ได้รับการส่งต่อข้อความที่แสนยาวนี้มาผ่านทางไลน์

เวลาทานข้าวด้วยกัน ลูกเรา หยิบน้ำ หยิบช้อนให้คนอื่นๆด้วยไหม
หรือหยิบให้แต่ตัวเอง หรือหนักเข้าไปอีก รอให้คนอื่นหยิบให้
เวลากินข้าว อาหารมาเสริฟ์ลูกเรา กล่าวขอบคุณด้วยไหมหรือว่า แค่รับๆ มันไปแล้วไม่สนใจบริกร
เวลาเดินชนคนอื่นหรือทำอะไรผิดพลาดลูกเราขอโทษหรือมัวแต่ยืนโง่ๆ ไปงั้นๆ
เรื่องราวพวกนี้ดูเหมือนไม่สำคัญแต่มันคือ #ทักษะชีวิตที่โรงเรียนไม่ได้สอนและคงสอนไม่ได้เช่นกัน
เพราะมันต้องใช้เวลาใช้ความรัก ใ้ช้วิธีการที่ดีลูกเราจึงจะมี มันได้
เมื่อโรงเรียนสอนไม่ได้พ่อแม่คือคนสำคัญที่จะสอนสิ่งเหล่านี้
ขอบคุณ ขอโทษ ให้อภัยน้ำใจ ไมตรี การให้ การแบ่งปันความสามัคคี การอยู่กับผู้อื่นการแก้ปัญหา การตระหนักรู้ในตนเองทั้งหมดนี่ คือ ทักษะชีวิตที่ต่อให้เรียนเก่งก็ไร้ความหมายต่อโลกใบนี้
หมดยุคแล้ว ที่โลกต้องการเด็กเก่งแต่หากต้องการเด็กดีที่เข้ามาสร้างประเทศ สร้างโลกใบเดิมให้มันน่าอยู่มากกว่าเดิม
ประเทศเรา ต้องการวัยรุ่นที่มีทักษะชีวิตมากๆนะครับ
อย่าปล่อยให้ลูกวัยรุ่นเราสอบผ่านทุกวิชาแต่ดันมาสอบตก ในวิชาชีวิตอีกเลยนะครับ..ด้วยรักและเคารพ
CR. #เทรนเนอร์กบ

เกิดความรู้สึกเหมือนทุกครั้งที่ได้อ่านหรือได้ยินคนให้ความเห็นเกี่ยวกับเด็กสมัยนี้ มีหลายเสียงที่มักจะตั้งความหวังให้เด็กสร้างอนาคตที่ดีให้โลกนี้ อยากให้เด็กมีคุณสมบัติต่างๆนาๆ ด้วยเหตุผลว่าเพื่อเป็นอนาคตของสังคม

ความคิดที่เกิดคือ...ทำไมต้องรอเด็ก คนพูด คนออกความเห็นทั้งหลาย ควรจะลงมือทำทุกสิ่งทุกอย่างที่คาดหวังจะเห็นเด็กทำ คาดหวังว่าสิ่งเหล่านั้นจะสร้างสังคมที่ดีมีอนาคต ลงมือทำด้วยตนเองกันให้ถ้วนทั่ว ไม่ต้องไปสั่งสอนหรือคาดหวังกับเด็กๆหรอกค่ะ เราผู้ใหญ่ในสังคมนี่แหละที่ต้องทำทุกสิ่งอย่างที่เราคิดว่าจะสร้างอนาคตที่ดีให้สังคมได้ ไม่ต้องรอเด็กหรือให้ใครทำก่อน หากทุกคนที่ออกความเห็นทำด้วยตนเองให้ได้ทุกอย่างที่คาดหวังจะให้เด็กทำ เราจะไม่ต้องรออนาคตเลย และเชื่อว่าไม่ต้องสั่งสอนเด็กให้เหนื่อย เพราะพวกเขาจะรู้แน่นอนว่าอะไรที่ควรทำ เพราะต้นแบบของสิ่งที่เราอยากให้เกิด ก็คือตัวเราเองทุกคนนี่แหละนะคะ ลงมือทำ ทำทันที ไม่ต้องไปคาดหวังกะเกณฑ์ใครๆ เราเองทำเลย ทำทันที ทำทุกอย่างที่อยากให้เด็กทำ

รับรองว่า สิ่งดีๆที่อยากให้เกิด จะเกิดได้โดยไม่ต้องรออนาคตแน่นอน...