“ ต่อไปนี้ จะสอบคำให้การฝ่าย จำเลย “เสียงสั่งการต่อ “ จำเลยทุกคนแจ้งชื่อ” พวกมันทุกคนบอกชื่อของตน เสียงบนจอกล่าวต่อ “ พวกท่านถูกสายตรวจแสงจับฐานร่วมกันปล้น ฆ่า ฝ่ายผู้เสียหายบนโลกมนุษย์ แล้วปล้นเอาทรัพย์สินของพวกเขาไปหลายรายการ ทุกคนจะยอมรับหรือไม่ “ “ ตัวหัวหน้า “ พวกเรายังไม่รู้เลยว่าที่นี่เป็นที่ใด พวกท่านเป็นใคร มีสิทธิอะไร ที่จะพิพากษาพวกเรา “ ลูกแก้วสีแดงบนกลางโต๊ะวาบ ๆบนจอมีข้อความ พร้อมเสียง “ ที่นี่คือเมืองแห่งผู้สำเร็จฌานชั้นสูง คนของเราบนโลกมนุษย์ที่สำเร็จฌานชั้นสูงจะได้รับการขึ้นทะเบียนสอดส่งการแตกดับของชีวิตพวกเขาทุกครั้งที่คนใดคนหนึ่งเสียชีวิตว่าเกิดจากการกระทำประสงค์ร้ายของใครอื่นหรือไม่ แล้วตามเอาตัวผู้กระทำร้ายนั้นมาลงโทษ” “ ไอ้ ตัวหัวหน้าโต้ “ โลกมนุษย์ กับเมืองของของท่านไม่เกี่ยวกัน ท่านว่าพวกเราทำผิดในโลกมนุษย์ใช่ไหม ท่านรู้ได้อย่างไร “ไหนล่ะหลักฐาน“ ตัวหนังสือและเสียง ออกมาตอบ “ เราต้องมีแน่ หลักฐาน “ไหนล่ะ “มันแบมือ แสดงท่าขอดูอย่างท้าทายในที เป็นเชิงว่า พวกเองจะไปรู้ได้ยังไง เมื่อพวกข้าอยู่ที่โลกมนุษย์และข้าทำในป่าที่ไม่มีใครเห็น อย่ามาอำข้าให้ยากไปเลยว่ะ ตัวหนังสือ เสียง ที่จอ หายเงียบไปพักใหญ่ ไอ้หัวหน้า ยิ้มเยาะในใจ ที่เห็นภาพเสียงเงียบไป คงหาหลักฐานไม่ได้ละซิ จึงเงียบไป มันคิดต่ออย่างมีความหวังขึ้นมา แต่ภาพและเสียงไม่เงียบไปอย่างที่มันคิด เพราะ ภาพและเสียง กล่าวต่อมาหลังจากนั้นว่า " หากเราแสดงหลักฐานแล้วพวกท่านจะยอมรับใหม " “หากเป็นหลักฐานจริงเราจะรับ “ มันตอบอย่างโอห้งและม้่นใจ “ ตัวหนังสือพร้อมเสียงเดิมหายไปชั่วขณะ แล้วปรากฏเป็นเสียงใหม่ข้อความใหม่ สั่งการ “ ได้, เจ้าหน้าที่, ฉายหลักฐานจากลูกแก้วให้พวกม้นดู “ ( โปรดรออ่านต่อตอนต่อไปในตอนหน้า )
