เคยไหม...เวลาเรียนวิชาศิลปะทีไรก็มักจะได้ทำอะไรเดิม ๆ ไม่ว่าจะเป็นวาดภาพระบายสีหัวข้อเดิม ๆ เวลาวาดภาพในจินตนาการ บางครั้งก็ไม่พ้นวาดกระท่อมกลางทุ่งนา มีภูเขา แม่น้ำอยู่ใกล้ ๆ แทบไม่ได้ออกจากกรอบเดิมกันเลย จนกระทั่งตอนที่ฉันอยู่ชั้นมัธยมปีที่ 3 ก็มีคนที่ทำให้ความคิด ความรู้สึกที่ฉันมีต่อวิชาศิลปะเปลี่ยนไป

.

.

.

ตอนฉันอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ครูประจำชั้นของห้องฉันคนหนึ่งเป็นครูสอนวิชาศิลปะ นั่นทำให้ฉันรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก เพราะฉันไม่เคยทำงานออกมาได้ดีในวิชานี้เลยสักครั้ง แต่วันแรกที่ได้เรียนกับครูท่านนี้ความกังวลของฉันก็คลายลง ครูท่านนี้สอนวิชาศิลปะในแบบที่มันควรจะเป็น มีการสอนให้รู้จักองค์ประกอบต่าง ๆ เทคนิคต่าง ๆ การประยุกต์สิ่งของใกล้ตัว วัสดุที่หาง่าย ราคาประหยัดมาใช้สร้างสรรค์ผลงาน ครูทำให้ฉันรู้ว่างานศิลปะ ต่อให้คนอื่นมองว่ามันไม่สวย แต่มันก็ยังคงเป็นงานศิลปะอยู่ดี

.

.

ไม่ใช่เพียงแค่การสอนของครูท่านนี้ที่ทำให้ฉันรัก และเคารพท่านมาก แต่ท่านมีความเป็นครูอย่างมาก ท่านทุ่มเทอย่างเต็มที่ให้กับนักเรียนทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ใช่เพียงแค่นักเรียนห้องที่ท่านเป็นครูประจำชั้นเท่านั้น

.

.

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจมากคือ ครูท่านนี้ไม่เคยลืมลูกศิษย์คนไหนเลย แม้ว่าครูอาจจะจำชื่อได้ไม่ครบทุกคน แต่ครูจำหน้าพวกเราได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนคนไหนก็ตามที่กลับไปที่โรงเรียน หากได้เจอกับท่าน ท่านก็มักจะจำหน้านักเรียนได้เสมอ นั่นทำให้ฉันเห็นถึงความรัก ความใส่ใจที่ท่านมีให้กับลูกศิษย์ทุกคนเสมอ

.

.

.

ขอบคุณมาสเตอร์สิทธิพร นันทขว้าง หรือที่ทุกคนมักจะเรียกติดปากกันอยู่เสมอว่ามาสเตอร์เก่ง