ในช่วงเย็นของวันนี้..มีผู้ปกครองนำลูกมาสมัครเข้าเรียนชั้นอนุบาล ๑ ในปีการศึกษาใหม่ ๒๕๖๑ ที่จะเปิดเรียนเดือนพฤษภาคม..นับได้เป็นคนที่ ๑๕..จากที่เคยรับมาทุกปีก็อยู่ที่ประมาณปีละ ๑๐ คน....
ยังเหลือวันที่จะรับสมัครต่อไปอีกหลายวัน..ก็อาจจะมีมากขึ้นอีก..ก็เป็นได้
เมื่อวันก่อน..ก็มีผู้ปกครองมาแจ้งย้ายลูกเข้าเรียน ป.๑ เป็นการล่วงหน้า พร้อมหลักฐาน บางส่วน ..นับรวมกัน ณ ตอนนี้ โรงเรียนจะมีเด็กใหม่มาเพิ่ม ๑๖ คน....
ผมก็เลยคำนวณเล่นๆ ไม่เน้นจริงจัง แบบว่าเดือนหน้ามีเด็กจบ ป.๖ จำนวน ๙ คน จะเหลือเด็ก ๗๔ คน..เมื่อรวมที่สมัครเข้าเรียนใหม่ อย่างไม่เป็นทางการ ๑๖ คน ก็รวมเป็น ๙๐ คน..ผมก็เลยต้องร้อง..ว้าว ..?..เพราะเป็นตัวเลขที่สวยงาม เข้าสู่เลข ๙ ได้แล้ว
เมื่อ ๑๑ ปีก่อน..ผมเริ่มต้นที่โรงเรียนเล็กๆแห่งนี้ ที่มีเด็ก ๕๐ คน จะมีเด็กเพิ่มขึ้นทุกปี ปีละ ๓ – ๕ คน แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีเด็กถึง ๙๐ คน จึงเป็นข้อมูลใหม่ในระดับเขตพื้นที่การศึกษาฯ..ที่มีอัตราการเพิ่มของนักเรียนอยู่ในลำดับต้นๆ....
จริงๆแล้ว..หมู่บ้านในเขตบริการของโรงเรียน มีครัวเรือนไม่มากมายอะไรเลย และมีการอพยพย้ายถิ่นฐานด้วย รวมทั้งการแต่งงานที่เริ่มจะมีบุตรน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด..
แต่ในช่วง ๓ – ๔ ปีที่ผ่านมา..จำนวนเด็กเกือบร้อยละ ๒๐ มาจากชุมชนในตลาด ที่ห่างไกลโรงเรียนถึง ๓ กม. ผู้ปกครอง..สมัครใจส่งลูกมาเรียน โดยที่ผมไม่ต้องขอร้องหรือประชาสัมพันธ์แต่อย่างใด?
วันนี้..ผมมีโอกาสได้พบปะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับ ดร.ปฐมพร อินทรางกูร ณ อยุธยา ท่านเป็น คณบดีบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธนบุรี และท่านก็เป็นอาจารย์ผู้นิเทศนักศึกษาปริญญาโทเอกบริหารการศึกษา..ที่คุณครูโรงเรียนบ้านหนองผือเรียนอยู่ด้วย....
คุณครูที่เป็นลูกศิษย์ของ ดร.ปฐมพร..คือครูฝน ..กนิษฐา แซ่ลิ้ม ครูประจำชั้น ป.๕ จบ ป.ตรี เอกวิทยาศาสตร์..รับผิดชอบงานการเงินและเป็นผู้ช่วยงานวิชาการ..
ในระหว่างที่ท่าน ดร.นิเทศติดตามและสัมภาษณ์ผมและครูพี่เลี้ยง ตลอดจนดูเอกสารหลักฐานของครูฝน ท่านดร.ก็สอบถามเกี่ยวกับแนวนโยบายของโรงเรียน จากนั้นผมก็นำท่านเดินเยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้...ท่านดร.บอกว่า..ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีเด็กเพิ่มขึ้น..
ผมก็เลยนำเรียนท่าน ดร.ไปว่า..สาเหตุหลักๆที่จำนวนเด็กเพิ่มขึ้น ไม่ได้อยู่ที่อาคารเรียนหรือแหล่งเรียนรู้ เพราะโรงเรียนอื่น ก็มีและมีดีกว่าด้วย ผู้ปกครองที่นี่ จะไม่ดูว่าเป็นโรงเรียนดีเด่นหรือไม่? แต่เขาจะดูที่ครูเอาใจใส่ลูกเขา ..ทำให้ลูกเขาอ่านหนังสืออกมากน้อยเพียงใด?
