ตื่นสายกว่าวันปกติ ได้ยินเสียงผู้คน เสียงรถ เสียงกิจกรรมต่างๆ ของแต่ละบ้าน

ลืมตาขึ้นกับเพดานบ้านที่แปลกตา เพราะอยู่บ้านคุณตาของลูก

ตื่นสายไม่ใช่เพราะนอนดึก แต่หลับๆ ตื่นๆ เพราะภรรยา

เป็นไข้หวัดใหญ่ ไข้หายแล้ว แต่ยังลุกขึ้นมาไอ(อย่างกระหน่ำ) หลังเวลาตีหนึ่งถึงรุ่งเช้า

ผมห่วงใยเขา เขาก็เกรงใจผม ลุกไปนั่งไปนอน ตามมุมต่างๆ ของห้อง

"ความเจ็บป่วยของคนหนึ่งคนใดในบ้าน ส่งผลต่อทุกคนในครอบครัว" เป็นเรื่องจริงแท้

.....

ลูกอยากกินข้าวจี่ ผมทำจากเครื่องย่างและต้มเอนกประสงค์ (หมูกะทะ สุกี้ แจ๋วฮ้อน ปิ้งย่าง)

"เทคโนโลยีที่ทันสมัย ทำให้ความจับใจ และรสชาติเปลี่ยนไป" อาจเป็นไปได้ แค่รำพึงรำพันไปตามสายลม

อากาศเริ่มเย็นสบาย กินข้าวจี่อุ่น นั่งล้อมวงกินและคุยกัน ทำให้เพลิดเพลินเจริญใจ

.....

จริงๆ วันนี้ ผมกับภรรยาต้องทำโรงทาน (ชอบทำเมนูลูกชิ้นและเกี๊ยวทอด) งานป่าผ้าโรงเรียนและศิษย์เก่า

เพราะภรรยาไม่แข็งแรง ทำให้ยกเลิก แต่พี่สาวของภรรยาได้ทำ (ผัดไทย ผัดหมี่ ผัดขี้เมา) 3 หม้อ

ให้ผมไปฝากเจ้าภาพโรงทานที่คุ้นเคย ช่วยตักแจกจ่ายให้ เสร็จแล้วไปรับหม้อคืน

ผู้คนแถวนั้น ต่างถามไถ่ถึงผม ลูกชาย และฝากบอกภรรยาว่าให้หายเร็ว

บางคนก็เข้าใจว่า ภรรยาผมยังนอนรักษาตัวโรงพยาบาล

.....

ตอนหกโมงเย็น พี่สาวภรรยาจองโต๊ะจีนช่วยทำบุญกับโรงเรียน 1 โต๊ะ

ผมกับลูกชายจึงถูกเกณฑ์ไปด้วย อากาศเย็นเยือก อาหารอร่อย ผู้คน ศิษย์เก่ามากมาย

เวทีหมอลำ ขับร้องเพลงสนุกสนาน ข้างล่างเวทีผู้คนโยกย้ายเต้นรำอย่างสนุกสนาน

มีการจับรางวัลให้ผู้โชคดี อะไรๆ ดูดีไปหมด

ยกเว้นมีวัยรุ่นบ้านเดียวกัน ชกต่อยกัน

ทำให้ผมครุ่นคิดว่าคนเขาทะเลาะวิวาทกัน เพราะเหล้า ผู้หญิง หรือการแสดงอำนาจ กันแน่

เมื่อพูดถึงอำนาจ หลังจากวัยรุ่นตีกัน ก็มีนักการเมืองและหัวคะแนน มายกไหว้ผู้คนตามโต๊ะต่างๆ

ถ้าเป็นแต่ก่อน ผมคงจะรู้สึกไม่ดี แต่ตอนนี้ดูเป็นธรรมดา

.....

กลับบ้าน ประมาณ 4 ทุ่ม อาบน้ำ คุยกัน ปาไป 5 ทุ่ม

คนอื่นต้อนรับปีใหม่ด้วยการฉลอง สวดมนต์ จุดพลุ ร้องเพลง เต้นรำ ข้ามปี

แต่ผม (ไม่ได้เลือกแต่ทำประจำ) คือ อ่านหนังสือ

.....

"มิตรในเรือน" ของพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล

ท่านเขียนว่า เรามีชีวิตและทำงานหนัก ดังนั้น จึงต้องตอบแทนและชดเชยให้ตัวเองบ้าง

ส่วนใหญ่ เราจะตอบแทนปรนเปรอให้ร่างกาย เช่น ซื้อรถ เสื้อผ้า เหล้า เครื่องสำอาง การท่องเที่ยว

แต่เราเคยตอบแทนอะไรให้จิตใจ (นั่งสมาธิ การฝึกใจ การอยู่กับตัวเอง) บ้างไหม?

เป็นสิ่งที่น่าครุ่นคิดและทบทวนอย่างยิ่ง...