หยาดน้ำฝน..บนดอกชบา..ดอกนี้..เมื่อเช้าวันวาน...
และดอกชบา..ดอกนี้..เมื่อวันวาน..กำลัง..รอเวลา..โรยรา...
เจ้าของใบหน้านี้..ยังมีความ..อิ่มเอิบ..กับชีวิต..
ความหวังบนปลายมือ..คือชีวิต...
รอยคราดไถ...ดุจภาพ เซน.....และหยาดน้ำฝน..บนดอกชบา...ที่รอความโรยรา...ในแกลลอลี่ชีวิตวันนี้....
ฝากบันทึกนี้ไว้กับ..หกรอบ..ของชีวิต ที่ผ่านมา....(ยายธี)
คุณยายในภาพคาดหอยนะครับ
ขอโทษคุณยายด้วย
ไม่ได้ไปสามร้อยยอด
ติดงานครับ
และแล้ว..ล่วงหล่น. จะมีมา.................ดอกใหม่..ก็เริ่มจะผลิ..บาน..ให้เห็น...
หยาดน้ำฝน บนดอกชบา..อีก ดอก เช้านี้..ในแกลลอลี่ชีวิต...
I am pleased to see 'the face' and 'vongoles' (clams) pictures. They say that ordinary people can still live on what Nature provides - and see how well the face has lived. However the scratch mark on the sand picture (after them) says how hard she has to work to get a handful of clams - the work using 'a smart rake', physical body movements, eyes and touch sensors,... All sensory 'experience' to fill up a life. I hope she enjoy her life.
Thank you for the pictures.
สวัสดีค่ะ..คุณsr....ภาพที่เห็น..เป็นเรื่องราวที่ปฏิเสธไม่ได้..กับสิ่งที่เห็นและสิ่งที่เป็น..คุณยาย..บอกว่าหลาย.ชม.แล้วได้แค่นี้เอง หอยมันไม่มีแล้ว..ก็ได้แต่ คิดว่า
เขาเหล่านั้นคงรู้ว่า "ทำไม"..กิโลละ สามสิบบาท..ก็คงจะเป็นแค่อาหารหนึ่งมื้อ..ที่บ้านจะมีกี่คน.."ไม่รู"...
ค่าแรง..ที่ไม่พอกิน..ตามโรงงาน เขาให้.".สามร้อย"..ซึ่งเป็นราคากฏหมาย..ที่ไม่มีความจริงให้..เห็นส่วนใหญ่...
ถ้าเขียนเรื่องนี้ต่อ. ..คงจะเป็นเรื่องโหด..ที่ยอมรับไม่ได้...และภาพที่เห็น..ก็..คงไม่งดงาม..ตามความคิด. ที่ไม่ยอมแฝง..สายตาต่อไป...
ยังมีสิ่งที่เห็นและสิ่งที่เป็นอีกมากมาย..ทะเล..ตาย..ครอบครัวแตกสลาย..ชืวิตกับ. ตัวเลข. ที่ไม่มีความสมดุลย์. ..ค่าสมการที่คงที่..คือ. สูญ..
และทีมีเป็นครั้งคราว. ชุบชีวิต..มนุษย์. เวลาที่ไม่ โมโหโทโส..คือหยาด น้ำฝน...
ที่เห็น. ค้างอยู่..บนดอกชบา..ข้างบันใดบ้านเช่า. ..ที่ราคา..แพงหูดับ......กับ..ภาพเซ็น..ในแกลลอลี่ชีวิต..วันนี้...
ขอบคุณ. คุณsr..ที่แวะมาคุณกับยาย. จ้าาาา
It's 9 days after cyclone Debbie went by our place (down-under), the place has recovered --from a drought-- (Debbie has come to rescue us - despite her seemingly brutal manner). Trees, grasses and wildlifes are now looking up again. Moisture in the air, water droplets (dews) in the morning reflecting early sunrise, sparkling like gems adorning leaves and blades of grass. We had once again stared at defeat but 'rescued by a strong force of Nature'. Thanks Debbie!
We have found that relying on (human) economic systems or governments can be more difficult than relying on Nature. And in the final analysis, we are but experiences between birth and death. We just don't know what, when, where and how of tomorrow. We only remember some experience of the past - the past. Nothing we can rely on!
We (errr you) can make the world more of a happy place to travel on -- at least in (our and) their minds ;-)
สวัสดี คุณsr..dddและดี..ที่วิกฤตและโอกาศเป็นอยู่คงอยู่เสมอ สำหรับ กฏ ปลาเล็กกินปลาใหญ่..เอ้ย!!!!ไม่ใช่ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก55555...
พยาดน้ำฝนบนดอกชบาดอกนั้น..หายไป..และเหี่ยวโรยไปในที่สุด..ดอกใหม่ขึ้นมาบานแทนที่..และรอหบาดน้ำฝนที่จะโปรยปรายมาให้ชุ่มชื่น ต่อ ชีวิต ที่บาน.รับแสงอาทิตย์ที่แรงกล้า ..ต่อไป..ๆๆๆ....เป็นอยู่อย่างนั้น. และอยู่ชั่วกาลนาน..กับ..สิ่งที่เห็นและสิ่งที่เป็น..
หยาดฝน. บนดอกชบา..ในแกลลอลี่ชีวิตวันนี้....สรุปไว้เป็นอุทาหรณ์..ในหน้าบันทึกนี้...7.04.2560...