"ชีวิตนักล่า"

"ถ้าพูดถึงประสบการณ์ชีวิต"

มันเรื่องที่ฉันเศร้าสำหรับตัวฉัน กว่าชีวิตฉันจะก้าวเดินมาถึงจุดนี้ จุดอิ่มตัว จุดที่พอเพียงสำหรับชีวิต ฉันเริ่มรู้ถึงกระบวนการต่่างๆ เข้าถึงตัวบุคคล และความรู้สึก ละเอียดอ่อน เคยมองย้อนไปในอดีต ซึงตอนนี้ฉันมีอายุแค่ 30 ปีเท่านั้น ฉันไม่ต้องอะไรอีก เพราะฉันมีพร้อมทุกอย่างไม่ตอ้งการอะไรอีกแล้ว เพียงแค่สร้างอนาคตที่มั่นคงให้ครอบครัว

ฉันชอบความท่าท้าย และมีความสุขมากเมื่ออยู่กับเพื่อน และได้เห็นรอยยิ้มของใครหลายๆคน ฉันสร้างเสียงหัวเราะให้เขาและสามารถสร้างบรรยากาศให้เขามีความสุขได้ รู้สึกภูมิใจ ทว่าคนเราเลือกที่จะเป็นได้ และเลือกเกิดไม่ได้ มันต้องสร้างให้ตัวเอง

.....การวางตัว บางครั้งรู้สึกเหมือนตัวเอง ไร้สาระ แต่ ก็มีสาระ เอ๊ะ ยังไง ไม่มีใครสามารถอ่านความรู้สึกเราได้นอกจากตัวเราเอง พยายามทำหน้าที่ตรงหน้าให้เสร็จก่อนจะคิดเรื่องอื่นดีมั้ย...และนั้นก็เป็นคำพูดประจำที่สอนฉันมาจนถึงทุกวันนี้ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดและอนาคตจะเป็นแบบไหนค่อยว่ากัน

อย่าตั้งความหวังให้้ตัวเองสูง อย่าคาดหวังให้เป็นดังใจ อย่าวางมาตรฐานตัวเอง และอย่าทำตัวซีเรียทไปวันๆๆ

.....มีอีกเยอะ ....ความสุข