ว่าแล้วผมก็เลย..นำสมุดการบ้าน ชั้น ป.๑ – ๒ ที่ผมติดตามเด็กเป็นรายบุคคล เด็กทุกคนลายมือสะอาด เรียบร้อยและเขียนเรื่องราวต่างๆได้..เพราะเด็กทุกคนอ่านคล่อง จึงเป็นที่มาของการเขียนคล่อง..นั่นเอง
ท่าน ดร.ชื่นชม..และผมก็เชื่อว่าท่าน ดร.ก็คงเชื่อในแนวคิดในการบริหารจัดการโรงเรียนขนาดเล็กของผมที่ใช้ “ชยันโตโมเดล”มาโดยตลอด และใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเป็นแกนหลัก..ในการจัดการเรียนการสอน..
ผมนั่งสังเกตการณ์..การนิเทศติดตามระหว่างท่านดร.กับครูฝน..ในฐานะที่ผมเป็นผู้บริหารและเป็นพี่เลี้ยง..จึงทำให้ผมได้รับความรู้เพิ่มเติมไปด้วย..
ครูฝน..นำผลงานมาจัดวาง..มากมายและสวยงาม..ท่านดร.ก็ดูอย่างละเอียด แต่ที่ท่านอยากเห็นมากที่สุดก็คือ..เอกสารการวางแผนการทำงานเชิงกลยุทธ์ ที่ส่งผลให้นักเรียนของครูฝน..สอบโอเน็ต ป.๖ สาระวิทยาศาสตร์..สูงกว่าค่าเฉลี่ยระดับประเทศ..
ในจุดนี้..ทำให้ผมเข้าใจได้ทันทีว่า..การนิเทศติดตามและประเมินผลเชิงคุณภาพนั้น..ปริมาณก็ไม่ได้จำเป็น..ขอให้มองแก่นของงานให้ถูกต้องตรงประเด็นก็พอ...
ผมมีโอกาสให้ความเห็นเกี่ยวกับ..”ครูฝน” ในภาพลักษณ์ที่ตรงไปตรงมา ครูฝนเป็นครูที่มุ่งมั่นทุ่มเทให้กับงาน มีความรับผิดชอบสูง..เรียนรู้สู้งาน..โดยเฉพาะงานการเงิน..ทีต้องลงลึกถึงรายละเอียด มีบัญชีและทะเบียนคุมมากมาย แต่ครูฝนก็ทำได้อย่างถูกต้องเรียบร้อย ได้รับคำชมจากเขตพื้นที่...
ในด้าน”วิชาการ” ก็ประสบความสำเร็จ เป็นที่ประจักษ์ ปีการศึกษา ๒๕๕๙ เป็นครูประจำชั้น ป.๖..ที่พัฒนาผู้เรียนในด้านการสอบโอเน็ต..ได้คะแนนเฉลี่ยสูงกว่าระดับประเทศในทุกกลุ่มสาระ...
ผมขอบคุณท่าน ดร.ที่มานิเทศติดตามและเยี่ยมเยือนโรงเรียนขนาดเล็ก จนทำให้ผมได้ความรู้และประสบการณ์เพิ่มเติม..ขออภัย..ที่ต้อนรับแบบเรียบง่าย ห้องรับแขกก็ไม่มี จะมีก็แต่ความจริงใจที่มอบให้ครูและนักเรียนทุกคน..
โรงเรียนอาจไม่สวยหรู แต่ครูก็ทำงานกันหนักพอสมควร เพื่อวางพื้นฐานเด็กให้พร้อม เชื่อว่า..อีกสัก ๓ – ๕ ปี..ภาพความสำเร็จคงเป็นรูปธรรมมากขึ้น..
ท่าน ดร.ปฐมพร อินทรางกูร ณ อยุธยา กลับไปแล้ว..ผมเปิดเข้าไปดูสมุดเยี่ยมที่ท่านเขียนไว้ ๑๐ บรรทัด..ในช่วงท้าย..ท่านเขียนว่า...
“..ขอชื่นชมในผลการปฏิบัติการของทุกท่าน ที่ทำโรงเรียนบ้านหนองผือแห่งนี้ เป็นโรงเรียนที่มีคุณภาพมาตรฐานสมกับคำว่า..Small but Beautiful...”
จริงๆแล้ว ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ..แต่อนาคตก็คงไม่แน่ เพราะผมใช้ศาสตร์พระราชา..พัฒนาอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เกิดความยั่งยืน..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑
หนทางที่ยาวไกล
แต่...จุดหมายนั้นแน่นอน
ก้าวไป...ไม่รีบร้อน
แต่ละก้าว...นั้นมั่นคง
ย่อมถึงซึ่ง...จุดหมาย
จงก้าวไป...ดังประสงค์
จุดหมายที่ใจจง
อยู่ตรงหน้า....อย่าลังเล...