คำพูดของเราอาจเป็นได้ทั้งน้ำผึ้งหรือยาพิษ
ก่อนพูดจึงต้องคิด จะได้ไม่ทำผิดต่อผู้อื่น
บ่อยครั้งที่เรามักพูดออกไปโดยไม่ได้ยั้งคิด
แต่มันกลับไปสะกิดบาดแผลในใจของใครบางคน
ก็แค่พูดเล่นๆไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขา
ในมุมมองของเรามันก็แค่คำพูดขำๆ
แต่มันอาจพาเขาย้อนกลับไปในความทรงจำ
เหมือนถูกเข็มทิ่มตำให้เจ็บช้ำหัวใจ
จำได้ว่าตอนที่เรียนชั้นมศ.4
มันเป็นเช้าวันศุกร์ที่แสนจะสดใส
เพราะวันว่ารุ่งขึ้นก็เป็นวันเสาร์แล้วไง
เด็กนักเรียนย่อมดีใจเป็นธรรมดา
ภาษาฝรั่งเศสเป็นวิชาชั่วโมงแรก
แต่คุณครูมาแปลกเช้านี้ไม่ค่อยเริงร่า
เมื่อเข้ามาถึงก็เอื้อนเอ่ยวาจา
"ทำไมวันนี้หนาฉันเบื่อหน้าพวกเธอจัง"
ด้วยความคะนองปากผมจึงสวนกลับ
"เหมือนผมเลยครับ" ให้มันรู้ซะมั่ง !
ผมแค่พูดเล่นแต่คุณครูกลับจริงจัง
เขวี้ยงแปรงดังปังแล้วหันหลังเดินจากไป
คุณครูไม่ยอมสอนเพราะงอนที่ผมพูด
เพื่อนๆหน้าบูด "ทำไมเธอพูดแบบนั้นได้"
ก็แค่อยากให้สนุก ผมถึงพูดออกไป
เลยถูกเพื่อนไล่ไปขอขมาคุณครู
เพราะพูดออกไปโดยไม่ได้ยั้งคิด
คิดถูกแต่พูดผิดชีวิตจึงหดหู่
เพียงแค่อยากสนุกเลยสร้างทุกข์โดยไม่รู้
ว่าคำพูดของตรูจะไปทำร้ายผู้ใด
ก่อนพูดสิ่งใดกับใครก็ช่าง
ต้องคิดทุกครั้งคิดอย่างผู้ใหญ่
คิดให้ถ้วนถี่ก่อนจะพูดออกไป
จะได้ไม่เสียใจเพราะคำพูดผิดที่ติดตัว
นิวัฒน์ ลีวงศ์วัฒน์
18 เมษายน 2562
ขอบคุณภาพประกอบจาก https://conservationbytes.com/2013/01/21/scaring-our-children/
