๒ พฤษภาคม ๒๕๔๒...เป็นวันที่แม่บัวได้จากลูกคนนี้และน้องไป...เกือบ ๒๐ ปีแล้วนะแม่!!! แต่ในทุก ๆ วัน แม่จะรู้บ้างไหมว่า...แม่อยู่ในใจของลูกคนนี้เสมอ...ยิ่งยามที่ลูกทุกข์ ท้อ เจอปัญหาต่าง ๆ ลูกยิ่งคิดถึงแม่บัวมากกกกกกกกกกกก...ยังอยากบอกแม่บัวเสมอว่า "ลูกรักแม่บัวมาก ๆ ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ให้ความรักและความอบอุ่น เลี้ยงดูลูก ๆ มาจนโต มีครอบครัว มีลูก มีหลาน...ลูกจะขอทำหน้าที่ต่อจากแม่บัว เช่นเดียวกับที่แม่บัวทำให้กับพวกเรา...รักแม่มากนะคะ...คิดถึงแม่เสมอค่ะ และแม่บัวก็อยู่ในใจของลูกคนนี้ตลอดเวลาค่ะ"...I love my mom so much...ทุก ๆ การกระทำที่ผู้เขียนทำกับลูก หลานของผู้เขียน นั่นคือ การถอดแบบชีวิตมาจากแม่บัวของผู้เขียนเอง...ตัวอย่างของพ่อกับแม่มีค่าสำหรับลูกมากกว่าคำสอนใด ๆ ทั้งสิ้น...
................
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๒ สิงหาคม ๒๕๖๑
