เช้านี้ อ่านข้อความในไลน์กลุ่ม เห็นข้อความที่เพื่อนเขียนลงในไลน์เวลาตีหนึ่งสามสิบเอ็ดนาที บอกว่า "นอนหลับไม่สนิท ติดสบายนอนแอร์ แสดงว่า นิสัยผมแย่กว่าเดิมเลย เพราะติดสบายไปแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน อยู่ห้องแคบๆ มีแต่พัดลม ก็ยังอยู่ได้ ไม่มีความรู้สึกที่จะไขว่คว้าสิ่งที่สบายกว่านั้น" เป็นคำปรารภจากเพื่อนที่เดินทางจากนนทบุรี ไปงานอุปสมบทหมู่ที่จังหวัดกาญจนบุรี และนอนอยู่ที่นั่น ทำให้ผมคิดว่า เออ ชีวิตคนเรา ศึกษาเท่าไรก็ศึกษาไม่จบ ระหว่างนั้นเกิดความคิดเรียบเรียงข้อความให้คล้องจองกันขึ้นมาชุดหนึ่ง ดังต่อไปนี้
ในบางครั้งฉันก็หวังให้โลกสดสวยงาม
แต่มากครั้งความสวยงามไม่มีให้เห็น
และบางครั้งฉันเห็นผู้คนอยู่อย่างลำเค็ญ
โลกที่เย็นสันติภาพมีอยู่แห่งหนใด...
ความคาดหวังคือความฝันที่เราอยากเป็น
แต่ยากเย็นไม่รู้ซ่อนอยู่มุมอับลับตาที่ไหนไหน
มีความฝันดีกว่าไร้อนาคตอันแสนไกล
แต่ความฝันอันนั้นไซร้มิใช่ความจริง...
มองความจริงตามที่เป็นอยู่อย่างที่เห็นเห็น
อยู่กับทุกข์ยากลำเค็ญด้วยใจที่เย็นนิ่ง
ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปอย่างที่เป็นจริงจริง
อาจลอยทิ้งความฝันใฝ่ที่ใจเฝ้าใฝ่ฝัน...
เป็นบางครั้งที่ทำได้อย่างที่ใจไม่คิดหวัง
และหลายครั้งฉันนั่งขำกระหยิ่มยิ้มมาอย่างน่าขัน
ฉันเป็นบ้าหรือเขาบ้ากันแน่ละนั่น
ฉันหยุดฝันเขาหาฝันสวนทางกันอย่างงงงงฯ (6/9/2017-07:52)
