"ภาพถ่ายเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของตัวเราเอง  ภาพบางภาพสามารถที่จะบ่งบอกความรู้สึกได้โดยที่เราไม่ต้องพูดอะไรออกมา"  

  แสงอรุณวันใหม่ 


        
      ในวันที่เรากำลังแย่  เหนื่อย ท้อ หรือเจอปัญหา ต่าง ๆ มากมายที่เข้ามา  ขอให้เราเชื่อมั่นในตัวของเราเองว่าจะต้องผ่านพ้นปัญหาต่าง ๆ ที่เข้ามาให้ได้  แต่เราต้องค่อย ๆ แก้ไข  ค่อย ๆ ทำ ถ้าไม่ไหวก็พักแล้วเริ่มต้นใหม่  อย่างที่พระอาทิตย์ที่คอยส่องแสงให้เราในยามเช้า เป็นสัญาณเตือนให้เราเริ่มต้นใหม่ในเช้าที่สดใส  เรื่องที่ผ่านไปก็ให้มันผ่านไป 

  เส้นทาง  


               

           เส้นทางบนถนน เปรีบดั่งการดำเนินชีวิตของเรา  เส้นทางที่ คดเคี้ยว มีหลุมบ่อ  ผิวทางขรุขระ  หรือถนนลูกรัง ก็เหมือนกับปัญหาอุปสรรคต่าง ๆ ที่เราจะต้องเจอและเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้  และเราจะต้องผ่านพ้นเส้นทางนี้ไปให้ได้  เพื่อไปถึงเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเราให้ได้ เพราะเส้นทางของชีวิตเราไม่ได้หรูหรา หรือโรยด้วยกลีบดอกไม้



 น้องไกด์จอมซน 

             หลานตัวแซบของดิฉัน เป็นเด็กที่น่ารัก และเป็นเพื่อนเล่นที่ดีที่สุดของดิฉัน  แม้ว่าน้องไกด์ จะเป็น  "ดาวน์ซินโดรม"    แต่น้องไกด์เป็นเด็กที่ร่าเริงมาก  และเป็นเด็กที่ขยัน  น้องไกด์ช่วยงานที่บ้านทุกอย่าง  และเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียน  ถึงหลานของดิฉันจะเป็นเด็กที่ไม่ปกติ  แต่ดิฉันรักหลานคนนี้มาก  เพราะดิฉันได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก  จนตอนนี้อายุได้ ๘ ปีแล้ว  แม้ว่าเราสองคนจะห่างไกลกัน เนื่องจากดิฉันต้องมาเรียนที่วิทยาลัยแม่ฮ่องสอน  ส่วนน้องไกด์เรียนอยู่โรงเรียนกาวิละอนุกุล จังหวัดเชียงใหม่  แต่เราก็ยังรักกันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง 

"เจ้าตัวแซบ"


  My mom  

       

 

      ผู้หญิงแกร่งของดิฉันไม่มีใครนอกจากผู้หญิงที่เรียกว่า  "แม่"   แม่เลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็ก  ถึงดิฉันกับแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมานาน  เพราะท่านย้ายไปอยู่ที่อื่นตั้งแต่ดิฉันเรียนอยู่ชั้น ป.3   แต่ท่านยังทำงานหนักและส่งเสียให้ดิฉันได้เรียนจนถึงทุกวันนี้  แม่ดิฉันเป็นผู้หญิงที่เก่งมากท่านยอมลำบาก   ยอมเหนื่อย และยอมทำทุก ๆ อย่างให้ดิฉัน  โดยท่านไม่เคยแสดงความรู้สึกว่าเหนื่อยให้ดิฉันเห็นเลย  แม่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของดิฉัน  ภาพนี้เป็นภาพแรกที่เราถ่ายด้วยกัน เป็นภาพที่เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เห็นได้จากรอยยิ้มของแม่ และเป็นภาพที่ทำให้ดิฉันมีกำลังใจที่จะตั้งใจเรียน  และสำความสำเร็จมาให้ท่านได้ภาคภูมิใจให้ได้

"รักแม่ที่สุด"  


  3 ป. 1 บ.  

 

                    

       3 ป. 1 บ.  หมายถึงชื่อของพวกเรา 4 คน  คือ  ปัด ปาย  ปอย  และเบ้นซ์   ภาพนี้เป็นภาพที่พวกเราไปทำบุญ  และเดินวิ่งด้วยกันเป็นปีแรก  ในงานวันวิสาขบูชา แม้ว่าทุกคนจะเหนื่อยจากการวิ่ง แต่พวกเราก็มีความสุขที่พวกเราได้มาทำกิจกรรมร่วมกัน  ผ่านร้อยยิ้มของแต่ละคน    พวกเราเป็นเพืื่อนที่สนิทกันมาก ไปไหนก็ชวนไปไม่ว่าจะเรื่องเที่ยว  เรื่องกิน ภาพนี้ทำให้ดิฉันคิดถึงภาพวันวาานที่เราได้สนุก  หัวเราะ  และร้องไห้กัน  เพราะตอนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง  ทำให้ได้เจอกันน้อยลง  แต่พวกเราก็ยังติดต่อกันเหมือน  รักกันเหมือนเดิม  และเป็น  เพืื่อนกันเหมือนเดิมตลอดไป   

