คนใจ KM เป็นอย่างนี้เอง ผมนึกถึง โมเด็ลปลาทู โมเด็ล ปลาตะเพียน ขณะนี้ใจทุกคนในงานไปสู่เป้าหมายเดียวกันครับ

          เช้าวันที่ ๑ ธ.ค.๔๙(ตอนที่ ๒ บันทึก งานมหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติ ครั้งที่ ๓) (ตอนที่แล้ว) หลังจากจัดการเรื่องที่พัก ก็ออกมาถามพนักงานเพื่อขึ้นรถตู้ที่ทาง โรงแรม เอวาน่า  จัดบริการให้  ซึ่งก็เหลือผู้ที่จะไปงานอยู่ไม่กี่คนแล้วตามที่เห็น  เพราะช่วงที่ผมลงแท๊กซี่มาเจอหลายท่านกำลังเตรียมเดินทางไปศูนย์ไบเทค  ขึ้นรถตู้ก็ได้เจอกับสุภาพสตรีทีม กศน.นครศรีธรรมราชที่รู้จัก คือน้องเป้าและเพื่อน ๆ   นั่งอยู่ก่อนแล้วได้ทักทายกันเล็กน้อย 

          ด้านหลังก็มีสุภาพสตรีนั่งอยู่ก่อนแล้วเช่นกัน  ผมสังเกตุในใจนึกก็น่าจะเป็นทีม พยาบาล ประมาณนั้น  เมื่อรถเคลื่อนออกมา  และมาถึงในศูนย์ไบเทค ดูคนขับก็ชักจะงง ๆ เล็กน้อยว่า ส่งตรงไหนกันแน่  ในที่สุดก็ขอส่งตรงนี้ช่วย ๆ กันออกกำลังกายหน่อย  หลายคนยิ้ม ๆ หัวเราะ และต่างเดินกันไปตั้งหน้าตั้งตาหลงด้วยกัน งานอยู่ไหน? 

          เดิน ๆ กันมาก็ได้ยินเสียงสุภาพสตรีถามเพื่อทักทายนะครับคิดว่า "ใช่พี่ชาญวิทย์หรือเปล่า" ผมตอบว่าใช่ครับ สุภาพสตรีหลายท่านไหว้สวัสดี  ผู้ถามแนะนำชี้ตัวเองทันที นี่ "พี่เมยค่ะ และนี่นิดหน่อยค่ะ"  และก็แนะนำอีกหลายท่านขออภัยนะครับที่นึกชื่อไม่ออกแต่จำหน้าได้ครับ  เหมือนเรารู้จักกันมานานครับ  เพราะ ได้ Blog 2 Blog อยู่บ่อย ๆ  "พี่เม่ย" ขอบอกครับ  ในรูปกับตัวจริงที่เป็น ๆ นั้นต่างกันครับ  ส่วนคุณ "นิดหน่อย" ไม่ห่างมากนัก 

           ด้วยความสามารถของพวกเราที่มีเราก็หางานจนเจอได้ครับ เราต่างก็ลงทะเบียนเข้างานนะครับ  ผมเห็น Blogger ท่านหนึ่ง  แต่นึกชื่อไม่ออกเลยถาม พี่เม่ย ก็ทราบว่า คือ ท่านอาจารย์ Beeman 

ผมได้มีโอกาสช่วงหนึ่งเข้าไปสวัสดีทักทายท่านและถือโอกาสถ่ายภาพด้วยกัน 

          ขึ้นไปชั้นที่จัดงาน มีบูทแสดงองค์ความรู้มากมาย  ผู้คนผู้มีใจใฝ่รู้ต่างเดินดูด้วยความตื่นเต้นรวมทั้งตัวผมด้วย ขึ้นบันไดมาก็เจอ "คุณสิงห์ป่าสัก"  คุณ "ชายขอบ" (ครั้งที่สองที่พบหน้า)  คุณ "ครูนงเมืองคอน" ยืนคุยกันอยู่เราทักทายกันด้วยความดีใจที่ได้พบ  ผมเดินดูบูทต่าง ๆ ที่มีอยู่มากมายหลายสาระให้เก็บเกี่ยว  ซึ่งตั้งจุดเริ่มให้ตัวเองไม่ถูกเลยครับว่าควรจะเริ่มต้นตรงไหนก่อนเพราะมีเรื่องดี ๆ ให้บริโภคเต็มไปหมด


           เวลาพิธีเปิดใกล้เข้ามาแล้ว หลาย ๆ คน  หลาย ๆ กลุ่มต่างก็พูดชวนกันไปนั่งห้องประชุมใหญ่  รอดูและฟังเรื่องดี ๆ ในนั้น  ผมเข้าไปนั่งโดยคนที่ทักทายรู้จักกันหลุดหายกันไปหมดหากันไม่เจอ  ก็เดินเข้าไปนั่งคนเดียวก่อน  หลายอย่างที่แตกต่างที่พบเห็นครับเมื่อถึงเวลา <p align="center">  </p><p align="left">          พิธีกรเริ่มพูดทุกคนที่อยู่ด้านนอกทะยอยเดินเข้าเต็มห้องประชุมโดยไม่ต้องประกาศซ้ำในช่วงเวลาไม่นาน  ที่นั่งเต็มมีระเบียบเสียงเงียบ  ทุกคนจ้องอยู่หน้าเวที  ผมยังนึกในใจว่า  คนใจ KM เป็นอย่างนี้เอง  ผมนึกถึง โมเด็ลปลาทู  โมเด็ลปลาตะเพียน  ขณะนี้ใจทุกคนในงานมุ่งไปสู่เป้าหมายเดียวกันครับ</p>