GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ชีพจรลงเท้า กับการเดินทางของนายบอน 2-4 ธ.ค. 2549 (๓) ( กาฬสินธุ์ - ขอนแก่น – โคราช – กทม) รักติดลบและความทรหดจากงานแต่งงานถึงกาฬสินธุ์

เขียนมาหลายตอน บันทึกตอนนี้ สมควรจบเสียที
ต่อจากตอนชีพจรลงเท้า กับการเดินทางของนายบอน 2-4 ธ.ค. 2549 (๒)

นายบอนนั่งรถแท็กซี่มาถึงบริเวณงานกับเพื่อนตอน 10.10 น. ยังไม่มีใครมาที่งานด้วยซ้ำ

สถานที่กำลังจัดเตรียม ที่หอประชุมกองทัพอากาศ มีงานฉลองแต่งพร้อมกัน 3 คู่
มาถึงก่อนเลยต้องรอ พร้อมกับง่วง หาวนอน สักเกือบ 11.00 น. เพื่อนฝูง ญาติมิตร ทยอยกันมาสู่งาน ได้พบเพื่อนที่ไม่เจอกันมาตั้งหลายปีในงานนี้ ดูๆไปเหมือนงานเลี้ยงรุ่นจริงๆ

อาจารย์กรรณิกา วรสาร ที่เคยสอนชั้น ม.6 ก.พ.ส. ได้รับเชิญมาร่วมยินดีด้วย

ความจริงแล้ว นายบอนไม่ได้สนิทกับเพื่อนที่แต่งงานคนนี้เลย อยู่คนละกลุ่มด้วยซ้ำ แต่เค้าเชิญมา ก็เลยมา ความจริงต้องการมาเจอใครบางคนต่างหาก

เพราะเธอคนนี้ มางานด้วย นายบอนเลยมาร่วมงาน
(เธอคนนี้ ก็คือ หวานใจของนายบอนนี่แหละ แทนที่จะได้แต่งงานกันตั้งหลายปีก่อน นายบอนมัวแต่เขินทำตัวไม่ถูก ไม่กล้าบอกรักสักที ทั้งๆที่เมื่อ 5 ปีก่อน เธอได้แสดงท่าทีออกมาว่า ตอบรับในความรักของนายบอน แต่นายบอนมัวแต่เขิน เกร็ง ดูไม่ออกก อาจจะอ่อนต่อโลก ไม่ประสาเรื่องความรัก)

ผ่านมา 5 ปี เห็นเธอยังไม่มีใคร เลยค่อยๆแย้มความในใจ แต่ทาง SMS แม่คุณก็ SMS มาทันที You are best friend not boyfriend.

ไม่แน่ใจว่า เธอหมายความตามข้อความที่ส่งมาหรือไม่ แต่เธอมักจะปากกับใจไม่ตรงกัน บางทีเธออาจจะหมายความเช่นนั้นจริงๆ หรืออาจจะลองใจเหมือนที่เคยลองใจมาตลอด

แล้วนายบอนก็ไม่บอกความในใจสักที

งานแต่งงานวันนี้ นายบอนเห็นเธอมาร่วมงานด้วย เพราะตระกูลเธอเป็นญาติกับเจ้าบ่าว แม่และญาติของเธอจึงมาร่วมงานด้วย



นายบอนเห็นเธอตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในงาน แถมยังเขินไม่ยอมสบตาด้วยอีก จนนั่งทานโต๊ะจีนด้วยกันน่ะแหละ เธอถึงหันมาสบตา แล้วเรียกให้เข้าไปคุยด้วย

หลังจากนั้น พิธีการแต่งงานก็ดำเนินต่อไป ตั้งแต่พิธีการบนเวที จนมาถึงการตัดเค้กหลายชั้น
ถ้านายบอนแต่งงาน แน่นอนว่า ไม่มีปัญญาจัดได้หรูแบบนี้หรอก

เพื่อนๆต่างทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ ต่างคนต่างทักทายคนนั้นคนนี้ แต่นายบอนจะนั่งเงียบๆ เพราะเพื่อนในกลุ่มนี้ ไม่ค่อยสนิทมากมายนัก สนิทกับบางคน เอาแต่ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ถามคำตอบคำไปตามเรื่อง

งานดำเนินต่อไป เธอคนนั้น ย้ายไปนั่งคุยกับเพื่อนสนิทที่ไม่เจอกันมานานที่อีกโต๊ะหนึ่ง

