ผมตั้งใจว่าจะติดต่อกับ ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว (มหาวิทยาลัยดงโดก) ให้เสร็จก่อนเริ่มต้นเดือนธันวาคม 49...แต่จนแล้วจนรอดก็ทำไม่สำเร็จ

    เมื่อวานนี้ผมซื้อบัตรเติมเงินมาใส่มือถือเครื่องหนึ่งของผม...แล้วผมก็โทรไปหาอาจารย์คำหล้า อินคะวิไล..หมายเลขโทรศัพท์  856 20 560xxxx...โทรกี่ครั้งก็ไม่ติด....(หมายเหตุ 20 คือ โทรศัพท์มือถือ ถ้า 21 คือเบอร์โทรศัพท์บ้าน)

   ลองใหม่ ใส่ 001 เข้าไป "ซำบายดี" (=สวัสดี)....โชคดีที่อาจารย์คำหล้าแกยังไม่เปลี่ยนเบอร์มือถือ...ถามสารทุกข์สุกดิบ กันพอสมควร แล้วผมก็ถามว่า "ใครเป็นหัวหน้าภาคฯ" ตอนนี้

    คำตอบคือ ...อาจารย์บุนทบ พะไชสมบัติ....(เมื่อปี 2547 เป็นรองหัวหน้าภาคฯ)..ผมขอเบอร์โทรศัพท์ที่จะติดต่อ...ได้เบอร์ 569xxxx

    ผมเฝ้าเพียรพยายามโทรแล้ว โทรเล่า แต่ก็ไม่ติดสักที....เงินจะหมดมือถืออีกแล้ว...

    วันนี้ (เติมเงินอีก 300) ผมโทรหาอาจารย์คำหล้าอีกครั้งหนึ่ง ขอเบอร์โทรอาจารย์บุนทบ....คราวนี้ได้เบอร์ใหม่ เบอร์เก่าแกเลิกใช้แล้ว ได้เบอร์ 221xxxx คราวนี้โทรไปไม่มีพลาด......ซำบายดี

   ผมบอกแกว่า ผมส่ง e-mail ไปให้ ให้ไปตรวจเมล์ด้วย...แกว่าจะไปตรวจตอนบ่ายๆ ...แล้วผมก็บอกแกว่า...ให้ช่วยตอบจดหมายส่งมาทาง Fax ในวันรุ่งขึ้นด้วย....เอาไว้ตอนเย็นๆ เลิกงานแล้วผมจะโทรไปคุยด้วย

   กว่าผมจะโทรไปหาแกก็เป็นเวลาค่ำแล้ว (ประมาณ 1 ทุ่ม) แกยังไม่ได้รับประทานข้าวเย็น กำลังทำอาหารทานกันในครอบครัว....แกบอกว่าส่ง Fax จดหมายตอบรับกลับมาแล้วตอนบ่าย 3 โมง (ผมนึกในใจ อะไรจะรวดเร็วเช่นนี้) ส่งมา 2 ครั้ง เพราะครั้งแรกไม่ได้ลงนาม...ส่วนเมล์ที่ผมส่งไปหาแกนั้นมี 3 ฉบับ....(ครั้งที่ 1 กลัวส่งไม่ถึง พ่วงเมล์อาจารย์คำหล้าไปด้วย แต่ของอาจารย์คำหล้าใช้ไม่ได้ ตีกลับมา...แล้วผมก็ส่งครั้งที่สอง.....ของอาจารย์คำหล้าตีกลับอีก...ผมโทรไปหาอาจารย์คำหล้าใหม่ ขอเมล์ที่ถูกต้องแล้วก็ส่งเมล์ไปอีก)

....บทเรียนของผมคือ...โทรศัพท์เสียเงิน (หมดเงินไปประมาณ 200 กว่าบาท) แต่ว่า e-mail ใช้ของมหาวิทยาลัยฟรี...แต่ว่าโทรศัพท์..ได้ยินเสียง และมีมิตรภาพอยู่ภายในเสียงนั้นด้วย....

(หมายเหตุ ผมเคยไปใช้ชีวิตในสปป.ลาวอยู่ 1 เดือน ในเดือนพฤษภาคม 2547 ครับ..)