สี สี

สีเทาของโคลนตม ถูกแดดลมและฝนพรำ
เหงื่อไคลของคนดำ ปนแรงล้ำที่ควายเทียว

จากกล้ายอดสีไพล แตกกอใหญ่เป็นสีเขียว
แลดูเป็นผืนเดียว ดังพรมเขียวปูเต็มดิน

จากเขียวกลายสีทอง ยามเมียงมองชวนถวิล
ชื่นใจของชาวดิน สมดังจินตนาการ

แล้วแปรส่วนสีทอง ไปเป็นของควรประสาน
กระดาษดีที่ต้องการ ม่วงน้ำตาลทั้งใบแดง

ได้มาไม่เต็มมือ อะไรคือสิ่งแสลง
สีเลือดมาเคลือบแคลง ที่ใบหน้าของใครกัน

สีทองส่วนที่เหลือ เปลี่ยนสีเพื่อได้สุขสันต์
ข้าวสารขาวกินวันวัน ก็ไม่ทันตลอดปี


นายเรืองศักดิ์ ละทัยนิล – ผู้ประพันธ์


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต

คำสำคัญ (Tags)#บทกวี#poem#ร้อยกรอง#ควาย

หมายเลขบันทึก: 63878, เขียน: 28 Nov 2006 @ 14:33 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 16:32 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, อ่าน: คลิก


ความเห็น (0)