ยามเช้าแห่งวันวาน ( 16 ส.ค. 2560 )ผมขับรถไปทำงานแต่เช้าตามปกติจากเมืองหาดใหญ่สู่เมืองสงขลาและอีกประมาณ 500 เมตรก็จะถึง 3 แยกหน้ามหาวิทยาลัยที่ตนทำงานอยู่กำลังชะลอตามเพื่อน ๆ ในเลนขวาเพราะรถข้างหน้าเริ่มติดไฟแดงที่หน้ามหาวิทยาลัย  ทันใดนั้นมีเสียงดังโครมรู้สึกได้ว่ามีการชนท้ายรถเราแล้วแวบเห็นมอเตอร์ไซค์คันโตเฉลียบมาล้มกลิ้งข้างหน้ารถเรา เป็นนักศึกษาชายนอนกลิ้งไปกับรถมอเตอร์ไซค์คันนั้น 

        ผมจอดรถลงไป  เด็กหนุ่มนั้นลุกขึ้นมองเราท่าทางยังเจ็บอยู่ ว่าจะช่วยพยุงแต่ลุกเองได้เลยเดินไปดูท้ายรถเราเป็นรอยบุบตรงมุมล่างด้านขวา  เด็กหนุ่มตามมาดูผลงานที่ทำด้วย  เลยถามไปว่าเป็นนักศึกษารึ  เรียนที่ไหน อาว...ผมเรียนนิเทศอยู่คณะมนุษย์ ม. ทักษิณด้วย  มีรถจอดด้านหลังเห็นเหตุการณ์เปิดกระจกออกมาว่าเจ้าเด็กนั้นทำนองว่าเองขับรถเร็วทำให้ผู้อื่นเสียหาย  ผมตบไหล่เด็กหนุ่มคนนั้นเบา ๆ ไปเรียนเถอะ ไม่เป็นไร..? ซ่อมได้ 

        จากเรื่องเมื่อวานทำให้หวนนึกถึงอีกเรื่องคราเอารถเข้าจอดที่หมายเรียบร้อยยังไม่ทันได้ออกจากรถมองกระจกข้างซ้ายเห็นหญิงสาวกำลังนำรถมอเตอร์ไซค์เบียดเข้ามาในช่องแคบระหว่างตัวรถกับเสาปรากฏว่าแฮนด์ตรงมือจับมันกว้างเข้าไม่ได้แต่เธอก็ดันรถเพื่อให้ผ่านก็เรียบร้อยเป็นทางยาวมีรอยสีถลอกเลยก็เปิดประตูลงไปคุยทำไมทำอย่างนี้  หนูนึกว่ามันเข้าได้  เฮ้ย...เวรกรรม  อย่าหาเลือดกับปูเลยเน๊าะ.