เมื่อครั้งถ่ายรูปกับเพื่อนคณาจารย์ภายใน ม. ทักษิณถิ่นเมืองสงขลา
หมวกสีดำและเสื้อครุยสีแดงนี้ผู้เขียนหอบมาจากเมืองนอก เพื่อเป็นเครื่องเตือนตนว่าจบสายนี้แหล่งเรียนที่นี่
แล้วใช้วิชานี้เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตตนและครอบครัว
อันชีวิตก็เท่านี้เอง มาอยู่ในโลกเปรียบเหมือนศาลาริมทางไม่นานก็ต้องลาจากจร
จะไปไหนยังไม่รู้เลย ดังนั้นหายใจอยู่ก็ต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุดคือทำให้ดีในทุกวันได้ก็ยิ่งดีแล
สวัสดีจ้ะท่านอาจารย์ยูมิ
คุณมะเดื่อเคยได้มีโอกาสสวมครุย
แต่ไม่ได้เช้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจ้ะ
เพราะไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ
เรียนจบ พ่อแม่ดีใจ ประกอบอาชีพได้
ถือเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล
ก็คงจะ คิดไม่เหมือนใครนะจ๊ะ
ขอบคุณที่แวะไปให้กำลังใจจ้ะ
ขอบคุณครับ คุณมะเดื่อ