เวลาล่วงเลยมาจนถึง 13.00 น. อย่างรวดเร็ว นายบอนมีนัดสำคัญที่โคราชในเย็นวันนี้ ซึ่งจะต้องต่อรถเข้าไปยังหมู่บ้านอีกทอดหนึ่ง ถ้างั้นก็คงต้องรีบออกจากงานแต่งเสียแล้ว เพื่อไปถึง หมอชิตให้เร็วที่สุด


นายบอนจะต้องไปถึง บขส.ใหม่โคราช ก่อน 19.00 น. เพื่อจับรถโดยสารเที่ยวสุดท้ายไปยังที่นัดหมาย

(บ้านบิง อ.โนนสูง จ.นครราชสีมา 33 กิโลห่างจากตัวเมืองโคราช)

13.30 น. เลยต้องขอตัวออกมา ร่ำลาไม่กี่คน มองไปที่เธอ ก็เห็นกำลังคุยกับเพื่อนอีกคนอย่างเมามันส์ เลยรีบออกมาเรียกแท็กซี่ไปหมอชิต 2 ทันรถราชสีมาทัวร์ เที่ยว 14.45 น.

เกือบ 17.00 น. ขณะที่รถกำลังใกล้จะถึงโคราช นายบอนก็นั่งนึกถึงเธอ จู่ๆเธอก็โทรมา ถามว่า ตอนนี้นายบอนอยู่ที่ไหน เมื่อตอบออกไปแล้ว เธออึ้งไปพักหนึ่ง แล้วสอบถามให้แน่ใจอีกครั้งว่า ออกมาตอนไหน ไปยังไง

เงียบไปพักใหญ่ เธอก็ขอวางหูไป…..
เศร้าครับ ที่ไม่ได้ร่ำลาซะเลย

นายบอนมาถึง บนส. โคราช ตอน 18.30 น. เห็นรถสายโคราช พิมาย ชุมพวง จดรออยู่ ก็ถอนใจด้วยความโล่งอก มีรถเข้าไปถึงบ้านบิงแล้วครับ ซึ่งไปถึงที่นัดหมาย 2 ทุ่มพอดี


3 ทุ่ม กำลังจะเข้านอนด้วยความอ่อนเพลีย นึกอยากจะขอโทษเธอ เลยกดมือถือไปหา

<h2>เธอรับสักพัก แล้ว สายหลุด….. คลื่นหาย…. โอย…..</h2>

ช่วงเช้า หลังจากพุดคุยธุระตามที่นัดไว้กับพี่ที่มาพบเสร็จเรียบร้อย นายบอนก็ต่อรถเข้า โคราช จนไำด้บันทึก เคล็ดไม่ลับในการเขียนบันทึกของนักเดินทางชาวต่างประเทศบนรถโดยสารสายโคราช- อุดรธานี


โทรไปหาเพื่อนใน มทส.ที่กำลังเรียนปริญญาเอกอยู่ ว่าจะถือโอกาสไปเยี่ยมสักหน่อย และจะโผล่ไปเยี่ยมพี่ขจิตแบบไม่ให้ตั้งตัว แต่เพื่อนไม่อยู่ เลยมานั่งทานข้าวที่ บขส.โคราช ก่อนขึ้นรถกลับขอนแก่น

เริ่มมีอาการเป็นไข้ตัวร้อน น้ำมูกไหล เพราะอากาศเปลี่ยน มาถึง บขส.ขอนแก่น เหลียวไปเห็นบรรยากาศงานเทศกาลไหม ก็รีบเดินเข้าไปดูในงาน ไปถ่ายรูปสินค้า OTOP ต่างๆ ใน อัลบั้มภาพ…. ตระเวณชมงานเทศกาลไหมและประเพณึผูกเสี่ยว จ.ขอนแก่น

พอเดินทางกลับถึงกาฬสินธุ์ รู้สักตัวทันที เป็นไข้ตัวร้อน และพักผ่อนน้อยซะอีก

ทำใจแข็ง หยิบกระดาษขาวมาร่างบันทึก ตอน 4 ทุ่ม ก็เปิดดู gotoknow ใส่รูปถ่ายจากงานไหมเข้าไป และพิมพ์บันทึก พอ 5 ทุ่ม เรียบร้อย

ไม่ไหว ปิดเครื่องนอน

5 ธ.ค. ก็มีอาการไข้ตัวร้อนทั้งวัน ช่วงที่ทานข้าวเสร็จใหม่ๆ ก็หยิบบันทึกมาเขียนเก็บไว้ กลัวลืม

พักผ่อนพอสมควร ตอนนี้ ค่อนยังชั่ว เลยมาเขียนบันทึกเก็บไว้…










บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 65356
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)