นักศึกษาป.เอก โวตตัวเองออก ทุกเดือน

นี่คือชีวิตจริงที่เผชิญ  กับการที่แต่ละคนแรกทีเดียวมีความมุ่งมั่นที่จะเรียนป.เอก ต่างมีเป้าของตน แต่ทว่า เมื่อเรียนไปได้ราว สี่ห้าเดือน บางคนเจอกับปัญหาที่แก้ไม่ตก หรือแม้แต่ปัญหาที่หาคำตอบไม่ได้ว่าเศรษฐศาสตร์ป.เอก ทำไมมันยากอย่างนี้ ทำไมต้องเจอแต่คณิตศาสตร์ กราฟ และข้อสมมติต่างๆ ทำไมอาจารย์สอนอะไรยากๆ ให้อ่านหนังสือมากๆ

อยากจะบอกกับทุกคนที่กำลังคิดว่าเศรษฐศาสตร์ป.เอก มันจับต้องไม่ได้ ว่า เวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือน เรายังไม่สามารถที่จะมองทะลุได้หรอกว่าเรียนแล้วได้ใช้อะไร แค่ไหน ทำไมไม่ให้โอกาสกับตัวเอง และให้โอกาสกับหลักสูตร ได้พิสูจน์กันและกัน ในวันที่สอบได้ ทุกคนดีใจมิใช่หรือ และมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่เสียใจที่ไม่มีโอกาสได้เรียน ...

มาถึงวันนี้บางคนกลับท้อถอย ท้อแท้ และไม่สู้ต่อ แต่บางคนก็มีเหตุผลที่ยากต่อการจะตัดสินเนื่องจากความไม่พร้อมของบุคคลแวดล้อม ครอบครัว ตลอดจนสุขภาพที่ยากต่อการควบคุม  และบางคนก็มีเหตุผลของต้นทุนค่าเสียโอกาสของทางเลือกที่เหลือที่มีคุณค่ามากกว่า อันนี้เราก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเขาค่ะ

ความรู้สึกของคนที่เหลือต่างสลดใจกันทั่วหน้าที่ ห้าเดือนมานี้พวกเราเริ่มสนิทกันแล้วและต่อมามีคนลาออกเรื่อยๆ ราว สิบคนแล้ว ดังนั้นพวกเราที่เหลือต้องเกาะกันให้แน่น และแน่นกว่าเดิม เติมส่วนขาด และเป็นกำลังใจให้กันและกัน 

ประเทศชาตินี้เขารอพวกเราอยู่ เรายังมีภาระที่รอเราอยู่มากมาย

คนที่เขาส่งเราเรียนเขาก็รอด้วยความหวัง . . จงอย่าไปทำลายความหวังของใคร เลย โดยเฉพาะคนที่ได้ทุนมาเรียนเมือนเรา

สุ้ๆ ค่ะ