๕๒.. บทเรียนบูรณาการ..ในโรงเรียนกบ


โรงเรียนกบ...นับวันจะน่าอยู่ อากาศดี และสงบเงียบ น้ำใสเยียบเย็น เห็นผักตบชวาและจอกแหน..สีเขียว..ที่เป็นได้ทั้งอาหารและเครื่องมือดูดซับมลพิษจากน้ำ และช่วยเพิ่มอากาศดีให้น้ำ ยามที่มันปรับตัวรับแสงแดด..

          ผมเคยคิดเคยฝันว่าจะทำให้ได้สักครั้ง..เป็นภารกิจที่ไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรมาก เรียกว่าต้นทุนต่ำว่างั้นเถอะ..แต่ได้ประโยชน์สุดๆ ทั้งในด้านจิตใจและสภาพแวดล้อม

         วันนั้น..ที่คิดเรื่องนี้..จำได้ว่าอยู่ในช่วงปลูกดาวเรืองถวายเป็นพระราชกุศล..ปลูกอย่างมากมาย ได้แบ่งปันญาติสนิทมิตรสหาย..จนทั่วถึงกัน..

         พอได้ใกล้ชิดดอก “ดาวเรือง” ก็ให้นึกถึงพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับในโรงเรียน ที่มีสีเหลืองเหมือนกัน..นั่นคือ..”ทองอุไร” ดอกเป็นช่อใหญ่ ต้นยิ่งโตดอกจะยิ่งเยอะ

         ทองอุไร..นอกจากจะมีดอกสีเหลืองงดงาม ยังเป็นไม้ดอกที่ปลูกง่าย ทนแล้งและมีอายุยืนยาว หากดูแลดี จะมีลำต้นที่ใหญ่มาก..

         ผมคิดถึง “ทองอุไร” เพราะว่าวันนี้..ได้ไปตรวจเยี่ยม “โรงเรียนกบ” ที่อยู่ติดแปลงมะเขือ เดินผ่านแปลงเพาะเมล็ด เห็นทองอุไรแตกใบอ่อนนับร้อยต้น..รออีกสัก ๑๐ วัน..ต้นจะสูงพอดิบพอดี ผมจะแซะทุกต้นลงใส่ถุงดำ..ซึ่งตอนนั้นโรงเรียนคงปิดภาคเรียนแล้ว

         หากได้สัก ๑๐๐ ถุง ก็จะพอเพียง..ที่จะเดินแจกตามบ้านผู้ปกครอง ถือโอกาสเยี่ยมเยียนนักเรียนไปด้วย แจกบ้านละต้นสองต้น..โดยให้นักเรียนดูแลรดน้ำในช่วงปิดเทอม..แล้วสังเกตการเจริญเติบโต

         พอเปิดเทอม..ก็ประเมินผล โดยสัมภาษณ์นักเรียนถึงพัฒนาการของทองอุไร..เป็นอย่างบ้าง?..เติบโตขึ้นบ้างไหม..? มีความสูงมากน้อยเพียงใด?

         งานนี้..ถือเป็นส่วนหนึ่ง..ของงานสัมพันธ์ชุมชนได้ด้วย และถือเป็นการตอบแทนบุญคุณผู้ปกครองที่มาช่วยงานผ้าป่า.ช่วยเหลือกิจกรรมของโรงเรียน ด้วยความรักและศรัทธา ตลอดปีการศึกษาที่ผ่านมา..

         ลองคิดดูเถิด..หากทองอุไร..ปลูกริมรั้วทั่วถึงทุกบ้าน..นักเรียนดูแล จนก้าวข้ามผ่านแล้งนี้ไปได้..เปิดเทอม..เป็นฤดูฝน..ผลของโครงการนี้..คงงดงามมิใช่น้อย..

         ดอกเหลืองอร่ามงามตา..ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน..ใครผ่านไปผ่านมา ก็จะชื่นชมในความสวยสดใส มองไปทางไหนก็ชื่นตาชื่นใจ..คลายความตึงเครียด ช่วยสร้างสิ่งแวดล้อมให้น่าอยู่น่ามอง..

         หมดเวลา..ฝันหวาน..รอเวลาให้ปิดภาคเรียนก่อน..จะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จเป็นรูปธรรมเสียที..ตอนนี้..ขอไปดูโรงเรียนกบ..ซึ่งผมไม่ได้เข้าไปตรวจเยี่ยมนานแล้ว

         โรงเรียนกบ..หรือบ่อกบ..ที่อยู่กับฝูงปลานิลพันธุ์จิตลดา..มานานนับปี ต่างเจริญเติบโตไปพร้อมๆกัน..แต่กบจะโตช้ากว่าปลานิล..

