จะต้องไปขอรับของที่สถานฑูตญี่ปุนในประเทศไทยภายใน 3 เดือนนับจากวันออกหนังสือนี้  โดยกุญแจที่อยุ่ในซองเล็ก ๆ ที่มอบมาพร้อมกันนี้ จะเป็นกุญแจสำหรับไขตู้นิระภัยเฉพาะตัวของโอสุเกะ  และสุดท้ายเป็นหลักฐานยอดเงินช่วยเหลือที่จะได้รับจากทางราชการ  ต่อมาก่อนที่ผมจะจบการอบรม  ผมและภรรยาได้ตกลงขอให้มิสซ..เป็นผู้ช่วยดูแลบ้านและสวนผลไม้รอบบ้าน ของพ่อแม่ของภรรยาซึ่งตอนนี้ตกเป็นกรรมสิทธิของเธอแล้ว   ในว้นผมพาน้องสาวโอสุเกะเดินทางกลับกรุงเทพฯมิสซ.และสามีได้เดินทางไปส่งที่สนามบินฮาเนด้าด้วย   มิสซได้ฝากฝังผมให้ดูแลเธอให้ดีที่สุดอย่าให้เกิดปัญหาใด ๆ ได้  ซึ่งผมก็รับปากรับคำอย่างเเข็งแรง  ในการเดินทาง เราแวะค้างคึนที่ฮ่องกง 1 คืน  ก่อนมืดค่ำเราก็พากันเที่ยวทั่วเกาะฮ่องกงและได้ขมทัศนียภาพของฮ่องกงยามราตรีอย่างตื่นตาตื่นใจและมีความสุข เปรียบสเหมือนการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเราทั้งสองปานนั้น  รุ่งขึ้นเราก็จับเครื่องบิน ของเจแปนแอร์ไลน์ ไปกรุงเทพ ฯ  ที่สนามบินดอนเมือง ภรรยาผมและลูก ๆ ทุกคนมารอรับอยู่แล้ว  ทุกคนทราบดีว่าผมจะพาน้องสาวโอสุเกะมาด้วยต่างก็ตื่นใจอยากเห็นหน้าเธอตาม ๆกัน เมื่อออกมาจากด่านตรวจคนเข้าเมืองแล้ว  ผมก็พาเธอ ออกมาพบกับภรรยาและลูกๆ ที่รอรับอยู่  ผมและภรรยายิ้มให้กันส่วนลูก ๆ ผมก็เรียก คุณพ่อ ๆ อย่างเซงเเซ่ ผมดึงภรรยาเข้ามากอดไว้ข้างหนึ่งอีกข้างหนึ่งก็ดึงลูก ๆ เข้ามากอดเช่นกัน  แล้วแนะนำให้หญิงสาวไหว้ภรรยาผม  เธอก็โค้งกายลงต่ำตามแบบฉบับธรรมเนียมขาวญี่ปุ่น แล้วยกมือไหว้ พูดเป็นภาษาไทยที่ผมสอนไว้ว่า  สวัสดีค่ะ คุณนายใหญ๋แล้วก็หันไปโค้งให้ลูก ๆ ผมทุกคน และกล่าวต่อทุกคนเหมือนกันว่า สวัสดีค่ะ ดิฉันขอเป็นเพื่อนด้วยนะคะ   ลูกผมทุกคนต่างยิ้มให้เธอ แสดงความเต็มใจจะเป็นเพื่อนกับเธอเหมือนกัน  ผมต้องอธิบายเรื่องต่าง ๆ ให้ภรรยาผมทราบอย่างตรงไปตรงมาว่า ตอนนี้เธอเหลือตัวคนเดียว  ประกอบกับโอสุเกะได้ฝากฝังไว้ให้ช่วยดูแลแทนเขาด้วย   ในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมสาบานต่อกันไว้ก่อน จึงต้องยอมรับเพื่อมนุษยธรรม  ส่วนการจดทะเบียนแต่งงานก็เพื่อให้เธอได้สถานะเป็นคนไทยจะได้มีหนังสือเดินทางไทยเดินทางมาประเทศไทยได้เลย  แต่โกหกนิดหน่อยว่ารับรองว่ายังไม่ได้ล่วงเกินเธอแต่อย่างใด   จึงอยากให้เห็นใจและสงสารเธอ รับ เธอไว้เป็นเพื่อนด้วย สักคน  ......(โปรดรออ่านต่อตอนหน้า )