"เพื่อนไม่เก่า" 




 เมืองในหมอก

      แม่ฮ่องสอน  เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ในหุบเขาและหมอกตามฤดูกาล คือ

    ฤดูร้อน  "หมอกควัน"

    ฤดูฝน  "หมอกไอความชื้นจากฝน"

    ฤดูหนาว "หมอกเหมย  น้ำค้าง "

        จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นเมืองที่มีการเดินทางยากลำบาก  เป็นเมืองที่สวยงามตามธรรมชาติ และเป็นเมืองเแห่งวัฒนธรรมที่มีคุณค่า  ถึงแม้จังหวัดแม่ฮ่องสอนจะเป็นเมืองที่มีความอยากจนอันดับต้น ๆ ของประเทศ  แต่เป็นเมืองที่มีความสุขที่สุด ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องแข่งขันกันมากมาย  ชาวแม่ฮ่องสอนอยู่กันแบบพี่น้อง  ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน  และคอยดูแลกันและกัน 

"แม่ฮ่องสอนบ้านเกิดฉัน" 




 อาหารจานโปรด 


      เมนูข้าวขาหมู  ตอนแรกเป็นเมนูที่ไม่อยากทานหรือจะสั่งมาทานเลย  เนื่องจากกลัวไม่อร่อย  เห็นมีแต่มัน   พอได้ทานข้าวขาหมูร้าน  "อิ่มตึ้ก" เท่านั้นแหละ ก็ติดใจเลย รสชาตก็ไม่ได้แย่อย่างที่เราคิด  ไม่ได้มีแต่มันเพียงอย่างเดียว  เนื้อก็อร่อยและนุ่มมาก  ส่วนที่อร่อยที่สุดสำหรับดิฉันคือ ส่วนของหนังหมู  ทานแล้วไม่เลี่ยน ยิ่งได้ทานกับน้ำจิ้มยังอร่อยไปอีก  

"โอ้ข้าวขาหมู"

 หนึ่งความสำเร็จ 

           กว่าจะมาถึงวันที่เรียนจบครบ ๕ ปี ในการเป็นนักศึกษาวิชาทหารได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  เจอปัญหาออุปสรรคมากมายไม่ว่าจะเป็น   แรงกดดันจากคนรอบข้าง  คำดูถูก  คำถามมากมายที่ไมาอยากจะตอบ  แต่เราก็ทำสำเร็จจนได้ เพราะความอดทนและความพยามของเราที่มีใจรักและอยากที่จะเรียนให้จบให้ได้  เพื่อจะเป็นประโยชน์ให้เราได้ในอนาคต

"ว่าที่ร้อยตรี"


 ดอยปุย 


        เกือบเอาตัวเองไม่รอด  เพราะเส้นทางที่ไปมันแบบเกินคำบรรยาย กว่าจะไปถึงที่หมายก็เหนื่อยสุด ๆ เกือบจะทิ้งโอกาสไว้กลางทาง  แต่ต้องขอบคุณตัวเราที่อดทนและยอมเหนื่อยกับสิ่งที่เราไม่รู้ว่าจะเจออะไรในข้างหน้า  พอไปดอยปุย  ความเหนื่อย ความอ่อนล้าก็หายไป  เพราะสิ่งที่เราได้รับมันคุ้มค่ากับการที่เราลงทุนไป  วิวข้างบนสวยมมาก มองเห็นเมืองแม่ฮ่องสอนได้แบบ ๓๖๐ องศาเลยกว่าว่าได้  ขอบคุณเพื่อนร่วมทางที่ค่อยให้กำลังใจกันว่าเราจะต้องไปถึงจุดหมายให้ได้  และขอบคุณไกด์ส่วนตัวที่พาไป

"ครั้งแรกและครั้งเดียว"


  ลาลับ    

      

           ภาพนี้เป็นภาพแรกที่ดิฉันได้ถ่ายกับพ่อ  และเป็นภาพสุดท้ายด้วยเช่นกัน  ตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เคยสนใจเลยเคยดูแลท่านเลย  เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่แรก  มีเหตุผลหลาย ๆ อย่าง ที่ทำให้เราไม่มีความผูกพันกัน  แต่เมื่อท่านได้จากดิฉันไป  ทำให้ฉันรู้สึกผิดเป็นอย่างมากกับหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างที่ได้ทำลงไป  กว่าจะรู้ตัวก็ไม่มีโอกาสที่จะได้แก้ไขมันได้อีกแล้ว ไม่มีแม้แต่คำที่จะได้ลำลา ไม่มีแต่แต่คำพูดที่อยากจะบอก "รัก"  หรือขอโทษ เลยแม้แต่คำเดียว  ดั่งคำพูดที่ว่า "ไม่เห็นโรงศพ ไม่รั่งน้ำตา" ซึ่งดิฉันก็ได้สัมผัสและรับรู้ถึงความรู้สึกนี้แล้วจริง ๆ                     

"กว่าจะเห็นคุณค่าของคนที่รักเรา มันก็สายเกินไปแล้วจริง ๆ"