บริษัทคนไทยที่บริหารและคิดแบบเดิมๆ แบบไทยๆ จึงถูกฝรั่งซื้อไปเกือบหมด
วันนี้ได้ทำการประเมินผลงานของเพื่อนร่วมงาน(ลูกน้อง) รู้สึกลึกๆในใจว่าได้ทำการประเมินด้วยความไม่มีอคติตรงไปตรงมา ตามผลงานที่เขาได้ทำมาทั้งปี แต่ก็นั้นแหละครับ เราไม่ใช่คนสุดท้ายที่ตัดสิน เพราะรู้ๆข่าวมาว่าปีนี้ ชื่อสถาบันมาแรงเหนือสิ่งอื่นใด
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เมื่อไหร่? บริษัทจะเอาความสามารถและการทำงานมาพิจารณาเสียที คงเป็นวิธีคิดแบบนี้บริษัทคนไทยที่บริหารและคิดแบบเดิมๆ แบบไทยๆ จึงถูกฝรั่งซื้อไปเกือบหมด
คติประจำใจของอุ๋ยในการทำงาน คือทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ใครเป็นลูกน้องพี่ต้อย ถามเลยว่าอยากได้คะแนนเท่าไหร่ให้แบบตามใจ(หมายถึงในช่วงขั้นสูงสุดนะ)เพราะทุกคนน่ารักหมดและพี่ต้อยคิดเช่นเดียวกับชายว่าเราไม่ใช่คนตัดสินใจคนสุดท้าย ส่วนเรื่องสถาบันที่ไหนๆ ก็มีทั้งนั้นล่ะ เพียงแต่ช่วงหลังเขาดูคุณค่าของคนและผลงานเป็นหลัก
้เห็นด้วยค่ะ ที่ไม่น่าจะประเมินโดยใช้สถาบัน หรือการรับคนเข้าทำงานจากการดูชื่อสถาบัน เพราะบางคนก็ไม่ดีเท่ากับชื่อสถาบัน