ยังอยู่กับต้นฉบับแปลหนังสือ Building A Better Teacher โดย Elizabeth Green ที่สำนักพิมพ์ openworlds กำลังจะพิมพ์ออกจำหน่าย อยู่นะครับ
พอขึ้นบทที่ ๒ ผมก็สะดุดตาคำว่า ครูที่เกิดมาเพื่อเป็นครู ซึ่งตรงกันข้ามกับครูที่เลือกมาสอนหนังสือ ทั้งบทที่ ๒ เดินเรื่องของครูเดโบราห์ โลเวนเบิร์ก บอลล์ อ่านแล้วผมสรุปว่านี่คือชีวิตของคนที่หลงใหลหน้าที่ “ครูเพื่อศิษย์” และที่สำคัญอย่างยิ่งคือ ไม่สอนไปตามคู่มือ แต่ตั้งคำถามเรื่องกระบวนการเรียนรู้ของเด็กในเรื่องนั้นๆ เมื่อไม่แน่ใจก็ไปเรียนต่อ
การทำหน้าที่ครูของครูเดโบราห์จึงเป็นกระบวนการเรียนรู้ นี่คือตัวอย่างของคนที่ตั้งคำถามต่อสิ่งที่ตนหลงใหล นำไปสู่การเรียนรู้ ผ่านการปฏิบัติ ตามด้วยการไตร่ตรองสะท้อนคิด และสิ่งที่ “ครูที่เกิดมาเพื่อเป็นครู” หลงใหลคือสิ่งที่เกิดขึ้นในชั้นเรียน ที่สะท้อนการคิดของศิษย์ ไม่ว่าจะเป็นวิธีคิดที่ถูกหรือผิด น่าสนใจ และเป็นข้อเรียนรู้ทั้งสิ้น
อ่านเรื่องราวในบทนี้แล้ว จะเห็นว่าการสอนที่ประเทืองปัญญาทั้งของศิษย์และของครู เป็นอย่างไร จะเห็นว่า วิธีสอนคณิตศาสตร์แบบครูเดโบราห์สนุกอย่างไร โดยผมตีความว่า สนุกสำหรับเด็กเพราะบทเรียนโยงสู่เรื่องราวในชีวิตจริง เช่นเรื่องแบ่งขนม
และที่ผมตกใจคือ ครูเดโบราห์คิดสอนวิชาระเบียบวิธีวิจัยแก่ศิษย์อายุ ๘ - ๙ ขวบ
เรื่องในบทสนุกยิ่งขึ้นเมื่อครูเดโบราห์พบ ผศ. แม็กดาลีน แลมเพิร์ต ทำให้การตั้งคำถามเรื่องวิธีคิดเลขของศิษย์ตัวเล็กๆ สนุกยิ่งขึ้นไปอีก
วิจารณ์ พานิช
๒ มี.ค. ๖๐
"...ผมตกใจคือ ครูเดโบราห์คิดสอนวิชาระเบียบวิธีวิจัยแก่ศิษย์อายุ ๘ - ๙ ขวบ ..."
Why?
I think children are more capable to learn "those disciplines" (organization and research principles) and society would benefit greatly. Because most older people can no longer learn without influences of 'anguish, greed and vanity' and thus can be overcome personal interest and/or gain.
น่าสนใจมากๆเลยครับ