...เมื่ออนหิงสกุมารตกลงต้องเรียนแน่ ก็รับอาจารย์ว่า เอาละ ผลมจะยอมเรียนยอมหาองคุลีมนุษย์มาให้พันหนึ่ง อาจารย์ก็ส่งดาบฟ้าฟื้นให้เล่มหนึ่ง ถัดมือเลยชียว นี้เอาไป ท่านอหิงสกุมารก็หยักรั้ตั้งท่าเลยที่เดียว เมื่ออกาจากอาจารย์แล้วก็หาเครื่องร้อยเครื่องเครื่องแทงนิ้วติดตัวไ พอออกจากท่านอาจารย์ เมื่อพบใครก็ช่วงเถอะ เปร้ยะคอขอด เปรี้ยะแขนขาด ขาดครึ่งตัว ตัดเององคุลีไปดงคุลีหนึ่งๆ ใครขวางไม่ได้เลย พบไม่ได้เลย ไม่ว่าคนไหนเลยที่เดียว ไม่ว่มุนษย์คนใด ไม่ว่าชั้นสูง ขั้นกลาง ชั้นต่ำ ฆ่าหมด หฆ่าเสียจนกระทั่งเล่าลือระบือลือไปว่า ในเมืองสาวัตถีนั้นมีโจรสำคัญคืองคุลีมาลโจร ที่ชื่องคุลีมาลโจรนั้นก็เพราะน้ิวมือได้มาแล้ว ร้อยเข้าตากแห้งแล้วคล้องคอไป นับนิ้วได้ ๙๙๙ นิ้วแล้ว เรื่องถึงพระเจ้าปเสนทิโกศลให้กรีฆฑาทัพ ยกไปปราบองคุลีมาลโจร ธรรมเนียมของกษัตรย์โบราณ เมื่อกษัตริย์ต่อกษัตริย์ไปพบกันต้องรำทวนกัน กษัตริยืต่อกษัตริย์้วยกัน ต้องรำกระบี่รำทวนกันต้องฟาดฟันกันเอง ใหครดีก็ดีไป ใครไม่ดีก็คอขาดไป ไม่ใช่ใช้ทหารรบเหมือนธรรดาในบันนี เมื่อเจอะเข้าต้องรำทวนเองทั้งนั้น เอาฝีมือกษัตรยิ์ทั้งนั้นเอาฝีมือตัวเองทั้งนั้น
พระเจ้าปเสนทิโกศลก็ท้อพระทัย เอ๊ะ นีเราไปปราบองคุลีมาลโจร ต่อนนี้จะต้องไปรำกระบี่กะมัน ต้องไปรำทวนกะมัน เมื่อมันเกิดมา ศัสตราอาวุธมันก็ลุกเป็นฟืนเป็นไฟ เราไมมีอัศจรรย์เหมือนอย่างกะมัน เมื่อไปรำทวนเข้าแล้ว คอเราจะขาดหรือคอมันจะขาด เราก็ยังไม่รู้ ไม่แน่พระทัย ท้อพระทัย รุ่งเช้าจะยกทัพไปคิดว่า เมื่อยกทัพไปแล้ว ไม่ตรงไปเลยที่เดียว ไปพักอยู่ใกล้ๆ วิหารเชตวันก่อน ไปทูลพระพุทธเจ้าเสียก่อน
นางพราหมณีผุ้เป้นมารดา พอรู้ว่าพระเจ้าปเสนทิโกศลจะยกทัพไปตัวก็เลยล่วงหน้าไปเสียก่อน จะไปบอกลูกชายให้หนีไป ไม่เช่นนั้ พระเจ้าปเสนทิโกศลจะฆ่าเส๊ย พระพุทธเจ้าทรงทราบวา เมื่อนางพราหมณีไป องคุลีมาลโจรเห้นเข้าก็จะฆ่านางพราหมณี ฆ่าแม่แสีย เพื่อเอาิน้ว ถึงจะเป็นพ่อเป็นแม่ ไม่เข้าใจ ใกล้ละเป็นฆ่าเลยที่เดียว จเอาน้ิว ะมุ่งเรียนแต่วิชาเท่านั้น แกไม่ได้มุ่่งอะไร
