ในการพัฒนาหรือสร้างทีมทำงานคุณอำนวย ที่จะต้องทำหน้าที่ของคุณอำนวยในภาคสนามอย่างแท้จริงให้เพิ่มขึ้นได้แต่ละคนนั้น คงไม่มีใครปฏิเสธว่าไม่ได้ง่ายเลย มีประสบการณ์หนึ่งที่ได้ปฏิบัติและขอนำมาบันทึกเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เป็นเพียงความรู้จากประสบการณ์ที่ได้ปฏิบัติ อาจไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องทีสุด และการปฏิบัติและเรียนรู้ก็ยังไม่ได้สิ้นสุด
ในการสร้างหรือพัฒนาคุณอำนวยนั้น คงไม่มีหลักสูตรที่ตายตัวหรือผ่านเพียงการเข้ารับการอบรมมาแล้วเท่านั้น การที่จะให้คุณอำนวยมีการเรียนรู้และพัฒนาตนเองได้นั้น น่าจะมีองค์ประกอบในหลายๆ ส่วน เช่น
- องค์ประกอบภายใน คือ ความรู้สึกนึกคิดเกี่ยวกับทัศนคติที่ถูกต้องต่องาน หรือภาษาธรรมะเรียนว่า "มีสัมมาทิฐิ"
- ผ่านการเรียนรู้และมีประสบการณ์ในหลายๆ ด้านมาบ้างแล้ว เห็นความสำเร็จ/ล้มเหลว เป็นบทเรียนมาบ้าง
- นอกจากนี้ก็ยังมีองค์ประกอบภายนอก ที่จะคอยกระตุ้นและมากระทบในทางที่เสริมหนุน (ไม่บั่นทอน) ซึ่งจะส่งผลต่อองค์ประกอบแรกได้เช่นกัน หมุนวนกันไป
ส่วนการเรียนรู้ที่ผมได้ปฏิบัติอยู่ก็จะใช้วิธีการที่หลากหลาย แต่จะมีการออกแบบในการเรียนรู้และพัฒนาเป็นรายบุคคลครับ เคยใช้วิธีการที่เหมือนๆ กันแล้วไม่ได้ผล และในการสร้างคุณอำนวยด้วยการพัฒนาเป็นรายบุคคลนั้นทำอย่างไร
- คงต้องเริ่มจากการกำหนดเป้าหมายของการทำงานว่า เราต้องการที่จะพัฒนาคุณอำนวยกี่คน
- ศึกษาคนในองค์กรว่าใครพอที่จะพัฒนาได้บ้าง อาจกำหนดเป้าหมายบุคคลหลักและรองไว้ด้วย
- เรียนรู้บุคคลเหล่านั้นว่า เป็นอย่างไร ถนัดการเรียนรู้อย่างไร ความรู้เดิมและประสบการณ์เดิม การทำงานในภาพรวมเป็นอย่างไร (เท่าที่พอนะรู้นะครับ)
- เมื่อกำหนดบุคคลไว้แล้ว ขั้นต่อไปซึ่งอาจยากและใช้เวลานานมาก็คือการเรียนรู้และออกแบบการพัฒนาเป็นรายบุคคล เช่น
- การพูดคุย
- การหาเอกสาร/ตำรา สื่อต่างๆ ให้อ่านได้ศึกษาเพิ่มเติม
- การลงไปปฏิบัติงานร่วมแล้วค่อยๆ ทำความเข้าใจ
- การเปิดโอกาสให้ได้ไปศึกษาดูงานหรือ ลปรร.กับบุคคลภายนอกหน่วยงาน
- การเปิดโอกาสให้บุคคลที่เป็นเป้าหมายได้มาพบปะพูดคุยหรือปฏิบัติงานร่วมกัน เปนต้น
และสิ่งที่จะต้องปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอก็คือการหมั่นประเมินผลที่เกิดขึ้นของแต่ละบุคคล เพื่อปรับวิธีการในการพัฒนาคุณอำนวยเหล่านั้นต่อไป แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นวิธีการที่ใช้ในการพัฒนาหรือสร้างคุณอำนวย เราจะต้องมีความยืดหยุ่น และปรับวิธีการให้เหมาะสมกับสถานการณ์เช่นเดียวกัน
บันทึกมาเพื่อาการ ลปรร. ครับ
วีรยุทธ สมป่าสัก 25 พ.ย. 2549
เรียน อาจารย์ขจิต
การลงไปปฏิบัติงานร่วมแล้วค่อยๆ ทำความเข้าใจ )
เรียน น้องสิงห์ป่าสัก
ห่างหายไปจากหน้าจอเสียนานเป็นอาทิตย์อีกแล้วด้วยภารกิจเร่งด่วน...คิดถึงน้องจังเลย คงจะได้ F2F กันแน่ในงานมหกรรมฯที่จะถึงนี้
เห็นด้วยกับน้องบอย สหเวชมากเลยครับ และเห็นด้วยในการสร้างคนคอเดียวกันที่น้องว่าทุกประการเลย ให้มีมากๆในแต่ละหน่วยงาน เป็นภารกิจของใจที่อยากจะทำ จะยากอยู่ จะมีอุปสรรคอยู่บ้างก็ต้องรุกคืบเข้าไปสร้างคนแบบนี้เข้าไว้ให้ได้
อยากอ่านวิธีการสร้างแนวร่วมอย่างนี้อีกในบันทึกต่อๆไปถ้าเป็นไปได้
เรียน คุณน้อง
เป็นแนวทางเดินในการสรรหาอย่างดีที่เดียวครับ สมกับเป็นผู้ผ่านประสบการณ์ จะได้นำไปปรับใช้ในปีหน้าครับ
ขอบคุณมาก
เรียน ครูนงเมืองคอน
เรียน พี่ชาญวิทย์