คืนนั้น  พวกมัน กางเต๊นนอนลึกเข้าไปกลางละเมาะไม้พุ่มเตี้ย ๆ นอกเส้นทางหลบหนีเช่นเคย  ช่วงหนึ่ง  คนหนึ่ง ก่อไฟต้มน้ำชงกาแฟแจกกันกิน ระหวางนั้น  คนหนึ่ง เปิดเป้  เอาปึกเงินในเป้ออกมาดูอีกครั้ง  เพื่อยืนยันความร่ำรวยของตัวว่ายังอยู่  เงินปึกต่าง ๆ ที่มี ยังอยู่ แต่เมื่อมันพลิกดูไปมาให้จะ ๆ ตา  มันถึงกับต้องขยี้ตาแล้วขยี้อีก  หลายที   “ อะไรวะนี่ “ มันอุทานเสียงดัง คนอื่น ๆ หันไปมองเป็นตาเดียวกัน    อะไรวะ “ ตัวหัวหน้าถามไปเรื่อยเปื่อยไม่สนใจนัก   เจ้าลูกน้องผู้นั้น ปากสั่น  มือสั่น  เอาเงินปึกนั้น ออกมาให้อีก 2 คนดู  มือสั้นระริก “ เออ เห็นแล้ว ว่าเป็นปึกเงินของเอง  จะไม่เอาแล้วหรือไง “ ตัวหัวหน้าถือโอกาสตีขลุมทีเล่นทีจริงว่าลูกน้องจะคืนเงิน  “ ลูกพี่   มันระส่ำว่า “ เงินมีตำหนิหมดทั้งปึก  “   “ หา “  ลูกพี่ คว้าปึกเงินนั้นจากมือลูกน้องมาดูใกล้ ๆ พอเห็นว่าอะไรเป็นอะไร  มันก็เอาเงินของมันในเป้ออกมาดูเทียบกัน  มันแทบเข่าอ่อน  เมื่อพบว่าปึกเงินในเป้ของมันก็มีตำหนิแบบเดียวกัน “ เป็นไปได้ไงวะ “ มันตะโกนเสียงหลง  แล้วให้อีกคนเอาเงินออกมาดูบ้าง   มันก็มือสั่นระริก ๆ  เหมือนกัน ด้วยกลัวจะออกมาเหมือนกกับทุก ๆ คน ( เงินเป้สุดท้าย จะเป็นไง  หมู่ หรือ จ่า โปรดรออ่านต่อตอนหน้า ......)