“การมีลูกเป็นทั้งเรื่องธรรมดาและเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์ของชีวิต”

ดร. สมบัติ ตาปัญญา อาจารย์ที่ผมเคารพรักท่านหนึ่ง เคยกล่าวอวยพรถึงผมและเจ้าลูกชายตัวน้อยมาทางอีเมล์เมื่อไม่นานมานี้ว่า “การมีลูกเป็นทั้งเรื่องธรรมดาและเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์ของชีวิต”

 

ผมมาคิดต่อเอาว่า ที่ธรรมดานี่ก็เพราะเป็นธรรมดาโลกที่ชายหญิงแต่งงานกันก็มีลูกออกมา แต่ไอ้ความน่ามหัศจรรย์นี่สิ มันเป็นเสน่ห์ที่น่าค้นหาอยู่ ซึ่งผมคิดว่าก็คงได้เรียนรู้ไปตามแต่ละช่วงพัฒนาการของเขา

 

“ออมสิน” หรือ เรียกสั้นๆว่า “สิน” ชื่อเต็มๆคือ เด็กชายพศิน เหล็กสมบูรณ์ เป็นฝีมือของคุณพ่อวิสุทธิ์ และคุณแม่อุสา จะว่าไปเขาก็เป็นลูกครึ่ง คือได้เชื้อพ่อไทยพื้นราบ กับคุณแม่ไทใหญ่ ศรีษะค่อนข้างเล็ก หน้าผากกลม และปากเป็นรูปกระจับนี่มาจากแม่ ตาใสๆนี่มาจากแม่เหมือนกัน ส่วนขนตายาวๆจมูกใหญ่ๆ นี่ได้ของพ่อมา

 ออมสินกับป่าป๊า

ชื่อออมสินนี่ผมตั้งให้เอง นัยว่าแก้เคล็ดเผื่อจะได้ช่วยให้ที่บ้านมีตังค์เก็บเป็นกอบเป็นกำกับเขาบ้าง และคำว่าออมสิน ก็เป็นคำไทยๆสอดคล้องกับชื่อจริงของเขาคือ “พศิน” และถ้าอีกหน่อยโตเป็นหนุ่ม ไม่อยากให้เพื่อนเรียกออมสินเพราะอาย ก็เปลี่ยนมาเรียก “สิน” สั้นๆก็ได้ ง่าย ตรงตัวดี

 

ตอนนี้เจ้าออมสินอายุได้เดือนกว่าๆ ยิ้มได้แล้ว โดยเฉพาะเวลามีคนมาคุยด้วยจะชอบทำเสียงอ้อแอ้ ถ้าเป็นแม่มาอุ้มคุยจ๊ะจ๋าล่ะก็จะอ้อนไม่ยอมให้วางลงที่นอนง่ายๆ แต่ถ้าเป็นป่าป๊ามาอุ้มละก็ชอบนัก พยักหน้าหงึกๆให้ร้องเพลงกล่อม คุณพ่อก็เลยได้ใจ ร้องให้ฟังดะตั้งแต่เพลงชาติ เพลงคริตสมาส เพลงต้นตระกูลไทย ไปจนถึงหมอลำ

 

พอดี คุณแม่ร้องเพลงไม่เก่ง หน้าที่ร้องเพลงกล่อมก็เลยให้ผมรับมาแทน ดูแกจะชอบอยู่ในอ้อมกอดฟังเสียงพ่อฮัมเพลงมากกว่าเทปเพลงบรรเลงที่ผมซื้อมาให้ซะอีกนะเนี่ย

 ออมสินกับหม่ามะ
วันนี้ ที่อำเภอจัดงานฤดูหนาว เราสองคนวันนี้ก็เลยฝากลูกไว้กับยายสักแป๊บ แว่บไปเที่ยวควงแขนกันบ้างตามประสา ผัวหนุ่มเมียสาว
ทีแรกก็ลังเลอยู่ว่าจะเอาลูกไปด้วยดีไหมน้อ....
แต่มานึกดูอีกทีลูกยังเล็กอยู่ และที่งานฝุ่นก็เยอะ คนก็แยะ
เชื้อโรคก็คงมาก อากาศก็เย็น เก็บเขาไว้กับบ้านก่อนดีกว่า

 

ไปสักชั่วโมง เราก็กลับมา คุณยายรายงานว่า ออมสินให้ความร่วมมือในการอยู่บ้านเป็นอย่างดี ไม่โยเยเลย แต่ดูท่าจะหิวนม พี่สาวของภรรยาผมก็เลยเอานมตัวเองป้อน ปรากฏว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่ทราบ เจ้าตัวเล็กไม่ยอมกินนมจากเต้าคนอื่น แต่ก็ไม่งอแง พอคุณแม่กลับมาก็ได้กินนมส่วนตัวสมใจ

 

วันนี้ พอดีวันพ่อ 5 ธันวา ก็เลยขอเขียนบันทึกอะไรสักหน่อยในบล็อกนี้เป็นการเอาฤกษ์เอายาม ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่พ่อแม่ลูกเรียนรู้ และจะเติบโตไปด้วยกันมาเล่าสู่กันต่อไป วันนี้พอแค่นี้ก่อน ขอตัวไปดูลูกนอนก่อนนะครับ