๙๐๕. ครั้งหนึ่ง..เคยเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา...?

บางทีการชี้หน้าว่าคนอื่นก็อาจลืมมองตนเอง และการใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว ปรามาสคนอื่นเขา หารู้ไม่ว่าทุกนิ้วที่เหลือนั้น ชี้ที่ตัวเองทั้งหมด หรืออาจลืมไปว่าจริงๆแล้วก็ทำเหมือนเขา และบางเรื่องทำได้แย่และแนบเนียนกว่าเสียอีก..

         ในยามนี้..ไม่ต้องบอกใครแต่บอกตัวเองให้รู้เนื้อรู้ตัวว่า “ร้อน”มากมาย จะทนได้ไหม? จะต้องร้อนไปอีกนานเท่านานใช่หรือไม่ เพราะวันเวลายังไม่ได้ก้าวข้ามผ่านเดือนเมษายน...เพิ่งจะครึ่งเดือนมีนาคมเท่านั้น

    อีกไม่ถึง ๑๐ วันการเลือกตั้งครั้งประวัติศาสตร์จะเกิดขึ้นในเมืองไทย ต้องพูดให้มันดูยิ่งใหญ่หลังจากว่างเว้นการเลือกตั้งมานาน..รัฐบาลที่ไม่ชอบคำว่าเผด็จการ เตรียมการเลือกตั้งอย่างรัดกุม..ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไว้หมดแล้ว

    จึงเชื่อว่า..การเลือกตั้งจะไม่มีปัญหา แต่ครั้งหนึ่งก็เคยมีปัญหา แต่เกิดขึ้นหลังจากเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อย..เพราะมีคนจำนวนไม่น้อยไม่เห็นด้วยกับผลการเลือกตั้ง....

        ช่วงนี้มีผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็กมาก ได้คำสั่งย้ายไปอยู่โรงเรียนขนาดใหญ่ ที่มีความพร้อมมาก ได้รับคำชื่นชมจากสังคมว่า..สุดยอด..

        ผมแค่แสดงความรู้สึกชื่นชมยินดีจากใจจริง เพราะหากชมใครถึงขนาดว่าสุดยอดแล้ว เหมือนว่าตัวผมเองจะมีชีวิตที่แย่ไปหรือเปล่า..ไม่ถึงจุดสุดยอดเสียที ทั้งๆที่ในความเป็นจริง..เราสุดยอดได้ในทุกที่..ทุกเวลา และไม่ขึ้นอยู่กับขนาดของโรงเรียน..

        จริงๆแล้ว..ไม่เคยรอให้ใครมาบอกว่า “สุดยอด” ก็ได้แต่บอกตัวเองว่านายแน่มากนะ ที่ทำโรงเรียนที่เคยจะถูกยุบควบรวม..โรงเรียนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาการศึกษา..มาถึงวันนี้ได้..วันที่มีคนมาศึกษาดูงานอย่างมากมายในแต่ละปี..

        ๔ เมษายน..คณะคุณหมอจากทั่วประเทศจะมาเยี่ยมเยือนและใช้เวลาทั้งวันศึกษาดูงานและฟังบรรยาย..ผมมองไปรอบๆตัวว่ามีสิ่งใดไม่พร้อมให้การต้อนรับบ้าง? คำตอบคือ..ไม่มี จะมีก็แต่งานตามแผนที่ต้องทำ แบบทำไปเรื่อยๆเหนื่อยก็พัก..

        วันนี้..งานขุดหลุมปลูกเฟื่องฟ้า ๒๐ ต้นยังไม่แล้วเสร็จ ขุดไปได้ ๑๖ ต้น ผมก็เลยใส่มูลวัวและปูนขาวที่ก้นหลุม เพื่อมิให้ดินดานมีปัญหา ผมแกล้งดินแบบนี้เป็นประจำ..

        ตอนบ่ายได้เวลาพัฒนาห้องสมุด..สีที่ใช้ทาภายนอกอาคารเริ่มเสื่อมสภาพ มีร่องรอยสีขาวพาดยาว ทำให้ภาพการ์ตูนเลอะเลือนดูไม่น่าสนใจ ผมลงสีใหม่ ตัดกันให้ดูสดใสสะดุดตา..

        “ห้องสมุด” ที่ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา คือไม่เคยมีเป็นเอกเทศมาก่อน ผมมาทำสำเร็จเมื่อปี ๒๕๕๘..โดยการสนับสนุนช่วยเหลือของหลายฝ่าย การได้มาก็ว่ายากแล้ว แต่การดูแลให้มั่นคง สะอาดเรียบร้อยและสวยงาม ตลอดจนทำให้นักเรียน “รักการอ่าน”ยิ่งยากกว่าหลายเท่า..

        ตอนบ่าย..ได้รับคำสั่งแต่ตั้งให้มีตำแหน่งใหม่เพิ่มเติมแบบเฉพาะกิจ ให้เป็นผู้อำนวยการประจำหน่วยเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เป็นงานอันทรงเกียรติ แต่แปลกใจนิดเดียว..ทำไม?ต้องให้ทำงานกันถึงห้าโมงเย็น...ไม่เข้าใจ

        งานการเลือกตั้ง..ก็คงวางตัวเป็นกลาง หลังจากที่ผมเลือกข้างเรียบร้อยแล้ว..บางทีก็มีความรู้สึกว่าได้ตัดสินใจเลือกไปแล้ว..บางครั้งก็คิดว่า..อาจจะไม่เลือกก็ได้..

        เพราะเบื่อที่ฝ่ายรัฐบาล..ด่าอีกฝ่ายว่าเป็นนายทุนกอบโกยผลประโยชน์ชาติ แต่เท่าที่เห็นทุกวันนี้..เจ้าสัวเต็มบ้านเต็มเมืองแบ่งเค๊กโครงการฯต่างๆจนร่ำรวย

        การกล่าวหาและด่ารัฐบาลที่ผ่านมาว่าเป็นนักการเมืองคอรัปชั่น แต่ก็ ๔ ปีกว่ามาแล้วนะที่ไม่มีนักการเมือง..คอรัปชั่นก็ไม่เห็นหมดไป..

        บางทีการชี้หน้าว่าคนอื่นก็อาจลืมมองตนเอง และการใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว ปรามาสคนอื่นเขา หารู้ไม่ว่าทุกนิ้วที่เหลือนั้น ชี้ที่ตัวเองทั้งหมด หรืออาจลืมไปว่าจริงๆแล้วก็ทำเหมือนเขาทั้งนั้น และบางเรื่องทำได้แย่และแนบเนียนกว่าเสียอีก..

        เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..บางครั้งเหตุผลก็ช่วยไม่ได้ อาจต้องใช้อารมณ์และความรู้สึกกันบ้าง..คือรู้สึกว่า..คนบางคนที่กำลังหาเสียงเลือกตั้งและอยากเป็นรัฐบาลเหลือเกิน..ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นปัญหาของชาติบ้านเมือง...ใครลืมก็ลืม แต่ผมไม่ลืม

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๑๕  มีนาคม  ๒๕๖๒


         

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

660476

เขียน

15 Mar 2019 @ 21:21
()

แก้ไข

16 Mar 2019 @ 06:51
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 3, อ่าน: คลิก