขอเป็นกำลัง

ใจให้ในการเขียนบทความต่อๆไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณดอกไม้เหล็กกลางไพร เราขอบคุณในเรื่องราวดีๆ ที่คุณได้บรรยายทำให้เราเห็นอีกหลายๆ มุมในชีวิตของคุณ คุณเป็นคนที่เก่งและมีความสามารถนะคะ อยากให้คุณตั้งใจในสิ่งที่หวังไว้ และรีบคว้าโอกาสนั้นมาพัฒนาตัวเอง อาจจะท้อบ้างนั้นเป็นเรื่องธรรมดาแต่เราไม่อยากให้คุณยอมแพ้นะคะ สู้ๆนะค่ะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณสุรีรัตน์

ประทับใจงานเขียนของคุณมากคะ อ่านไปสะดุดตรงที่เพื่อนของคุณลืมคุณ มันเป็นเรื่องราวที่น่าจดจำมาก สงสัยคุณคงต้องเพิ่มน้ำหนักตัวเองแล้วค่ะ ขอให้กำลังใจต่อไปนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ ลมเปลี่ยนทิศ มากค่ะ

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากจริง ๆ ค่ะ หน้าหนาวปีนี้ไปด้วยกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ คนเดินดิน มากค่ะ

มันเป็นประสบการณ์ที่ดีมากจริง ๆ ค่ะ หน้าหนาวปีนี้ไปด้วยกันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ Maeying มากค่ะ

ที่ชื่นชอบเเละให้กำลังใจกันในบันทึกนี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ คุณ คนเทาเทา มากค่ะ

คงไม่เพิ่มค่ะ เพราะมันเพิ่มเองทุกวัน 5555

ขอบคุณค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี