ประมาณสี่ปีก่อน มีพ่อคนหนึ่งเพิ่งรู้ว่าตนเองติดเชื้อโรคภูมิคุ่มกันบกพร่อง และเข้ามาพบผมเพื่อเข้าร่วมโครงการหนึ่งเกี่ยวกับอาหารเสริมที่ผมรับผิดชอบอยู่

 

หลังจากที่พูดคุยเรื่องโครงการแล้ว

  • ผมก็ถามขึ้นว่า "คุณรู้สึกอย่างไรที่ตนเองติดเชื้อนี้ ? "
  •  พ่อคนนั้นตอบ "ตอนแรกผมรู้สึกตกใจครับ แต่ตอนนี้ความตกใจลดลงบ้างแล้ว เปลี่ยนเป็นความกังวล อย่างไรก็ตาม ผมต้องขอขอบใจโรคนี้ครับ"

 ผมอึ้งไปสักครู่

  • แล้วก็ถามอีกว่า "เออ... คุณขอบใจโรคนี้ในแง่มุมไหนครับ ? "
  •  พ่อคนนั้นตอบ "เมื่อก่อนผมก็ทำงานหาเงินไปวันๆ ไม่เคยคิดวางแผนใดๆ เอาไว้ให้ลูกของผมเลย ว่าจะต้องเตรียมเรื่องการเงินอะไรสำหรับเขาบ้าง พอผมรู้ว่าโรคนี้ในระยะยาวอาจจะทำให้ตัวเราไม่แข็งแรง และอาจจะทำงานไม่ไหว ผมเลยได้ความคิดว่า ผมต้องทำตัวให้แข็งแรงเพื่อลูก และครอบครัว  และต้องไม่ประมาทในการดำเนินชีวิตครับ ผมเลิกสูบบุหรี่ เวลาสังสรรค์กับเพื่อนก็ดื่มน้ำเปล่า ไม่ดื่มสุราอีกเลยครับ"

 เหตุการณ์นี้ผมเห็นว่าเป็นอีกมุมมองหนึ่งที่ควรบันทึกเอาไว้ และผมได้ขออนุญาตเจ้าตัว และได้อนุญาตให้นำเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟังครับ