ปีนี้ ...ลูก ๆ  6 คน กลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ที่บ้านสวนกัน ตามเหตุปัจจัย  ใครอยู่ใกล้หน่อย ก็มามากหน่อย

(น้องสาว คนเล็ก ใกล้สุด ...มาทุกวันเพราะพ่อกับแม่ ไม่มีใครหุงข้าวให้กิน...ฮา)

..

ผู้เขียน..อยู่ใกล้ก็เหมือนไกล  ...เหตุเพราะวิบากเยอะ..(แต่ก็มองเป็นของธรรมดา เรื่องธรรมดา...เพราะคนเรามีกรรมเป็นแดนเกิด..)

 

ปีนี้ โชคดี มาไหว้พ่อ..ได้เจอกับพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่เป็นปลัดอำเภอเมืองชุมพร(ที่จริงพี่ชายมาบ้านสวน มากกว่าก่อน แต่ก็พลาดกันเสมอ ..ปีนี้วันนี้.. เราจึงได้พูดคุยกันตามประสา..น้องพี่

 

ของที่ห่อมาให้พ่อ...เป็นสิ่งที่นำติดตัวมาเสมอ ในช่วงวันสำคัญ และโอกาสสำคัญ

ปีนี้พ่อ อายุ 89 ปีแล้ว แต่พ่อก็ยังแข็งแรง เดินเข้าสวนอยู่ทุกวัน..เสื้อผ้าที่พ่อใส่จึงเป็นเหมือนชุดทำงาน ที่ไม่มีวันเกษียณ...ซึ่งมองแล้ว..เรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ(เห็นพ่อใส่ เสื้อผ้าแบบนี้อย่างนี้ มาไม่รู้กี่สิบปีแล้ว  หลังจากที่พ่อปลดระวางตัวเองจาก การทำงานหาเงินส่งลูก ๆ เรียนหนังสือ)

เห็นพ่อ อารมณ์ดี ...พูดไปอมยิ้มไป  นั่นอาจเป็นเพราะว่า..ชีวิตของพ่อ ที่พ่อใช้มันมาทั้งชีวิตนั้น คุ้มค่ามากเหลือเกินแล้ว 

ช่วงเวลาที่เหลืออยู่.. คือการนั่งอยู่บนหอคอยของชีวิต...หอคอยที่หลายต่อหลายคน ฝันกันไว้ว่า..จะเดินกันมาให้ถึง...

 

ทุกๆวัน.. พ่อจะนั่งอยู่ตรงนี้....นั่งมองพวกเรา ลูก ๆ ของพ่อทั้ง 6 คน ....ใช้ชีวิตกัน

ผู้เขียน อาจจะโชคดีกว่า ลูก ๆ คนอื่น ตรงที่...ผู้เขียนเป็น อาจารย์สอนสมาธิ  และทุกครั้งที่ผู้เขียนพูดถึงสิ่งนี้  พ่อจะเงี่ยหูฟัง!!  และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผู้เขียนมั่นใจว่า ..คำพูดที่ได้พูดกับพ่อนั้น...พ่อจะทำตามและนำมันไปใช้...

..

สิ่งนั้นก็คือ..."สมาธิ"

..   

ผู้เขียนบอกกับพ่อเสมอว่า...บั้นปลายชีวิตของคนเรานั้น ... พ่อรู้มั้ย!!ว่าเราอยู่ไปเพื่ออะไร?  และจะเอาสิ่งใด?ติดตัวของเราไป...ผู้เขียนรู้ว่า .. พ่อรู้!!.

แต่พ่อก็ฟัง...ฟังในสิ่งที่ผู้เขียนพูดเสมอ

 

..

วันนี้หรือวันไหน ๆ ก็ตาม... ผู้เขียนจะไม่เสียใจเลย....หากวันหนึ่ง วันใดข้างหน้า.. พ่อจะจากพวกเราไป 

เพราะผู้เขียนรู้ว่า..พ่อจะไปเช่นไร? และไปอย่างไร?....

 

วันนี้พ่อยังคงแข็งแรงอยู่  พ่อยังเดินถือไม้เท้าอันโปรดของพ่อ เดินเข้าสวน... เดินดูต้นไม้ที่พ่อปลูกไว้ เอากระป๋องที่พ่อใส่เม็ดปุ๋ยไว้ ติดตัวไป..โรยมันตามโคนพริกไทย  โคนเงาะ โคนทุเรียน และต้นไม้หลากหลายต้นที่พ่อปลูก.. ....

 

ผู้เขียนเองพูดกับพ่อเสมอ...  ความสุขของพ่ออยู่ตรงนี้...พ่อทำไปนะ!!   ความสุขของพ่ออยู่ตรงไหน!!..พ่อก็ทำมัน..ตรงนั้นแหละ!! 

 

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับพ่อก็ตาม... ผู้เขียนขอให้พ่อมี  .....“สติ”.....

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อ... พ่ออย่าไปห่วงมัน... ว่า “อันนี้กูยังทำไม่เสร็จ” "อันนั้นกูก็ยังไม่ได้ทำ" ให้พ่อปล่อยวางมัน 

วันไหนๆ ก็ตาม..พ่อไม่ต้องไปคาดหวังผลสำเร็จ ในเลือกสวนไร่นาที่พ่อทำ...ชีวิตของพ่อ...พ่ออยู่เลยจุดนั้นของชีวิตไปมากมายเหลือเกินแล้ว

..

..

ขอให้พ่อมีสติ...อยู่กับลมหายใจ....อยู่กับ “พุทโธ” ที่พ่อทำ ที่พ่อปฏิบัติมา

..

หากพ่อเดินลื่น อยู่ในสวน  ไม่มีใครอยู่กับพ่อนะ....แต่พ่อจะมี พุทโธ เป็นเพื่อน...

หากพ่อเดินลื่น ล้มลงอยู่ในสวน แล้วพ่อเป็นลม....ก่อนหมดสติพ่อก็จะมี พุทโธ  เป็นเพื่อน ...

และหากพ่อไม่ฟื้น นั่นหมายความว่า....พ่อได้จากพวกเราไป... ผู้เขียนก็จะไม่เสียใจเลย.. เพราะสิ่งที่พ่อกำหนดรู้นั้น...จะเป็นแสงสว่างส่องทางให้พ่อเดิน  ..ในทุก ๆ เส้นทางที่พ่อไป...

..

..

บุญ วาสนา บารมี ที่พ่อทำสะสมไว้  ....จะเป็นพละปัจจัย...ติดตามพ่อไปทุกที่

พ่อไม่ต้องคิดถึงใคร.. ไม่ต้องห่วงลูกคนโน้น...คนนี้...คนนั้น  ไม่ต้องห่วงเลือกสวนไร่นาของพ่อ

..

พ่อเชื่อเถอะ!!...นี่คือสิ่งจริงแท้ แน่นอน... และวันหนึ่งข้างหน้าผมก็จะทำแบบนี้.. แบบที่ได้พูดไว้กับพ่อ..นี่แหละ!!