ภาพที่นักโทษวาดให้ผมเป็นที่ระลึก...มอบโดย ผบ.เรือนจำอำเภอไชยา..วันสุดท้ายในฐานะผู้ดูแลหลักสูตรสัคคสาสมาธิ "สมาธิยกใจสู่สวรรค์"

สิ่งหนึ่งครับที่ผมหันหลังกลับมามอง  ทำให้ผมรู้สึกครับว่า....  ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของผมนั้น...ผมไม่เสียดายวันเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปเลย แม้สักนิดเดียว .. 

ตรงกันข้ามครับ...

วันเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปนั้น...ทำให้ผมได้จดจำเรื่องราว ความงดงามในชีวิตของผู้คน  ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม

ผมได้เห็น... ได้สัมผัส... ได้ซึมซับ ....สิ่งหนึ่งครับ  

สิ่งหนึ่งที่เรียกว่า   "หัวใจ" 

คำพูดเพียงสองคำ ...  ที่ฟังแล้ว  มันกลับมีค่าและมีความหมายมากมายเหลือเกิน... หากเราฟังมันด้วย "หัวใจของเรา"

และวันนี้ ...วันที่ผมรับรู้ได้เลยครับว่า ... คนที่ยืนข้างผม  ยืนใกล้ผม ไม่ว่าจะยืนอยู่ข้างซ้าย หรือข้างขวา จะยืนอยู่ข้างหน้าหรือข้างหลังผม ..ก็ตามที

วันนี้ผมรับรู้ได้ครับว่า  "หัวใจ" ของพวกเขาเหล่านี้ครับ

หัวใจของเขาเหล่านี้.. มีอยู่สิ่งหนึ่งครับ   สิ่งหนึ่งที่เต็มเปี่ยมไปด้วบ  คำว่า ----> กัลยาณมิตร.. มิตรภาพ.. ความหวัง..กำลังใจและ.... การให้.....

..

ผมเชื่อของผมเสมอครับว่า ...สิ่งดี ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผมนั้น  มันหาได้ผ่านไปเหมือนดั่งสายลมที่พัดผ่านไปแต่อย่างใดไม่

แต่สิ่งดี ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผมนั้น.. มันได้เป็นพลังน้อมนำให้ชีวิตของผม... อยากทำความดีแบบนี้เรื่อยไป..ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของผมเลยทีเดียว


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน happy ba : พื้นที่ความสุข



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขออนุโมทนาด้วยครับ

สาธุๆๆ

เห็นแล้วมีความสุขครับ