พระพุทธเจ้ารู้ว่าองคุลีมาลโจรนี้เป็อสีติมหาสาวกองค์สุดท้ายของเรา ถ้าหากฆ่ามารดาเสียแล้ว เป็นอภัพพสัตว์ไม่ได้มรรคผลในชาตินี้ เราขาดสาวกผู้ใหย่ไป ไม่ครอบ ๘๐ ได้ เราจำเป็นที่จะต้องไปทรมานองคุลีมาลโจร พระองค์ทรงทราบลัดก็เสด็จไปก่อนใครๆ ทั้งหมด ไปถึงองคุลีมาลโจร องคุลีมาลโจรพอเห็นเข้าเท่านั้นแหม! นิ้วมันงามจริง วิชาเปราเป็นเจ้าโลกแน่ สำเร็จแน่
พอเห็นพระศาสดาทั้งพระรูปทั้งพระรัศมี ทั้งงดทั้งงาม ดุไม่เบื่อ น่าเลื่อมใส น่าไหว้น่าบูชาทั้งนั้น ก็คาดว่าสำเร็จแน่ ก็รี่เข้าใสที่เีดยวคว้าดาบฟ้าฟื้นก็รี่ใส่ปราดเข้าฟัน พอปราดเข้าฟัน พรืดห่างออกไป ๒จ ๓๗ วา เอาละซิ ตานี้ห่างออกไปเสียแลวองคุลีมาลโจรก็ตามใหญ่ วิงตึกๆๆ ไม่ได้รอะ จี๋เชียว แล้วก็โจนฟัน พรืดไปอีกแล้ว ห่างตั้ง ๔๐ ๕๐ วา ไปใหญ่เชียว ห่างหนักขึ้นทุกที พอวิ่งหนักเข้าๆ ใกล้จะทัน วิ่งช้าๆ ใกล้จะทัน พอใกล้จะทันก็พรืดห่างไปเสียกว่านั้นอีกแล้ว เท่าไหร่ๆ ก็ฟันไม่ได้ ฟันไม่สำเร็จ เมื่อฟันไม่สำเร็จ จนกระทั่งหืดขึ้นคอเหนื่อยเต็มที พอเหยชนื่อยเต็มที่แล้ว คิดว่า นี่เขาเป็นเจ้าโลกก่อนเรา เาไม่ใช้เจ้าโลกแน่ เห็นจะเป็นไม่ได้ บุญไม่เท่าทันเขาแล้ว ท้อในใจ พอท้อใจ ใจมันกลดหมดทิฎฐิมานะ ยอมจำนนพระองค์ เมือยอมจำนนพระองค์แล้วก็เปล่ง
วาจาว่า "สมณะหยุโ" พระองค์ทรงเหลี่ยวพระพักตร์มาตรัสว่า"สมณะหยุดแล้ว ท่านไม่หยุด" คำว่า "หยุด" อันนี้แหละถูกตั้งแต่ต้นจนเป้นพระอรหัต คำว่าหยุดอย่างนี้ คำเดียวเท่านั้นถูกทางสมณุตั้งแต่ต้น
ฉะนั้น ต้องเอาใจหยุดอยู่ศุนย์กลางดวงธรรมทีทท่ำให้เป็นกายมนุษย์หยุดนั้นแหละถูกเป้ากมายใจดำ ถูกโอวาทของพระยบรมศาสดา ถ้าไม่หยุด จะปฏิบัตศสนาสัก ๔๐ ๕๐ ปีก็ช่าง ที่สุดจะมีอายุสัก ๑๐๐ ปี หรือ ๑๒๐ ๑๓๐ ปี ถ้าใจหยุดไม่ได้ ไม่ถูกศาสนาสัที หยุดเข้สิบเข้าศุนย์กลางดวงธรรมท่ทำให้เป็นกายมุนุษย์ไม่ได้ไม่ถูกศาสนาสักที ต่อเมื่อใดหยุดได้ก็ถูกศาสนาที่เดียว ถุกพระโอษฐ์ของพระศาสดาที่เดียว ให้จำให้แม่นอย่างนี้...บ้างส่วนจาก "หลักและวิธีเจริญสมถะและวิปัสสนาเบื้อต้นถึงธรรมกาย"
