แววตาของพี่ปุ้มตอนเล่าเรื่อง เป็นแววตาที่มีแต่ความตื้นตันจากความรู้สึกจริงๆ

วันที่ 25 มกราคม 2561 ที่ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู สว่างคนิวาส เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้เจอกับผู้ป่วยโดยที่ได้คุยและได้สัมภาษณ์ มีความตื่นเต้นมาก เมื่อไปถึง พี่ๆให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น มีการเปิดวีดีโอแนะนำสถานฟื้นฟู โดยที่มุ่งเน้นไปทางการเป็น rehab center หลังจากการเปิดวีดีโอแนะนำ ก็ได้แยกกันไปดูในแต่ละฝ่าย โดยมีฝ่ายเด็กและฝ่ายกาย ฉันได้ไปฝ่ายเด็กก่อนมีความประทับในพี่โอทีฝ่ายเด็กมาก เพราะท่าทางการพูดคุย และการยิ้มแย้มที่ดูใจดี โดยพี่พาเดินแนะนำห้องในฝ่ายเด็ก และพาแยกไปเป็นกลุ่มย่อย โดยฉันได้เจอกับ “น้องอ้น” เด็กผู้ชายอายุหนึ่งขวบสามเดือน เป็นCPเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ ที่ได้เห็นความพยายามของน้องในการเล่น เห็นความน่ารักของพี่โอทีที่จัดการน้องได้ราบรื่น แม้ว่าน้องจะร้องไห้ ได้เรียนรู้ว่า การเป็นโอทีนั้นต้องรับมือกับทุกสถานการ์ณได้ รู้สึกนับถือพี่โอทีที่มีความเข้าใจในผู้ป่วยลึกลงไปถึงความรู้สึกและความคิดของผู้ป่วย ได้เข้าใจว่า การที่เราเรียนโมเดลและเฟรมต่างๆมาเพื่อใช้อย่างไร แต่ที่ประทับใจคือ พี่โอทีได้สอนให้เน้นที่ความสามารถและกิจกรรมของผู้ป่วย เมื่อผ่านไปหนึ่งชั่วโมง น้องอ้นกลับบ้านต่อมาเป็น ”น้องไรท์” เด็กผู้ชายสองขวบครึ่งที่คล้ายจะเป็นออทิสติก และซนมากเกินไป รู้สึกตกใจมากเพราะ ในตอนแรกที่น้องเดินเข้ามา น้องเรียบร้อยมาก จึงได้รู้ว่าฝึกมาสี่เดือน ถึงได้เรียบร้อยมากขนาดนี้ รู้สึกประทับใจเมื่อได้เห็นพี่โอที สอนน้องไรท์เล่น พี่โอทีสามารถควบคุมพฤติกรรมน้องไรท์ทางอ้อมโดยการให้เล่นในกติกา ต่อมาเมื่อหมดหนึ่งชั่วโมงจึงไปที่ฝ่ายกาย ได้เจอกับ “ป้าทิพา” หรือ “ป้าเมย์” มีความประทับใจอย่างแรกคือ ป้าเป็นคนอารมณ์ดี เมื่อเดินเข้ามาทักทายก็พูดเล่นด้วยมุขตลก แต่ในความอารมณ์ดีของป้า ฉันก็ได้เห็นอีกมุมที่ป้ารู้สึกเศร้า แม้ว่าป้าจะหัวเราะและยิ้ม แต่ในตาของป้าทิพามีความเศร้าอยู่ แต่เมื่อป้าพูดถึงเพื่อนๆในสถานฟื้นฟู ฉันเห็นแววตาที่มีความสุขของป้า สิ่งนี้ทำให้ฉันได้เห็นถึงความรู้สึกของผู้ป่วย ได้เห็นความใส่ใจของพี่โอทีที่มีต่อป้าทิพา รู้สึกประทับใจหัวใจของป้าทิพาด้วย ทำให้มีแรงบันดาลใจอยากทำสิ่งดีๆให้ผู้อื่น และเมื่อหมดเวลา ป้าทิพาอวยพรให้เราโชคดี ตอนบ่ายมีการให้พี่โอทีเล่าถึงเคสที่ประทับใจที่สุด พี่ปุ้ม พี่โอทีที่พาฉันดูเคสฝ่ายเด็ก ได้เล่าถึงเคสของตัวเอง ฉันมีความรู้สึกกระทบจิตใจและตื้นตันมาก พี่ปุ้มใช้คำว่าแววตาในการเล่าเรื่องตอนหนึ่ง ซึ่งฉันเข้าใจคำนั้น เพราะแววตาของพี่ปุ้มตอนเล่าเรื่อง เป็นแววตาที่มีแต่ความตื้นตันจากความรู้สึกจริงๆ และป้าทิพา ที่มีแววตาแห่งความสุข ทั้งหมดนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ฉันอยากช่วยเหลือผู้อื่นแบบพี่ปุ้มและพี่โอทีคนอื่นๆ และได้เรียนรู้ความสำคัญของนักกิจกรรมบำบัดด้วย