งานนี้ดิฉันได้เรียนรู้เพิ่มเติม....การ "deal"กับผู้ใหญ่ ล้วนๆ

ประเด็นถัดไปจากการไปงาน NKM3  เป็นคำบอกเล่าความรู้สึกที่ต้องรับผิดชอบห้องเครือข่ายการจัดการความรู้ระหว่างมหาวิทยาลัย(UKM)ดิฉันมีธรรมชาติเป็นนักฝึกอบรมความคุ้นเคยเดิมคือในคราวที่เราจะจัดอบรมหรือสัมมนาใดๆเรามักจะมีชื่อลูกค้าอยู่ในมือเราจะรู้ว่าใครมาเป็นลูกค้าที่เราต้องดูแลในวันนั้นๆ ใครไม่มาเราสามารถโทร.ตามว่า ลืมหรือเปล่าคะ วันนี้พี่มีนัดกับมหาวิทยาลัยนะคะ....ที่นี่...หลักสูตร.....รอพี่อยู่นะคะ...เป็นคำคุ้นชินเชียวหล่ะที่พวกเราจะโทรตามบุคลากรของเราที่ไม่มาเข้ารับการ train ตามเวลาที่กำหนด 
            ในวันนั้นต่างกันสิ้นเชิง...ความรับผิดชอบที่ห้องM215 ดิฉันไม่ทราบว่าลูกค้าของเรามีกี่คน....เป็นใครบ้าง(แต่พอจะเดาได้ว่าเป็นคนในแวดวงมหาวิทยาลัย)ฉะนั้นสิ่งที่ทำได้คือ...จัดเนื้อหา...ของห้องให้ดูมีค่าควรแก่การฟัง(ร่วมกันจัดในกลุ่มผู้แทนสมาชิก)...แต่กระนั้นใช่ว่าจะพอ...ใครเล่าจะรู้ว่าสาระในห้องเราน่าสนใจ..จนกว่าจะเดินเข้ามาในห้องแล้ววันนั้นช่วงเช้า....มีการเสวนา"ได้อะไรจากการเป็นสมาชิกเครือข่ายการจัดการความรู้ระหว่างมหาวิทยาลัย" ดิฉันใจฝ่อแล้วหลังจากปล่อยจากห้องใหญ่ผู้คนเริ่มขวักไขว่....มีเสียงประโคมจากห้องนั้น ห้องนี้เรียกแขก...ห้อง UKM ของเราได้พระเอกขี่ม้าขาว"คุณขจิต"เดินมาไวๆ....เห็นหน้ากัน...แทบจะกระโดดกอด.......ทันทีที่เห็น....ดีแล้วคุณขจิตคะ...ช่วยเรียกแขกให้พี่หน่อยนะคะ....เธอทำตามช่วยเหลืออย่างว่าง่าย...."ห้อง UKM ครับ..เชิญครับ...มีมีที่นั่งครับ....มหาวิทยาลัยเขาจัดการความรู้กันอย่างไร....เชิญครับ"....ดิฉันปลีกตัวมาทำสมาธิหน้าห้อง...ได้ยินคุณขจิต...คุณตูน..และท่านอื่นๆช่วยเรียกแขกกัน......ไม่เงียบเหงาดูจากเก้าอี้เต็มเป็นความจริงทีเดียวเราเครือข่ายอยู่กันต่างที่ต่างทางอยู่คนละมุมประเทศ...แล้วผู้แทนมหาวิทยาลัยล้วนมีภารกิจมากๆ(ผู้บริหาร)ยิ่งของดิฉันแล้วท่านเป็นผู้บริหารระดับสูงมาก...เวลาที่จะเจรจากับท่าน ขอบอกว่าแสนเข็ญ...การหารืออะไรไม่ได้ฉลุยอย่างที่คิด...ดิฉันต้องใช้พลังงานในการคอยคุยกับผู้ใหญ่ต่างที่....ต่างสถาบัน...ในการแจมหัวข้อให้ดูมีคุณค่า.....งานนี้ดิฉันได้เรียนรู้เพิ่มเติม การ "deal" กับผู้ใหญ่ ล้วนๆ วันหลังจะเล่าให้ฟังค่ะ