นิราศอิตาลี
๑นิราศร้าง ห่างไกล ไปจากที่
ห่างคนดี พี่จำใจ ไกลห้องหอ
ตัวจากไกล ใจยัง อยู่รั้งรอ
อยากจะขอ คืนเหย้า พี่เหงาจัง
๒เคยพนอ คลอคู่ อยู่เคียงข้าง
แนบเนื้อนาง พันผูก รักปลูกฝัง
เคยนอนหนุน คุ้นตัก รักรวงรัง
เติมความหวัง พลังใจ ให้ทุกวัน
๓ยามเช้าชื่น ตื่นมา เห็นหน้าเจ้า
ยามเย็นเล่า พร้อมหน้า พาสุขสันต์
ครั้นยามนอน อิงแอบ แนบชิดกัน
ยามหลับฝัน เห็นหน้าเธอ ละเมอครวญ
๔ออกเดินทาง ห่างบ้าน ผ่านทางรถ
จำต้องอด อาลัย มิไห้หวน
ข่มจิตใจ ได้สงบ คิดทบทวน
ถึงทางด่วน ได้ขอ ไปกอพอ
๕กำหนดการ เดินทาง วางไว้มั่น
ไม่พลิกผัน เปลี่ยนไป ได้แล้วหนอ
หิ้วกระเป๋า เข้ารถได้ ไม่รั้งรอ
เดินทางต่อ สุวรรณภูมิ รวมกลุ่มเรา
๖อิตาลี ยุโรปใต้ ไปคราวนี้
เจ็ดทิวา หกราตรี พี่อับเฉา
ห่างคนรัก จักไกล ใจซึมเซา
ถึงจะเหงา เข้าใจ ไปดูงาน
๗สองทุ่มครึ่ง แท็กซี่พา มาถึงแล้ว
มิคลาดแคล้ว คอยเรา เขาเรียกขาน
เจอกรุ๊ปทัวร์ เช็คอินให้ รอไม่นาน
แล้วก็ผ่าน ตอมอ ขอดูที
๘พาสปอร์ต ราชการ ผ่านโดยง่าย
แสนสบาย คลายทุกข์ เป็นสุขศรี
กำหนดขึ้น เครื่องตาม ยามราตรี
ได้นั่งบี สี่เก้า เข้าเครื่องพลัน
๙ก่อนเข้าไป ได้ผ่าน ร้านน้ำหอม
หยุดดมดอม หอมหวน กลิ่นชวนฝัน
จิตคำนึง ถึงนาง เคียงข้างกัน
ทำให้หัน ชะเง้อแล ชะแง้มอง
๑๐ของกำนัล นวลใย พี่ให้เจ้า
สุคนธ์เคล้า หอมนี้ ไม่มีหมอง
น้องอยากได้ ให้รับ รีบจับจอง
ใจตริตรอง มองดู รู้ใจจริง
๑๑หน้าระรื่น ใจระรัว มัวหมองจิต
ให้ครุ่นคิด ครวญใคร่ ใฝ่ยอดหญิง
คิดถึงน้อง ของพี่ ที่แอบอิง
รักทุกสิ่ง ที่เป็นเธอ เสมอมา
๑๒ดูที่ใจ ใช่ที่หน้า ที่ว่าเหงา
ฤทัยเรา เฝ้าเพ้อ ละเมอหา
หลับไม่ลง คงคะนึง ถึงกานดา
แม้ข่มตา แต่ใย หลับไม่ลง
๑๓ถึงดึก นึกผวา คราเครื่องขึ้น
เงาทะมึน เมฆหนา กลัวพาหลง
แสนระกำ จำพราก จากโฉมยง
ไม่นานคง เคียงคู่ อยู่ด้วยกัน
๑๔เครื่องบินผ่าน ม่านเมฆ เสกประดับ
พร้อมเสร็จสรรพ เสิร์ฟอาหาร เดินผ่านฉัน
มัสมั่น ข้าวเปล่า เขาเสิร์ฟกัน
สลัดนั้น นำพา ได้มากิน
๑๕ขนมปัง ทั้งเนยดี ก็มีให้
เสิร์ฟกับไวน์ วางดี อย่างมีศิลป์
ขนมหวาน สดชื่น รื่นดวงจินต์
ดุจองค์อินทร์ กินดื่ม ปลื้มฤทัย
๑๖แม้ท้องหิว หิวล้น ฉันทนได้
แต่หิวใจ ไหวหวั่น จนสั่นไหว
เดินทางไกล ไกลเกิน เดินกลับไป
ขอดื่มไวน์ ให้หลับ ระงับทรวง
๑๗สิบชั่วโมง ผันผ่าน นานจริงหนอ
อยากติดต่อ เติมใจ ให้ห่วงหวง
โทรศัพท์ เฟซไลน์ ไม่มีทวง
หยุดทั้งปวง ปรับจิต นอนนิทรา
๑๘ข่มตาหลับ ลงก่อน ผ่อนสักนิด
พักดวงจิต ถึงพุ่มพวง ดวงยี่หวา
คราหลับฝัน ฉันคลอเคล้า เจ้าแก้วตา
พอตื่นมา มีแรง เข้มแข็งพลัน
๑๙ตีสองครึ่ง ถึงเวลา ตาไม่หลับ
ยังสดับ หลับไม่ลง พะวงฉัน
แล้วเรี่ยวแรง จะมี ที่ไหนกัน
เมื่อถึงวัน วารเพิ่ม เริ่มท้อใจ
๒๐คนข้างข้าง ต่างหลับ ระงับเงียบ
แอบเปรียบเทียบ อิจฉา จะหาไหน
หากได้นอน แนบชิด ติดกลอยใจ
คงหลับใหล ลืมตื่น ระรื่นทรวง
๒๑พี่ลืมตา ตื่นแล้ว แก้วตาพี่
เวลานี้ เจ็ดโมงเช้า เฝ้าห่วงหวง
เปิดหน้าต่าง พลางเห็น เป็นกลลวง
ดุจเนินสรวง แสร้งมา ต่ำกว่าบิน
๒๒เครื่องทะยาน ผ่านเมฆ เหมือนเสกปั้น
ดุจสุพรรณ หงส์น้อย ลอยหลังสินธุ์
ลิ่วละล่อง ท่องยาม ไปตามจินต์
แต่ถึงถิ่น ฐานใด ไม่รู้เลย
๒๓อยู่ที่ไหน ไม่รู้ดู ไม่ออก
อยากจะบอก ออกไป ใคร่เฉลย
จะทำการ งานใด อย่างใจเคย
จะเอื้อนเอ่ย ออกถาม ไม่ตามมา
๒๔ครั้นอยู่เฉย เลยคิด จิตถึงเจ้า
พอรุ่งเช้า วุ่นวาย มากมายหนา
แคนขิมขลุ่ย ไปเพียร เรียนวิชา
เตรียมข้าวปลา พร้อมสรรพ รับลูกเรา
๒๕เคยอยู่ด้วย ช่วยแม่ ดูแลลูก
เพราะพันผูก พอไกล ใจเหี่ยวเฉา
ห่วงแสนห่วง ดวงจิต พินิจเอา
ใจพี่เศร้า เหงาแท้ เชียวแม่นาง
(มีต่อ)
พิเชฐ บัญญัติ ประพันธ์
ปีที่ประพันธ์ ๒๕๕๗
