เธอเดินมาหาฉัน...แล้วนั่งลงบนชิงช้าข้างๆฉัน เธอเอานิ้วก้อยน้อยๆของเธอเกี่ยวนิ้วก้อยของฉันไว้...แล้วโยกชิงช้าเบาๆ...เพื่อมิให้ยุงกัด...เสียงชิงช้าแกว่งดัง...เอี๊ยด...อ๊าด...เอี๊ยด...อ๊าด...

วันนั้น...ตอนค่ำ...ฉันเดินออกไปนอกบ้านเพื่อนำอาหารไปให้สุนัขที่เลี้ยงไว้ 3 ตัว ....เนื่องจากทั้งคุณพ่อ..และคุณลูกรักสัตว์....

คุณพ่ออยากให้ลูกๆได้เลี้ยงและเล่นกับสุนัข....สุดท้าย...ก็ไม่พ้นคุณแม่...ที่เป็นผู้ดูแล...ให้ข้าว..ให้น้ำ..และอาบน้ำให้มัน

หลังจากฉันเอาอาหารให้มันแล้ว  ฉันเดินมานั่งบนชิงช้าหน้าบ้านเพื่อรอให้มันกินจนอิ่มก่อน  มิฉะนั้น...มันจะตามฉันเข้าบ้านทั้งๆที่มันยังไม่อิ่ม....

วันนี้ไม่มีลมเย็นพัดเลย...ฉันได้แต่กลิ่นอายของความชื้นจากต้นไม้ที่เพิ่งถูกรดน้ำ...

ลูกสาวคนเล็กของฉันอายุ 8 ขวบ ชื่อ ”น้องกีตาร์”...ชุดนักเรียนยังไม่ได้เปลี่ยน...ผมแกละ 2 ข้างดูยุ่งรุงรัง...เดินออกมานอกบ้าน

“ออกมาทำไมลูก ...ยุงมันเยอะ....เดี๋ยวแม่ก็เข้าบ้านแล้ว...”  ฉันบอกลูก

“ ไม่เป็นไรแม่....หนูนั่งแกว่งขาไปมาก็ได้”  เธอไม่สนใจคำพูดของฉัน.....

เธอเดินมาหาฉัน...แล้วนั่งลงบนชิงช้าข้างๆฉัน   เธอเอานิ้วก้อยน้อยๆของเธอเกี่ยวนิ้วก้อยของฉันไว้...แล้วโยกชิงช้าเบาๆ...เพื่อมิให้ยุงกัด...เสียงชิงช้าแกว่งดัง...เอี๊ยด...อ๊าด...เอี๊ยด...อ๊าด...

ฉันมองสุนัข 3 ตัวกินข้าว... แล้วมองเข้าไปในบ้านเห็นสามีนั่งดูทีวี....เสียงเพลงดังลอดออกมาจาก “เกม Audition” เกมเต้นของเด็กวัยรุ่นที่ลูกสาวคนโตของฉันชอบเล่น....ฉันได้ยินเสียงลูกชายของฉันคุยโทรศัพท์หงุงหงิงๆอยู่กับเพื่อน...คงเป็นเพื่อนสาวของเธอ

“แม่...มองไปบนท้องฟ้าโน่นซิ”  ลูกสาวคนเล็กของฉันบอก

“แม่เห็นดาวไหม....มันส่องแสงเป็นสีชมพู”  เธอพูดต่อ

“อือ…” ฉันตอบเสียงห้วนๆเพราะกำลังเหนื่อย

“แม่...จ้องนานๆนะ...นานๆ......ถึงจะเห็น...แม่ดูดีๆ...ทุกดวงเลยที่มีสีชมพู”

ฉันจ้องมองดาวบนท้องฟ้าอย่างที่ลูกบอก...มันเป็นสีชมพูจริงๆ

“มันส่องแสงระยิบระยับ....ในนั้นมีครอบครัวพ่อแม่ลูกตายายกำลังมองดูเราอยู่...เหมือนกับที่เรากำลังจ้องมองดูเขา....แต่ไม่เห็นกันหรอกนะแม่....เพราะมันไกลกัน”  เธอพูดต่อไปเรื่อยๆ

“อือ...จริงด้วยลูก...” ฉันเริ่มคล้อยตามลูก

“ในดวงดาวมีเปลวไฟ...เพราะเขาก็เปิดไฟในบ้านเขา...เหมือนโลกเราก็มีไฟ...เพราะเราก็เปิดไฟกันทุกบ้านเหมือนกัน”

ไม่น่าเชื่อ....ว่าลูกสาวตัวเล็กๆของฉัน...จะสามารถหาความสุขได้ในสิ่งแวดล้อมเดียวกับฉัน...ขณะที่ฉันมองเห็นแต่เพียงสิ่งแวดล้อมเก่าๆ...บรรยากาศเดิมๆ…ไม่เห็นความสุขเพิ่มเติมที่ซ่อนอยู่ 

....ลูกสาวของฉันสามารถหาความสุขได้อย่างง่ายๆ...ในช่วงเวลาสั้นๆ....แล้วแบ่งปันความสุขนั้นให้กับฉัน...ผู้เป็นแม่ด้วย....

  ….ฉันได้เรียนรู้การหาความสุขจากสิ่งที่เห็น…ง่ายๆ…จากลูก…. <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และ…ฉันได้เรียนรู้ว่าความสุขเกิดได้….แม้เพียงปลายก้อย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> …ลูกรัก..….แม่จะแบ่งปันความสุขนี้ให้กับเพื่อนๆใน Blog…ที่แม่รัก…ทุกคนด้วย….