อย่างไรก็ตาม การติดต่อของผมกับเขาก็มีอันต้องขาดชงักลงหลังจากนั้นมาอีก
ประมาณ 5 ปี แม้ผมจะพยายามเขียนไปหาเขาอีกหลายครั้ง ่จนในที่สุดผมก็เลยเลิกเขียนไปถึง
เขา ตอนนั้น ผมเรียนจบจากร.ร.ช่างของหน่วยราชการแห่งหนึ่งแล้วและได้บรรจุเข้าเป็นข้า
ราชการมีเงินดือนกินและใช้เป็นครั้งแรกในชีวิตรซึ่งผมก็ขยับขยายออกไปหาบ้านเช่าอยู่ตาม
ลำพังไม่ห่างใกลจากวัดระฆังฯนัก ต่อมาผมก็ได้แต่งงานกับสาวคนรักที่รักกันมาตั้งแต่ปลาย
สงคราม ...ผมได้ลูกสาวคนแรกในหนึ่งปีต่อมา ผมเล่าเรื่องผมกับโอสุเกะฯให้เขาฟังพร้อมเอา
รูปถ่ายที่ผมกับโอสุเกะฯถ่ายไว้ร่วมกันตอนสาบาลเป็นเพื่อนตายกันให้เขาดูด้วย เขาก็บอกว่าน่า
สงสารนะ ส่วนผมยังทำงานที่หน่วยงานแห่งนั้นเรื่อยมาจนหน่วยงานที่ผมทำอยู่แยกออกมาเป็น
องค๋การอิสระทางช่างในปี 2497 ผมก็สมัครออกมาอยู่องค์การใหม่กับเขาด้วยและทำงานกับ
หน่วยงานใหม่นี้มาเรื่อย ๆ จนในประมาณปี พ.ศ.....ผมก็ได้ทุน โคลอมโบ ด้านงานช่างจาก
หน่วยงานที่ทำอยู่ไปฝึกงานทีประเทศญี่ปุ่นมีกำหนด 3 เดือน ความทรงจำเกี่ยวกัย เพื่อนชาว
ญี่ปุ่นที่ขาดการติดต่อกันมาเป็นเวลานานก็ฟื้นคืนขึ้นมาอีก ผมจึงตั้งใจว่าเมื่อไปถึงญี่ปุ่นแล้วจะ
ต้องค้นหาเขาจากที่อยู่ที่มีอยู่ให้พบให้จนได้เพื่อจะได้เยี่ยมเยือนเขาหรือให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตรอยู่
หรือไม่ ผมเดินทางไปญี่ปุ่นด้วยสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ ไปลงที่สนามบินฮาเนดะ มีเจ้า
หน้าที่จากสำนักงาน OTCA มายืนชูป้ายชื่อผมรอรับอยู่ที่ประตูทางออก
