ทางเท้าในเงาป่า
โล่งตาโล่งใจไม่เหนื่อยอ่อน
แว่วสายลมบรรเลงคล้ายเพลงพร
ว่าขวัญเอ๋ยจงพักนอนอย่าร้อนใจฯ

...


ชีวิตมีวิธีการกล่อมเกลาชีวิต หรือเยียวยาชีวิตหลากวิธี
ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละชีวิตพึงใจเลือกวิธีการใด
แต่สำหรับผมแล้ว การให้พาชีวิตเข้าสู่ธรรมชาติที่แวดล้อมด้วยแมกไม้ สายลม ภูเขา
หรือกระทั่งลำธารเล็กๆ อันสมถะ
นี่คือสิ่งที่มหลงรักและไม่ลังเลที่จะเลือก

ทุกคราครั้งที่ได้ทอดเท้าบนภูเขา หรือสถานที่อันแวดล้อมด้วยหมู้ไม้
ผมมักสัมผัสได้กับความสงบงามและเต็มไปด้วยพลังของธรรมชาติ
ความสงบงามและพลังที่ว่านั้น
ช่วยให้ผมได้ผ่อนคลาย สุข สงบ
จนในที่สุดก็ค่อยๆ ถอยกลับเข้าสู่ภวังค์คิดของตัวเองอย่างค่อยเป็นค่อยไป
และนั่นก็หมายถึงการได้เข้าสู่กระบวนการทบทวนความเป็นโลกและชีวิตไปโดยปริยาย

นี่กระมังที่ใครๆ ต่างล้วนน้อมเคารพต่อธรรมชาติ
และไม่กังขาที่จะขานเรียก หรือยกย่องเชิดชูให้ธรรมชาติ
เป็นประหนึ่งบิดา หรือมารดาแห่งรัก และปรัชญา