         เป็นแหล่งเรียนรู้เรื่องระบบนิเวศน์แห่งเดียว..ของโรงเรียนที่เหลืออยู่..ณ เวลานี้.. และจะยังอยู่แบบยั่งยืน..ตลอดไป...

         เล้าไก่ ที่มีไก่ ๒๐ ตัว..กับเล้าเป็ด ๑๐ ตัว..ตอนนี้เงียบเหงา..เพราะต้องหยุดพักกิจการ ส่งท้ายปีการศึกษา ค่อยเริ่มต้นใหม่ในปีการศึกษาหน้า..

         ไก่และเป็ด..อายุ ๑ ปีเศษ ..กรรมการโรงเรียนขอซื้อไปเลี้ยงเป้นบางส่วน..เพราะเห็นว่า..ยังออกไข่ให้อยู่ แม้ไม่มากแต่ก็น่าเลี้ยง บางส่วนแม่ครัวก็จัดการแปรรูป..ให้เป็นอาหารกลางวันนักเรียน.เป็นที่เรียบร้อย

         แม่ครัวถามผมว่า..กบกับปลานิล..ใช้งานได้แล้วนะ ผอ. ผมได้แต่ยิ้มเพราะรู้ว่าแม่ครัวหมายถึงอะไร?..ส่วนในใจก็คิดว่า..กบข้า..ใครอย่าแตะ..กบก็คงรู้ว่าผมรักจริง..ว่ายมาหาทุกครั้งที่ผมเข้ามาเยี่ยมเยือน..

         ผมช้อนกบมาไว้ในมือ..เราสบตากันเพียงแค่พริบตาเดียว..มันก็กระโดดลงน้ำ แหวกว่ายอวดโฉม แบบที่ไม่ต้องตื่นกลัวใคร..เป็นความคุ้นชิน..ในมิตรภาพระหว่างเราสอง..

         นี่กระมัง..ที่เขาพูดกันว่า..การคบกันและใกล้ชิดกัน..และอยู่ด้วยความรักความเข้าใจ ไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน..จะช่วยสร้างสรรค์ชีวิตและสิ่งแวดล้อมให้น่าอยู่..

         โรงเรียนกบ...นับวันจะน่าอยู่ อากาศดี และสงบเงียบ น้ำใสเยียบเย็น เห็นผักตบชวาและจอกแหน..สีเขียว..ที่เป็นได้ทั้งอาหารและเครื่องมือดูดซับมลพิษจากน้ำ และช่วยเพิ่มอากาศดีให้น้ำ ยามที่มันปรับตัวรับแสงแดด..

         จอกแหนดอกเล็ก..กลายเป็นดอกใหญ่..กบเข้าไปเล่นซ่อนแอบได้อย่างสบาย..คล้ายเป็นดงไม้ของมัน ผมสร้างสิ่งแวดล้อมด้วยต้นไม้..ให้โรงเรียนหลังใหญ่..เหมือนผมได้จำลองไว้ในโรงเรียนกบแห่งนี้แล้ว..

         ผมเปิดน้ำใส่เข้าไป..น้ำไหลริน เสียงดังเหมือนน้ำตก..ผมจะเอาน้ำดีใส่เข้าไปเพื่อผสมและเปลี่ยนถ่าย สัปดาห์ละ ๓ ครั้ง..น้ำจึงปรับสภาพได้อย่างเหมาะสม กบและปลาจึงอยู่ได้..อย่างไม่อึดอัดหรือคับข้องใจ..

         เหมือนหน่วยงานหรือองค์กรใดก็ตาม..ถ้ามีคนที่เป็นน้ำดีอยู่มากกว่า..สถานที่นั้นก็น่าอยู่ บรรยากาศการทำงานก็เป็นสุข สงบ และราบรื่น..โรงเรียนกบก็เช่นเดียวกัน..แม้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่น้ำดีที่กบและปลาสัมผัสได้..ก็ทำให้มันอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้..

         บันทึกนี้..จะว่าไปแล้วก็เหมือนเพลงลูกทุ่งเก่าๆที่ร้องว่า.."ขึ้นต้นเป็นลำไม้ไผ่ พอเหลาลงไปกลายเป็นบ้องกัญชา.." ขึ้นต้นด้วย..ทองอุไร..ไปจบที่..โรงเรียนกบ..จนได้..

ชยันต์  เพชรศรีัจันทร์

๑๘  มีนาคม  ๒๕๖๑ 

 

หมายเลขบันทึก: 645785เขียนเมื่อ 18 มีนาคม 2018 19:17 น. ()แก้ไขเมื่อ 18 มีนาคม 2018 19:17 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี