หากช่วงนี้ท่านได้ยินชื่อ แดจังกึม ในวงสนทนาทั่วไปก็คงจะไม่แปลก เพราะตอนนี้ละครเรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง กำลังเป็นที่นิยมถึงแม้ว่าจะเพิ่งฉายไปไม่กี่ตอน แถมการโปรโมทของทางสถานีเอง ทำให้ชื่อนี้ติดหูแฟนๆละครได้ไม่ยาก ถึงแม้ชื่อจะเรียกยากก็ตามที
          แดจังกึม เป็นเด็กกำพร้า ได้เข้ามาอยู่ในวังหลวงเพื่อเป็นนางกำนัลในห้องเครื่องตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่เฉลียวฉลาดและชอบเรียนรู้ทำให้แดจังกึมเป็นที่รักของนายหญิงและของเพื่อนๆได้ไม่ยาก เมื่อมีการประกวดแข่งขันการปรุงอาหารหรือทดสอบใดๆ ก็มักจะชนะอยู่ร่ำไป

        เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เป็นตอนที่แดจังกึมถูกส่งไปอยู่ในสถานที่ห่างไกล ซึ่งแทบถือได้ว่าถูกตัดขาดจากวังหลวง เพราะได้หนีออกจากวังไปช่วยเพื่อน ไปตามหาไก่ทองที่ทำหาย เพื่อมาทำอาหารเลี้ยงฉลองในวัง จากที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในห้องเครื่องมาสิบกว่าปีตั้งแต่เด็ก ได้เรียนรู้การทำอาหารและเคล็ดลับต่างๆ รวมทั้งความฝันที่จะได้เป็นหัวหน้าห้องเครื่องหรืออยู่ในตำแหน่งที่ใหญ่โตในวัง กลับต้องระหกระเหินไปอยู่ยังที่กันดาร ไม่มีความหวังใดๆ ผู้คนที่อยู่รายรอบก็เฉื่อยชา วันๆเอาแต่นอนเพื่อให้เวลาหมดไปเร็วๆ โดยไม่ทำงานทำงานอะไรเลย คนที่แอ็คทีฟอย่างแดจังกึมมีหรือจะยอมรับสภาพนี้ได้ ก็ต้องรู้สึกอึดอัดมากเป็นธรรมดา

          หลังจากที่ร้องไห้จนสะใจแล้ว แดจังกึมได้เริ่มชักชวนให้คนงานทั้งหลายปลูกผัก/สมุนไพร ตามที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มกำลัง ด้วยความคิดที่ว่าอยู่ที่ไหนก็มีความหวังได้ ขึ้นกับว่าเราจะหยุดการเรียนรู้หรือไม่ ในสถานที่แห่งนี้แดจังกึมได้เริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับสมุนไพรที่ต้องปลูก ทั้งประโยชน์และการใช้งาน แถมโชคดีได้พบกับอดีตหมอหลวงที่ถูกส่งมาอยู่ก่อนหน้านี้ เราคงคาดเดาได้ไม่ยากว่าต่อไปแดจังกึมต้องเก่งเรื่องสมุนไพรและการรักษาโรคเป็นแน่
         หากเปรียบกับชีวิตของเรา ซึ่งในบางครั้งเราอาจจะได้อยู่ในที่ที่เราไม่อยากอยู่ ในที่ที่มันไม่ศิวิไล ในที่ที่ผู้คนเฉื่อยชาทำงานไปวันๆ เราจะรู้สึกอย่างไร แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่าเราเรียนรู้ที่จะปรับตัวอย่างไรมากกว่า ในวงการสาธารณสุขเองก็มีตัวอย่างให้เห็นหลายท่านที่ทุ่มเทตัวเองในการเรียนรู้และพัฒนาสถานที่ซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าทุรกันดารยิ่งกว่าที่แดจังกึมอยู่ซะอีก จนทำให้สถานที่นั้นๆ โรงพยาบาลนั้นๆ หรือชุมชนนั้นๆ น่าอยู่ น่าศึกษาหาความรู้ มีการดึงเอาความรู้มากมายที่มีอยู่ในชุมชนมาใช้พัฒนางานที่เราเรียกกันว่า ภูมิปัญญาชาวบ้าน มาใช้ประโยชน์ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้พวกเราตาสว่างขึ้นมาได้ว่า จริงๆแล้วความรู้ของคนไทยก็ไม่แพ้ชาติไหนเหมือนกัน

         หากเป็นเราล่ะ ถ้าเจอสภาพอย่างนี้ เราจะปรับตัวให้เรียนรู้หรือจะเฉื่อยชาตามคนรอบข้างคะ?